15 Μαΐ 2021

Η διάθεση ανεβαίνει... βγαίνουμε από το τούνελ...

Με το lockdown να βαίνει προς το τέλος του (για τη Μ. Βρετανία μάλλον οριστικά, μια και ο εμβολιασμός έχει κάνει θαύματα, δημιουργώντας την πολυπόθητη ανοσία αγέλης), η ψυχολογία έχει αρχίσει να ανεβαίνει. Έχουμε πλέον την επιλογή να κάνουμε τη βόλτα μας και να κάτσουμε και σε ένα καφέ ή σε μια παμπ... μέχρι αύριο μόνο σε εξωτερικούς χώρους και από Δευτέρα και σε εσωτερικούς.

Μετά από 14 μήνες σε "περιορισμό", είναι πιθανό να ανέβεις σε ζυγαριά και να δεις νούμερα που θα σε τρομάξουν! Ευτυχώς, στη δική μου περίπτωση, το σώσαμε! Κάτι το Zwift, κάτι οι μοναχικές μου εξορμήσεις τα ΣΚ, κάτι η μετατροπή του γκαράζ σε home gym... το τελικό αποτέλεσμα είναι μάλλον ενθαρυντικό: τα κιλά παρέμειναν σταθερά (για την ακρίβεια παίζει να έχασα και κάνα-δυο), και τις τελευταίες βδομάδες ο δείκτης του fitness στο Training Peaks έχει μια σταθερά ανοδική πορεία. Τα Watt (κυρίως η Normalised Power που χρησιμοποιώ ως βασικό δείκτη) σε σταθερή διαδρομή / loop των 55 km που κάνω, είναι σαφώς ανεβασμένα. 

Μετά από πολύ καιρό, κανόνισα για την επόμενη βδομάδα (23 Μαΐου) να βρεθώ με φίλους, κάπου στην Κεντρική Αγγλία, για ένα (ελπίζω όμορφο) group ride περίπου 75 km. Ελπίζω να βρω χρόνο και διάθεση να γράψω κάτι γι' αυτό (και να έχω και καμιά φωτογραφία!). 

Έχω επίσης κανονίσει ένα GBI για τον Οκτώβριο. Το μεγάλο, το GBI Europe, ήταν να γίνει τον Ιούνιο και αναβλήθηκε για το Σεπτέμβριο. Είχα αποφασίσει από νωρίς να μην... Ακόμα και τώρα που αναβλήθηκε, δεν αλλάζω γνώμη: προτιμώ το άλλο, ένα από τα μικρά, πιο οικογενειακά. Παρόμοιο με εκείνο της Ιρλανδίας που περιέγραψα σε προηγούμενο post μου. Αυτή τη φορά πρόκειται για μια πανέμορφη, κυκλική διαδρομή στην Τοσκάνη, στην κεντρική Ιταλία. Δεν έχει ακόμα επαληθευτεί πως θα πραγματοποιηθεί, οπότε κρατάω μικρό καλάθι, για να μην απογοητευτώ. Έχει ελάχιστο όριο 15 συμμετοχές και απ' ό,τι έμαθα, έχει ήδη 12 επαληθευμένες. Επιπλέον βέβαια πρέπει να δούμε πώς θα έχει εξελιχθεί η κατάσταση στην Ιταλία, με τον Covid, μέχρι τότε... για να δούμε...

Συντήρηση - Service

Εν τω μεταξύ, μια που μπαίνει η άνοιξη (άργησε κομματάκι εδώ στην Αγγλία...) είπα πως είναι ώρα να κάνω και μια συντήρηση στο ποδήλατο. Τσεκάροντας το αρχείο, είδα πως η αλυσίδα είχε μαζέψει 5,600 km... Τη μέτρησε ο μάστορας και επαλήθευσε πως χρειάζεται αλλαγή. Κάτι πήγε να μου πει και για την κασέτα, αλλά - όπως το περίμενα - μετά και από το δικό του έλεγχο, επαλήθευσε πως από κασέτα είμαι ΟΚ. Αλυσίδα Dura Ace δεν υπάρχει διαθέσιμη στην Βρετανική αγορά! Η έλλειψη ανταλλακτικών στην αγορά ποδηλάτου είναι παγκόσμιο φαινόμενο και συζητιέται πολύ, σε πολλά άρθρα. Στην περίπτωσή μου, "βολεύτηκα" με μια Ultegra, αφού σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να περιμένω μέχρι τον Αύγουστο!

Κάποιες ακτίνες του πίσω τροχού ήθελαν ένα μικρό σφίξιμο... έγινε κι αυτό. Επίσης, ανοίχτηκε, ελέγχθηκε και λιπάνθηκε η μεσαία τριβή. Κάτι άλλο δεν χρειαζόταν... Είμαστε έτοιμοι για τα ανοιξιάτικα και καλοκαιρινά χιλιόμετρα!

   

27 Φεβ 2021

Ένα μικρό(τερο) GBIGBI Eire 2019

Σημ: αφού έγραψα ό,τι θυμόμουν - μετά από τόσο καιρό - από την Ιρλανδία, στο προηγούμενο post μου, μετά ανακάλυψα ξαχασμένο αυτό. Γραμμένο πολύ πιο κοντά στο γεγονός, με περισσότερες αναμνήσεις και με ενδιαφέροντα στοιχεία! Οπότε... απολαύστε

Μια ξενάγηση στη νοτιο-δυτική Ιρλανδία. Τέσσερις μέρες γεμάτες – τι άλλο – ποδήλατο, υπέροχα τοπία και μπόλικη Guinness!

