30 Απρ 2017

GBI Europe 2017 - Ξεκινάμε!

Η ελληνική ομάδα για το GBI Europe 2017 είναι έτοιμη! Περήφανος που κατάφερα να "στήσω" για μια ακόμα χρονιά, μια ομάδα 16 ατόμων που θα ταξιδέψει από το Λονδίνο μέχρι το Ντύσελντορφ, διασχίζοντας Αγγλία, Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία και καταλήγοντας στη Γερμανία! Ακόμα πιο περήφανος που καταφέραμε να έχουμε την τόσο αναγκαία υποστήριξη από χορηγούς ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε αυτό το ταξίδι!

Και βέβαια, η ηθική υποχρέωσή μας, για όσο το δυνατό μεγαλύτερη υποστήριξη προς τα παιδιά των Χωριών SOS, αυξάνει σημαντικά! Μπορούμε (και πρέπει) τους επόμενους δυο μήνες, να κινητοποιήσουμε όσους περισσότερους μπορούμε, για να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά που κάθε χρόνο περιμένουν να ακούσουν για τις "περιπέτειές" μας, αλλά και να μας ευχαριστήσουν με το χαμόγελό τους και με μια αγκαλιά, για τη βοήθειά μας!

Η φετινή ομάδα έχει μια πολύ καλή "μίξη" από έμπειρους και νέους. Ακόμα πιο σημαντικό όμως είναι πως όλοι κάνουν ό,τι μπορούν για την έμπρακτη υποστήριξη του σκοπού μας! Νέοι χορηγοί προστέθηκαν στους παραδοσιακούς, τηλεπικοινωνιακούς παρόχους και αυτό είναι επιτυχία νέου μέλους της ομάδας που κατάλαβε τη δυναμική και τις ευκαιρίες του event!

Μια πρώτη σύντομη αναφορά στους φετεινούς μας χορηγούς, τους οποίους ευχαριστούμε θερμά για τη βοήθεια και υποστήριξη:

H Nokia ήταν κοντά μας και το 2015 (ως Alcatel-Lucent). Επιστρέφει φέτος, με δυνατή παρουσία εντός της ομάδας και με πραγαματικό ενδιαφέρον για τις ευκαιρίες προβολής μέσα από το event. Είναι ο μεγαλύτερος χορηγός μας, με μια ολόκληρη ομάδα (10 άτομα) ντυμένη στα χρώματά της!

Η δεύτερη τηλεπικοινωνιακή εταιρεία, η Huawei, είναι μαζί μας για πρώτη χρονιά. Χορηγεί 6 άτομα της αποστολής μας και έδειξε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα πως ενδιαφέρεται πραγματικά για το event! Η Huawei είναι βέβαια πολλά χρόνια δίπλα στο GBI, μέσω της κεντρικής χορηγίας της. Φέτος όμως, το ελληνικό γραφείο αποφάσισε να είναι κοντά μας και να βοηθήσει τους Έλληνες ποδηλάτες. Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι γι ' αυτό!


Είναι γνωστό σε όλους πως η Vodafone είναι η "καρδιά" αυτής της πρωτοβουλίας! Με χορηγίες και υποστήριξη σε κάθε επιπέδο (κεντρικά και τοπικά)! Κάθε χρόνο μαζί μας, από το 2008 που ξεκινήσαμε! Στηρίζει τους Vodafone ανθρώπους, καλύπτοντας έξοδα μετακίνησης. 



Ένας από τους δυο "μη παραδοσιακούς - μη τηλεπικοινωνιακούς" χορηγούς μας! Ένα όνομα συνδεδεμένο με την ποδηλασία σε επαγγελματικό επίπεδο. Οι άνθρωποι της Mapei Hellas πιστεύουν σε αυτό που κάνουμε, είναι ενθουσιασμένοι με το project και υπόσχονται να είναι κοντά μας ακόμα πιο δυνατά, τα επόμενα χρόνια!


Αθόρυβα και διακριτικά, στηρίζουν τα έξοδα μετακίνησής μας!


Service report

Ένα (μικρό) service με αλλαγή σε τακάκια φρένων (έτοιμα για το GBI!), άνοιγμα / έλεγχο / λίπανση μεσαίας τριβής (συνεχίζει η Rotor!) και γενική ρύθμιση μετάδοσης.

Ένα μικρό "τρίξιμο" που φοβήθηκα ότι προερχόταν από τη μεσαία τριβή, δεν ήταν κάτι σημαντικό τελικά... κάποια ροδέλα στο ένα μπράτσο του πίσω φρένου... αλλάχτηκε.


12 Δεκ 2016

Service report

Η παρατεταμένη απουσία στο εξωτερικό έχει το κακό ότι χάνεις πολλές προπονήσεις και βγαίνεις από τον (όποιο) ρυθμό σου...