Τι εννοείς «μικρό(τερο)»;

Αν έχει τύχει να διαβάσετε κάποιο παλιότερο άρθρο μου, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα έχετε ακούσει για το GBI Europe. Μιλάω (και γράφω) τόσο συχνά γι’ αυτό που είναι απίθανο να μου έχετε ξεφύγει! Ποδηλατική περιπέτεια, 6 μέρες, 700-800 χλμ συνολικά, διαφορετική διαδρομή κάθε χρόνο, κάπου στην κεντρική ή στη βόρεια Ευρώπη, με φιλανθρωπικό σκοπό. Έχω κάνει 8 τέτοιες μέχρι τώρα και έχω μια ιδιαίτερη ιστορία, για κάθε μέρα, κάθε μιας από αυτές.

Φέτος έκανα κάτι λίγο διαφορετικό, αλλά εξίσου (αν όχι και λίγο περισσότερο) ενδιαφέρον. Μια και τα GBI έχουν πλέον μεγαλώσει (το  Europe μαζεύει 400 ποδηλάτες) και το ενδιαφέρον για περισσότερες τέτοιες διοργανώσεις έχει αυξηθεί σημαντικά, αυτό έχει οδηγήσει στο να προστεθούν στο ετήσιο πρόγραμμα μερικές επιπλέον διοργανώσεις. Λίγο μικρότερης διάρκειας (4 μέρες αντί για 6 – στο τέλος της 4ης αισθάνθηκα πλήρης και ευτυχισμένος – ξέρω από πείρα πως η 5η και η 6η μέρα στα μεγάλα GBI είναι λίγο περισσότερο «διαδικαστικές» και άρα λιγότερο απολαυστικές), σημαντικά μικρότερης συμμετοχής (15 μόνο ποδηλάτες που μένουμε στο ίδιο (καλό) ξενοδοχείο και μαζευόμαστε γύρω από το ίδιο τραπέζι για δείπνο), εξίσου όμορφες και γεμάτες με ποδηλατικές εικόνες και εμπειρίες.

Ιρλανδικά τοπία και τοπικές ανηφόρες

Μια τέτοια διοργάνωση διάλεξα για την προσωπική μου απόδραση, αρχές Μαΐου: 4 μέρες, 510 χλμ. με 5700 μ. συνολικά υψομετρικά, μια κυκλική διαδρομή CorkBantryKilmarexxxCork. Η διαδρομή, σχεδιασμένη από κατοίκους και γνώστες της περιοχής, φρόντιζε να μας δείξει όλες σχεδόν τις αναβάσεις σε λόφους της περιοχής, οπότε τα πόδια μας δεν «χάζεψαν» σε κανένα σημείο της διαδρομής. Ακόμα και στις όμορφες και γρήγορες καταβάσεις έπρεπε να θυμάσαι να γυρνάς τα πόδια, για να τα κρατήσεις ζεστά για το επόμενο «καρφάκι» 300 – 500 μέτρων μήκους με 11% - 18% κλίση! Είχαμε και μια «μεγάλη» (Healy Pass, 5.5 χλμ. με 4% - 6%) ανάβαση. Τόσο πολύ σημαντική τη θεωρούν οι Ιρλανδοί που μας έβαλαν να την κάνουμε δυο φορές την ίδια μέρα! Ευτυχώς η θέα ήταν όντως πολύ όμορφη από την κορυφή της. Από τις άλλες, όμως, τις μικρές και απότομες, είχε δεκάδες! Παντού! Με το Garmin να δείχνει συχνά 12% ή 16%. Μια φορά (μας είχαν προειδοποιήσει!) έδειξε 22% (για καμιά 70αριά μέτρα) και 26% για τα αμέσως επόμενα 30μ! Έλεος!

Μάλλον ξεκίνησα ανάποδα όμως: με το μοναδικό λόγο που θα μπορούσα να σκεφτώ για να ΜΗΝ πάτε να κάνετε ποδήλατο εκεί (αν και ξέρω πολλούς που η προηγούμενη παράγραφος αρκεί για να τους πείσει να προγραμματίσουν το επόμενο ποδηλατικό ταξίδι τους, να είναι ακριβώς εκεί)! Μπορώ τώρα να περάσω στο κομμάτι που θα προσπαθήσω να αποτυπώσω στο «χαρτί» τη μαγεία και την ευτυχία. Η Ιρλανδία είναι πανέμορφη: συνδυάζει τα πράσινα λιβάδια (που βρίσκει κάποιος άφθονα και στη Μεγ. Βρετανία) με ένα πολύπλοκο, ενδιαφέρον και ποικιλόμορφο ανάγλυφο (που θα πρέπει κάποιος να πάει μέχρι τη Σκωτία, για να βρει κάτι αντίστοιχα ενδιαφέρον και πρωτότυπο, πάνω στο μεγάλο νησί), με αρκετά δάση και με υπέροχη θέα προς τον ωκεανό. Ναι, στο πλάι σου είναι ο Ατλαντικός ωκεανός. Η απεραντοσύνη του δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή: το ανάγλυφο περιλαμβάνει πολλές εσοχές και χερσονήσους, ακόμα και μερικά μικρά νησάκια, οπότε το μάτι σταματάει στον επόμενο όγκο στεριάς και δε συλλμαβάνει εύκολα την απεραντοσύνη του υγρού στοιχείου. Οι συχνοί, δυνατοί άνεμοι όμως φροντίζουν τόσο να ζορίσουν ακόμα περισσότερο τα πόδια, όσο και να σου θυμήσουν πού βρίσκεσαι.

Το τοπίο συμπληρώνεται από απλωμένα σπίτια, μοντέρνες μονοκατοικίες με μια αρχιτεκτονική που δείχνει να συνδυάζει τη σαξωνική παράδοση με την αμερικανική επιρροή που οι Ιρλανδοί μετανάστες έφεραν πίσω στην πατρίδα μαζί τους. Τα χωριά είναι μικρά, αλλά κουκλίστικα. Τα παραθαλάσσια φωνάζουν «ψαροχώρι», ενώ αυτά τις ενδοχώρας φροντίζουν να είναι πολύχρωμα, πεντακάθαρα, τακτοποιημένα. Η περιοχή περιλαμβάνει μερικούς κλασικούς τουριστικούς προορισμούς. Ο τουρισμός φαίνεται να είναι η δεύτερη πιο συχνή οικονομική δραστηριότητα, μετά την κτηνοτροφία: αγελάδες και πρόβατα βοσκάνε παντού! Τα ζώα δε φαίνεται να είναι και πολύ εξοικιωμένα με την παρουσία ποδηλάτων: συχνά φάνηκε να τρομάζουν από το πέρασμα του group μας.

 

Ποδήλατο και Guinness

Πρωινή θερμοκρασία που σου θυμίζει να μην ξεθαρέψεις: τουλάχιστον arm και leg warmers, αν όχι κάποιο ελαφρύ jacket. Μπορεί όταν σηκωθεί ο ήλιος (ναι, έχει και από αυτό ενίοτε!) να πιστέψεις πως θα ζεσταθείς, αλλά θα είναι για πολύ λίγο. Η επόμενη κατηφοριά, η επόμενη συννεφιά, το επόμενο ψιλόβροχο θα σου ξακαθαρίσουν αν έκανες σωστή ή λάθος επιλογή ρουχισμού. Αδιάβροχο πάντα μαζί εννοείται. Στην ψιχάλα δεν πολυ-χρειάζεται, ειδικά αν το jacket είναι στοιχειωδώς water repellent. Αλλά θα υπάρξει και η μπόρα ή η συνεχής βροχή. Προσωπικά ήμουν πολύ τυχερός. Προετοιμασμένος για τετραήμερη βροχή, είχα τελικά μόνο μια βροχερή και 3 συννεφιασμένες με μερική ηλιοφάνεια! Βέβαια, η βροχερή ήταν 6 ώρες συνεχούς ψιλόβροχου, αλλά δεν μπορώ να παραπονεθώ!

Δρόμοι σε μέτρια προς κακή κατάσταση. Όχι πολλές άσχημες λακκούβες, αλλά μεγάλα κομμάτια με άγριο οδόστρωμα. Οι οδηγοί είναι κατά κανόνα εξοικιωμένοι με τους ποδηλάτες στο δρόμο. Με την προϋπόθεση πως κινείσαι σε μονή σειρά (είναι πολύ στενοί οι δρόμοι για κάτι άλλο και επιπλέον δείχνει σεβασμό προς τα αυτοκίνητα), θα περιμένουν υπομονετικά πίσω από το group μέχρι να βρουν σημείο με ορατότητα. Θα προσπεράσουν αφήνοντας 1.5 μ. ή και παραπάνω. Πρακτικά, αφήνουν ολόκληρο το πλάτος της λωρίδας που χρησιμοποιούν οι ποδηλάτες! Φυσικά υπάρχουν πάντα και οι εξαιρέσεις, αυτοί που θα βιαστούν να περάσουν αφήνοντας λίγα εκατοστά... Οι Ιρλανδοί ποδηλάτες ανταποκρίονται με ευδιάκριτα thumbs up ή thumbs down, ξεκάθαρα ορατά από τον καθρέπτη του αυτοκινήτου. Μου έκανε εντύπωση: ευαριστούν τον οδηγό που τους πέρασε με ασφάλεια με thumbs up που μπορεί να δει από τον καθρέπτη του καθώς απομακρύνεται!

Οι άνθρωποι, οι επαγγελματίες στις pub και τα εστιατόρια των χωριών, επαληθεύουν τη φιλόξενη φήμη των Ιρλανδών, σε κάθε ευκαιρία. Φιλικοί, χαμογελαστοί, χαλαροί, έτοιμοι να κάνουν οτιδήποτε για να βοηθήσουν τον ταλαιπωρημένο ποδηλάτη. Στο ψαροχώρι που σταματήσαμε τη 2η (βροχερή) μερά, ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μου. Διέθεσαν ειδικό χώρο στο εσωτερικό της pub για τα ποδήλατά μας, άναψαν την ξυλόσομπα για να ζεσταθούμε και να στεγνώσουμε τα ρούχα μας και έφεραν μεγάλες, καθαρές και μοσχομυριστές πετσέτες για όλους μας! Μιλάμε για 12 πετσέτες, σε pub! H νοστιμότατη ψαρόσουπα, τα χορταστικά σάντουιτς και η άφθονη Guinness που σέρβιραν μετά από αυτά, ήταν απλώς αναμενόμενα! Και αυτό δεν ήταν η εξαίρεση. Ήταν το μοτίβο που επαναλαμβάνονταν σε κάθε μας ενδιάμεση στάση και σε κάθε πόλη που καταλήγαμε το απόγευμα κάθε μέρας! Respect!

Ο τρόπος για να καλύψεις 510 χλμ με μπόλικα, μικρά ανέβα – κατέβα είναι γνωστός: στροφάρεις στις ανηφόρες, κρατάς τα πόδια ζεστά στις κατηφόρες και τις ευθείες. Βεβαιώνεσαι πως τρως και πίνεις (ειδικά το δεύτερο, πρέπει να προσπαθήσεις για να μην το ξεχάσεις – δε φτάνει η εξωτερική υγρασία για να σε σώσει από τις κράμπες που καραδοκούν αν ξεχαστείς). Μικρά γκρουπάκια, ιδανικά με μερικούς μη – Ιρλανδούς μέσα, γιατί οι ντόπιοι έχουν την τάση να ανεβαίνουν όλα τα ανηφοράκια ορθοπέταλο!

Προτιμήσεις

Λιγότερες μέρες απουσίας από το σπίτι, αλλά αρκετές για να αισθανθείς χορτάτος από ποδήλατο (ειδικά αν κάνεις 120 – 170 χλμ. κάθε μέρα, ακολουθώντας τα Track 2, αντί των κάπως μικρότερων Track 1 κάθε μέρας). Κυκλική διαδρομή (αναχώρηση και τερματισμός μετά από 4 μέρες στο ίδιο σημείο) που απλοποιεί το σχεδιασμό του ταξιδιού. Διαμονή σε ξενοδοχεία, «οικογενειακή» ατμόσφαιρα με κουβεντούλα, φαγητό και μπυρίτσα στο ξενοδοχείο ή σε κοντινό εστιατόριο, μεταξύ όλων των ποδηλατών. Μικρά group στο δρόμο, με μικρές διαφορές στη δυναμικότητα. Είναι κάποιοι από τους λόγους να προτιμήσει κάποιος ένα μικρότερο GBI αντί της μεγάλης γιορτής των 6-7 ημερών. Εκτός αν προλαβαίνει και μπορεί να κάνει και τα δύο! Μοναδικό ίσως μειονέκτημα οι μικρότερες δυνατότητες υποστήριξης από τη διοργάνωση (ένα van υποστήριξης, με βασικά εργαλεία και χωρίς πολλά ανταλλακτικά). Αλλά οι 15 GBIers της Ιρλανδίας δεν χρειαστήκαμε κάτι περισσότερο. Ακόμα και το σπασμένο ντεραγιέ ενός συνοποδηλάτη αντιμετωπίστηκε!

 


14 Φεβ 2021

GBI Eire (Μάιος 2019)

Κοντεύουν δυο χρόνια, αλλά ποτέ δεν αξιώθηκα να γράψω γι' αυτό. Ίσως επειδή η δουλειά στο νέο ρόλο, ειδικά εδώ στο UK είναι σημαντικά πιο αυξημένη. Ίσως επειδή η νέα ζωή έχει ακόμα αρκετά πράγματα που πρέπει να φροντίσω, τα οποία απορροφάνε τον περισσότερο από τον "ελεύθερο" χρόνο. Ίσως επειδή δεν κράτησα καλό αρχείο κατά τη διάρκεια των 4 ημερών ποδηλασίας στην νοτιοδυτική Ιρλανδία και έτσι δυσκολεύομαι να θυμηθώ... Όπως και να' χει, ίσως να ήρθε η ώρα να γράψω επιτελους κάτι... Ό,τι θυμάμαι! 
Ο στόχος είναι ο ίδιος που ήταν πάντα: να μοιραστώ εμπειρίες, να μπορώ να ανατρέξω στο μέλλον σε αυτές, εγώ ο ίδιος, αλλά και να εμπνεύσω κάποιον άλλον που θα διαβάσει αυτές τις 
γραμμές, να κάνει το ίδιο ή κάτι παρόμοιο!

Το συμπέρασμα

Ξεκινάω ¨ανάποδα", από τη συνολική γεύση, το συμπέρασμα. 

Η συνολική γεύση που μου έμεινε, μετά από 4 μέρες ενός μίνι GBI: μάλλον είναι καλύτερο και από το "original" (το GBI Europe των 6-7 ημερών)! Όπως έχω πει και άλλοτε: μετά την 5η μέρα αρχίζουν οι σκέψεις "άντε να τελειώνουμε", ενώ στις 4 έχεις χορτάσει και είσαι ΟΚ. Εγώ τουλάχιστον. Επιπλέον, το γεγονός πως είναι κυκλική διαδρομή, διευκολύνει αρκετά την οργάνωση, προετοιμασία, μετάβαση-επιστροφή, κλπ. Το πιο σημαντικό όμως ήταν πως η GBI παρέα ήταν μικρή, συμπαγής και ευχάριστη. Κατά τεκμήριο καλοί ποδηλάτες, εύκολο να κάνεις καινούριες παρέες, καλή διαμονή σε αξιοπρεπή ξενοδοχεία στο τέλος κάθε μέρας, πολύ λιγότερα πρακτικά προβλήματα διαμονής, περισσότερος χρόνος για recovery και για καλή παρέα!

Η διαδρομή

1η μέρα:  Cork - Bantry, 118 km, 1740 m
2η μέρα: Bantry - Kenmare, 126 km, 1630 m
3η μέρα: Kenmare - Killarney, 168 km, 1910 m
4η μέρα: Killarney - Cork, 94 km, 980 m

Στις 3 πρώτες μέρες, πήγαμε Track 2 (το πιο δύσκολο), την τελευταία προτιμήσαμε να πάμε όλοι μαζί στο Track 1... Είναι αυτό που έλεγα και πριν: κάπου στην 4η μέρα χορταίνεις ποδήλατο!

Ο καιρός ήταν σε ενικές γραμμές αναμενόμενος... απρόβλεπτος, αρκετή βροχή (μουλιάσαμε τη 2η μέρα, πιτσιλιστήκαμε τις υπόλοιπες), με άνεμο συχνά αλλά και με αρκετές περιόδους ηλιοφάνειας. 

Η Ιρλανδία
Φιλόξενοι και χαρούμενοι άνθρωποι. Πολύ κοντά στη μεσογειακή, χαλαρή κουλτούρα. Η χώρα όμορφη, διαμορφωμένη από τον ωκεανό και τους ανέμους. Βουνά μπορεί να μην έχει, αλλά λόφους έχει μπόλικους και "καλούς". Τα τοπία έχουν ποικιλία και εναλλαγές. Τα χωριά μικρά και μάλλον φτωχά. Ο τουρισμός συγκεντρωμένος σε λίγα σημεία. Η διασκέδαση original, ιρλανδική pub με τραγούδι και κιθάρα... 

Η ποδηλατική εμπειρία

Για το ποδήλατο μάλλον δεν χρειάζεται να πω πολλά... Ακριβώς ό,τι ήθελα: ελαφρύ με άμεση απόκριση, ακρίβεια στην κατεύθυνση και σταθερότητα σε κάθε συνθήκη. Πιο άνετα απ' ό,τι έχω συνηθίσει (συνεχίζω να ξαφνιάζομαι από την απορροφητικότητα του πίσω τριγώνου). Τα φρένα δίνουν "peace of mind"... Και βέβαια η ηλεκτρονική αλλαγή ταχυτήτων γίνεται δεύτερη φύση μέσα σε λίγα χιλιόμετρα και την εκτιμάς ακόμα περισσότερο μετά από πολλές συνεχόμενες ώρες στη σέλλα. 

Στα κομμάτια με πολύ αέρα, είχαμε την τύχη να έχουμε μαζί τον ογκοδέστατο Γερμανό με το e-MTB... Τον βάζαμε μπροστά να κάνει τον τοίχο και γλιτώναμε πολύ ενέργεια! Μεγάλη ανακάλυψη τα e-bikes, ακόμα και όταν δεν τα καβαλάς εσύ ο ίδιος! Αρκεί να έχεις έναν στο γκρουπ!

Photo Highlights - Day 1 






Photo Highlights - Day 2

Δεν έφτανε που έκανε κρύο και έβρεχε... οι Ιρλανδοί ήταν τόσο ενθουσιασμένοι με τη συγκεκριμένη ανάβαση, που σχεδίασαν το Track 2 έτσι ώστε να κάνουμε δυο φορές την ανάβαση! 



Η αλήθεια είναι πως ήταν μια πολύ όμορφη ανάβαση!



Κατεβαίνοντας στο Kenmare, βγήκε ο ήλιος για να δούμε τα χρώματα των σπιτιών!



Και η νυχτερινή διασκέδαση, σε Irish pub... 



Photo Highlights - Day 3

Δεν έβρεχε!


Είχε όμως μια ανηφόρα 26%. Θα το ομολογήσω... περπάτησα τα τελευταία 30-40 μέτρα... Η μοναδική φορά που κατέβηκα από το ποδήλατο... Δεν παλευόταν... και είχε και κάμποσο 10-12% πριν... έτσι για να σε μαλακώσει! 



Μετά όμως, είχε το καλύτερο κομμάτι της διαδρομής!
Πέρασμα στο νησάκι (Valentia) οδικώς από τη μία πλευρά (γέφυρα) και επιστροφή με ferry από την άλλη!







Photo Highlights - Day 4

Ούτε την τελευταία μέρα έβρεξε (πολύ)! 


Προφανώς χορτασμένος από ποδήλατο, και ελαφρώς κουρασμένος (χώρια που έπρεπε να φτάσουμε νωρίς στο ξενοδοχείο, να λύσουμε ποδήλατα, να κάνουμε ντους και να προλάβουμε την πτήση της επιστροφής), δεν έβγαλα πολλές φωτογραφίες...

 

ΥΓ: Τέλειωσα το γράψιμο την εποχή που ξεκίνησα να σχεδιάζω την επόμενη εξόρμηση... Η πανδημία ανέτρεψε τα σχέδια για το 2020 (υπολόγιζα να κάνω το μεγάλο, το GBI Europe) και τώρα είναι στο τραπέζι τα σχέδια για το 2021... Stay tuned!

25 Ιουλ 2020

Ποδήλατο!

Ξεκινάμε από το αγαπημένο μας θέμα! Και σε αυτό το post ασχολούμαστε αποκλειστικά με την τεχνική πλευρά του θέματος

Με το Tarmac SL3

Οι "παλιοί" θα θυμούνται το Specialized Tarmac SL3. Το εργαλείο με το οποίο έχω ζήσει δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα (κάπου 40,000 νομίζω πλέον) από το 2011. Με το ίδιο εργαλείο ξεκίνησα και τα πρώτα μου χιλιόμετρα εδώ στην Αγγλία. 

Όταν ήρθα, καλοκαίρι του 2018, η αλλεργία μου στη γύρη με εμπόδισε να ευχαριστηθώ ποδήλατο. Ήταν ένα από τα πιο ζεστά καλοκαίρια στην Αγγλία (θερμοκρασία γύρω από τους 30oC για μεγάλα διαστήματα) και η περιεκτικότητα γύρης στην ατμόσφαιρα ήταν στα ύψη. Το φθινόπωρο ξεκίνησα να κάνω διαδρομές στη γύρω περιοχή, ακολουθώντας group rides του τοπικού ποδηλατάδικου (Banjo Cycles - Group rides: άλλο ένα θέμα για το οποίο πρέπει να μιλήσω αναλυτικότερα, σε ειδικό post). Τα συμπεράσματα από αυτά τα πρώτα rides ήταν πολλά, αλλά εδώ θα περιοριστώ στα τεχνικά θέματα μόνο:

Φρένα

Οι περισσότερες προπονήσεις ήταν με βρεγμένους δρόμους. Είτε είχε βρέξει πριν είτε έβρεχε κατά τη διάρκεια. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι σπάνια βρίσκεσαι σε δρόμο ευθύ και επίπεδο, αλλά αντίθετα σε συνεχείς στροφές και σε διαρκή ανέβα-κατέβα (μικρές κλίσεις, μικρό μήκος, αλλά συνεχή), σημαίνει πως τα φρένα είναι πολύ σημαντικά και δουλεύουν διαρκώς. Αποτέλεσμα: ναι μεν τα Dura Ace rim brakes έχουν εξαιρετικό feel, προοδευτικότητα και δύναμη, αλλά έχουν και όρια! Τα τακάκια φθίρονται ταχύτατα και επιπλέον πρέπει συνεχώς να πατάς μικρά, επαναληπτικά φρεναρίσματα για να "διώξεις" το νερό ανάμεσα στη ζάντα και το φρένο ώστε να αρχίσει το φρένο να πιάνει σωστά. Δεν έχεις όμως αρκετή απόσταση μπροστά σου (μέχρι πχ το σημείο που τελειώνει η κατηφόρα και έχει στροφή 90ο με διασταύρωση!) οπότε είσαι στην τσίτα συνέχεια!

Ήταν σαφές, πως τα δισκόφρενα θα δώσουν peace of mind... 

Άνεση

Τα περισσότερα χιλιόμετρα προπονήσεων γίνονται σε δρόμους που είναι γνωστοί ως country lanes. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι A-roads (επιτρέπονται θεωρητικά τα ποδήλατα, αλλά οι ταχύτητες των αυτοκινήτων τους κάνουν απαγορευτικούς), δεν είναι καν B-roads (χαμηλότερες ταχύτητες αυτοκινήτων αλλά στενοί - ίσα που περνάνε δυο αυτοκίνητα, ένα σε κάθε κατεύθυνση), αλλά σε μικρότερους δρόμους οι οποίοι έχουν πολύ ήπια κυκλοφορία (ένα αυτοκίνητα κάθε 5-10 λεπτά αν δεις) και έχουν το επιπλέον πλεονέκτημα ότι προσφέρουν καταπληκτικά τοπία (λιβάδια, δάση, λόφους, κλπ). Έχουν όμως ένα μειονέκτημα: είναι γεμάτοι με κακή άσφαλτο και τρύπες! Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή! 

Αυτό οδηγεί στη δυνατότητα να αξιολογήσεις με ακρίβεια την άνεση που προσφέρει το ποδήλατό σου! Κατάλαβα πολύ γρήγορα τι ακριβώς εννοούσαν οι συντάκτες των άρθρων στα βρετανικά περιοδικά για ποδήλατο που διάβαζα όσο ήμουν στην Ελλάδα! Αν δεν κάνεις ποδήλατο σε αυτούς τους δρόμους, με αυτόν τον καιρό (κρύο και βροχή) είναι δύσκολο να το καταλάβεις. Ακόμα και η εμπειρία από δύσκολα, χειμωνιάτικα brevet, δεν αρκεί! Σίγουρα κάποια στιγμή θα πρέπει να γράψω πιο αναλυτικά και γι' αυτό! 

Η ουσία είναι πως το Tarmac SL3 δεν με προβλημάτισε ποτέ ως προς την άνεση και την αποροφητικότητά του τόσα χρόνια, ούτε στην Ελλάδα, αλλά ούτε και στα ευρωπαϊκά ταξίδια του GBI. Όμως στην Αγγλία άρχισε να δείχνει τα όριά του... Η πίσω πλευρά του συνέχισε να με καλύπτει, δεν με κούραζε, παρόλο που ήταν σαφές ότι έφερνε κάποιους παραπάνω κραδασμούς. Όμως το μπροστινό σύστημα με ταλαιπωρούσε: συχνοί και δυνατοί κραδασμοί περνάγανε στα χέρια μου. 

Μήπως άρχισα να γερνάω και να ψάχνω την άνεση; 

Τροχοί και ελαστικά

Τα 25άρια ελαστικά (που έχω κι εγώ εδώ και πολλά χρόνια στα ποδήλατά μου) είναι το minimum standard εδώ. Δε νομίζω να έχω δει κάποιον με 23άρια! Αρκετοί καβαλάνε gravel με 28άρια ή 30άρια, ειδικά το χειμώνα. Αλλά τα Continental GP 4000 SII που τόσο αγαπάω και εμπιστεύομαι, έχουν δυστυχώς αποδειχτεί "λίγα". Η αντοχή τους έχει πέσει από τα 5,000 χλμ. στα 2,000 - 3,000 χλμ και τα punctures (φουίτ) είναι πολύ συχνά! Αυτή την εποχή δοκιμάζω τα Conti 4 Seasons... θα δείξει... Επιπλέον, λόγω της ανάγκης για άνεση που ήδη ανάλυσα, η σκέψη πως οι αλουμινένιοι DT ίσως και να μην είναι ιδανική λύση, ήταν συχνή στο μυαλό μου. 

Ένα ζευγάρι πιο απορροφητικοί (carbon;) τροχοί θα ήταν μια καλή περίπτωση!


Το νέο (υπέρ)όπλο

Παρά τους "λόγους" που ανέφερα πιο πριν, κακά τα ψέματα, μια χαρά θα μπορούσα να συνεχίσω, με λίγους συμβιβασμούς, με το Tarmac SL3! Αλλά είναι που ήθελα να κάνω κι ένα δώρο στον εαυτό μου! 

Η διαδικασία επιλογής και απόφασης πήρε αρκετές βδομάδες: πρώτα ήταν οι σημαντικότερες προτεραιότητες τακτοποίησης της οικογένειας στη νέα πραγματικότητα και βέβαια η αντίστοιχη προτεραιοποίηση των εξόδων. Μετά ήταν η σχετική έρευνα. Η ιστορία έχει ενδιαφέρον ίσως, αφού είχε και κάποιες ανατροπές... αλλά θα περάσω κατ' ευθείαν στο αποτέλεσμα και θα αφήσω τις λεπτομέρειες για αργότερα:

Specialized S-Works Tarmac 2018 




Το S-Works μου

Είναι ο καλύτερος σκελετός της Specialized (ακόμα και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, πάνω από 1 χρόνο μετά την αγορά του). Έχει όλα τα καλούδια: ηλεκτρονική Dura Ace, υδραυλικά δισκόφρενα Dura Ace, carbon τροχούς Roval 50mm και Shimano Power Meter στο δισκοβραχίονα. Με απλά λόγια, είναι ένα από τα 5 καλύτερα ποδήλατα στον κόσμο για το 2019-2020 και προφανώς είμαι πολύ χαρούμενος κάθε φορά που το κοιτάω και που το καβαλάω!

Κάποιες σημαντικές εντυπώσεις από τη σύγκριση με το Tarmac SL3.

  • Η άνεση είναι απαράμιλλη. Προφανώς δεν είναι το πιο απορροφητικό ποδήλατο του κόσμου. Είναι racing γεωμετρίας. Η ίδια η Specialized έχει άλλα μοντέλα (Roubaix) πού είναι πολύ πιο απορροφητικά. Αλλά ο τρόπος που το πηρούνι, σε συνδυασμό με τον carbon τροχό) απορροφά τους κραδασμούς, είναι σε άλλη κλάση, συγκρίνοντας με το SL3. Επιπλέον, η πίσω πλευρά είναι τόσο πιο απορροφητική από εκείνη του SL3 που για πολλά χιλιόμετρα είχα την αίσθηση πως έχω ανάρτηση (ή ξεφούσκωτο πίσω λάστιχο!). 
  • Κατευθυντικότητα από άλλο πλανήτη. Για το SL3 συνήθιζα να λέω πως στρίβει με τη σκέψη. Αυτό ήταν και το κύριο στοιχείο που με έκανε να μένω σε Tarmac και να μην είμαι φίλος με τα Roubaix. Το S-Works μάλλον στρίβει πριν προλάβεις να ολοκληρώσεις τη σκέψη σου! Και επιπλέον μένει "βράχος" στη διαδικασία της στροφής, ακόμα και σε συνθήκες οδοστρώματος που θα σε έκαναν να τρομάξεις και να κόψεις στα 5 χλμ/ώρα! Σε κάθε περίπτωση που κόβω ταχύτητα είναι να σα να με ρωτάει: "Γιατί; Δε χρειαζόταν!"
  • Φρένα που δίνουν αυτό το peace of mind: Απλά σταματάς να το σκέφτεσαι. Όπως στο αυτοκίνητο, ένα πράμα: όταν έρθει η ώρα (νομίζεις), αφήνεις ένα δευτερόλεπτο ακόμα και μετά πατάς φρένα. Θα σταματήσει όμορφα, γλυκά και άμεσα. Δεν ξέρω αν όλα τα δισκόφρενα είναι έτσι, αλλά τουλάχιστον τα Dura Ace με εξόπλισαν αυτή την ηρεμία που χρειαζόμουνα, στους βρεγμένους και χάλια δρόμους. Βέβαια, δεν παύουν (και αυτά) να υποφέρουν από τους ανατριχιαστικούς και ενοχλητικούς ήχους που έχουν (όλα νομίζω) τα δισκόφρενα όταν είναι βρεγμένα. Σταμάτανε μετά από μερικά πατήματα, αλλά μέχρι να σταματήσουν είναι πολύ ενοχλητικά. Επιπλέον, αν μαζέψουν και λάσπη, η ηχητικά παραφωνία γίνεται χειρότερη! Αλλά η αποτελεσματικότητα δεν επηρεάζεται ούτε στο ελάχιστο, σε καμία περίπτωση!

Θα πολύ περισσότερα για το εργαλείο, αλλά σε επόμενα posts! 

Μια αναδρομή

Αφού έχουν περάσει τόσα χρόνια (από τότε που σταμάτησα να blog-άρω) οφείλω υποθέτω μια (όσο πιο σύντομη γίνεται) αναδρομή...

Τον Ιούνιο του 2018 υλοποίησα μια μεγάλη απόφαση (που είχε παρθεί αρκετούς μήνες πριν). Αποδέχτηκα την πρόταση της εταιρείας μου για μόνιμη μετεγκατάστασή μου από την Αθήνα στο Newbury, όπου είναι τα κεντρικά γραφεία του ομίλου. Το Newbury είναι μια πόλη (στο όριο ανάμεσα στον αγγλικό ορισμό του town και του city - με 45,000 περίπου κατοίκους) στο West Berkshire, 60 περίπου μίλια (100 χιλιόμετρα) δυτικά του Λονδίνου. Η πρόταση ήταν πολύ καλή, και η μετεγκατάσταση έγινε σταδιακά: τον Ιούνιο μετακινήθηκα εγώ, το Σεπτέμβριο η σύντροφος με τον ένα γιο (ξεκίνησε B.Sc. in Biology στο Reading University, κάπου στα μισά της διαδρομής ανάμεσα στο Newbury και το Λονδίνο) και ένα χρόνο μετά, το Σεπτέμβριο του 2019 ακολούθησε η κόρη, που ξεκίνησε B.Sc. in Physics στο University of Southampton, κάπου 40 λεπτά διαδρομή με το αυτοκίνητο, προς τα νότια του Newbury. Έμεινε και παραμένει στην Ελλάδα ο άλλος γιος, σπουδάζοντας Αρχιτεκτονική στο Δημοκρίτειο Θράκης (Ξάνθη). 

Τα παιδιά μένουν το καθένα σε δικό του σπίτι (τόσο τα δύο στο UK, όσο και ο παραμένων στην Ελλάδα), είναι πλέον ενήλικες (αλλά όχι ακόμα οικονομικά ανεξάρτητοι) και αυτό σημαίνει πρακτικά πως η έννοια της οικογενειακής συγκέντρωσης έχει αλλάξει! Η καλύτερη (αλλά όχι η μόνη) οικογενειακή συγκέντρωση των τελευταίων χρόνων που μπορώ να φέρω στη μνήμη μου, ήταν την ημέρα των 49ων γενεθλίων μου (15 Νοεμβρίου 2019): όλη η οικογένεια και όχι μόνο, στο σπίτι στην Αγγλία! Αλλά μάλλον αξίζει ένα ειδικό post αυτή η ιστορία! 

Η προσαρμογή στη ζωή της Αγγλίας ήταν πολύ καλή. Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι όλοι. Το πλάνο ήταν φιλόδοξο και πολύπλοκο, αλλά αποδείχτηκε πετυχημένο. Σχεδόν 2 χρόνια μετά, δεν έχουμε να παραπονεθούμε για τίποτα (και αυτό αφορά τόσο τους 4 στην Αγγλία, όσο και τον 5ο στην Ελλάδα!) και αυτό από μόνο του είναι μια μεγάλη χαρά. Η τρέχουσα, πολύ ιδιαίτερη κατάσταση, με το παγκόσμιο lockdown λόγω Covid-19 είναι σίγουρα κάτι που μας στρεσάρει όλους. Αλλά ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το βιώνουμε είναι από τις ιδανικότερες που θα μπορούσαν να είναι και δεν παραπονιόμαστε!

Η δοκιμή (του WordPress) δεν πέτυχε!

Δοκίμασα... αλλά δεν με κέρδισε!
Δε λέω... είναι πολύ καλό: πολλές περισσότερες επιλογές και δυνατότητες! Ευελιξία, παραμετροποίηση, κλπ... Αλλά μάλλον είναι για πιο δυνατούς και τακτικούς bloggers από μένα.

Εδώ, στο blogger, στην αγκαλιά της Google, αισθάνομαι πιο οικεία. Ελπίζω να δημοσιεύω πιο συχνά και πιο εύκολα! 

Οπότε επανέρχομαι στα παλιά μου λημέρια! Θα μεταφέρω εδώ και τα (λίγα) posts που έκανα εκεί. Για να εξασφαλίσω μια κάποια συνέχεια!

Τα λέμε! 

30 Μαρ 2019

Μεταφερόμαστε...

Μετά από πολύ καιρό αδράνειας, ήρθε η ώρα της επανεκκόνησης. 
Σε αυτή την επιστροφή, δοκιμάζω ένα διαφορετικό κανάλι επικονωνίας: θα με βρείτε στο 


Σας περιμένω εκεί!

Φραγκίσκος

Η διάθεση ανεβαίνει... βγαίνουμε από το τούνελ...

Με το lockdown να βαίνει προς το τέλος του (για τη Μ. Βρετανία μάλλον οριστικά, μια και ο εμβολιασμός έχει κάνει θαύματα, δημιουργώντας την ...