Έτσι, εκεί που είχα βάλει ένα πρόγραμμα με το φίλο μου το Γιώργο και πηγαίναμε τα 20λεπτα παρέα, τώρα με τα απανωτά ταξίδια έχω μείνει πίσω και φοβάμαι ότι ούτε που θα τον προλαβαίνω τον Γιώργο σε λίγο καιρό!

Το "παράλληλο" καλό είναι (μόνο) ότι αν το προγραμματίσεις σωστά, προλαβαίνεις να αφήσεις το ποδήλατο για ένα καλό και προσεκτικό service... Αυτό έκανα κι εγώ... Ο Λεωνίδας ανέλαβε δράση και οι ακόλουθες εργασίες έλαβαν χώρα:

  1. Αλλαγή αλυσίδας (είχε 5,000+ χλμ.).
  2. Καθαρισμός μεσαίας τριβής (μια χαρά είναι η Rotor - δεν είχε κάποιο πρόβλημα, μόνο λίπναση ήθελε)
  3. Αλλαγή συρματόσχοινων και καλωδίων. Εννοείται Dura Ace όλα, αλλά δεν είχε γκρι και επιστρέψαμε στα κλασικά μαύρα
  4. Καθάρισμα πηρουνιού
  5. Ήθελε και λίγο σφίξιμο η δεξιά μανέτα... 
Μια και έχω (πάλι) ταξίδι τις επόμενες μέρες, μάλλον το Σάββατο θα μπορέσω να δω το αποτέλεσμα στο δρόμο. Και τις επόμενες μέρες - με το καλό - που αρχίζει η άδεια! (αμήν!)

19 Ιουλ 2016

GBI 2016 - Βιέννη-Πράγα-Βερολίνο

Κοιτάζοντας ετούτο το blog και ελέγχοντας τις παλιότερες αναρτήσεις, συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι πλέον καθόλου συνεπής, καθόλου τακτικός...

Με μεγάλη μου μάλιστα απογοήτευση, βρήκα στα "Πρόχειρα" το post που είχα ξεκινήσει να γράφω για το περσινό GBI (ναι, του 2015), το οποίο όμως ποτέ δεν ολοκλήρωσα και ποτέ δεν δημοσίευσα! Κρίμα, γιατί το 2015 πήγα στις Άλπεις, πέρασα από τέσσερα (4) συνολικά ορεινά περάσματα (mountain passes), με τα δύο από αυτά μάλιστα να είναι την ίδια μέρα και με ένα από αυτά τα δύο να είναι το περίφημο Passo delo Stelvio! Με άλλα λόγια, το 2015 ήταν μια μοναδική ποδηλατική εμπειρία, με πολλά υψομετρικά και με υπέροχες διαδρομές! Μια ποδηλατική περιπέτεια που με έκανε πιο έμπειρο και πιο "ολοκληρωμένο" ως ποδηλάτη!

Όμως μετά από ένα και πλέον χρόνο, οι αναμνήσεις έχουν φυσικά ξεθωριάσει... Μπορώ να χρησιμοποιήσω τις φωτογραφίες και τα "ηλεκτρονικά ίχνη" εκείνων των ημερών και να αναδομήσω τις μνήμες, ώστε να γράψω κάτι. Αλλά - για να είμαι ειλικρινής - δεν ξέρω αν θέλω. Και δεν ξέρω κι αν ενδιαφέρει και κανέναν άλλον... 
Στη Βιέννη - έτοιμος και χαμογελαστός για το 7ο GBI!

Ήδη έχει περάσει πάνω από ένας μήνας που επέστρεψα από το επόμενο GBI, το φετινό, του 2016. Ένα GBI που αρχικά προγραμμάτιζα να μην πάω, αλλά το σύμπαν συνομώτησε (υπέρ μου) και δεν μπορούσα να το αρνηθώ! 

Δούναβης - Βιέννη
Με διπλή (η μάλλον διττή) ιδιότητα, αφού μου δόθηκε θέση στη γερμανική ομάδα της 7P (Seven Principles), αλλά βέβαια ήμουν και αρχηγός της ελληνικής αποστολής, οδήγησα για μια ακόμα χρονιά στους δρόμους της κεντρικής Ευρώπης, ενώ - πριν από αυτό - ασχολήθηκα με την οργάνωση της ελληνικής ομάδας. Μιας ομάδας που φέτος αποτελούνταν από 5 "παλιούς" και 5 "πρωτάρηδες" και που - πρέπει να πω - με εξέπληξε ευχάριστα με τη σοβαρότητα και την ομαδικότητα που επέδειξε! Ο "υπαρχηγός" Αχιλλέας, ο "παλιός" Τάσος, ο τριαθλητής-ήρεμη δύναμη Βασίλης, ο σημαντικά βελτιωμένος από πέρσι Περικλής και οι "καινούριοι" Βασίλης, Τάσος, Λευτέρης, Γιάννης και Γιάννης. Όλοι τους έβαλαν το λιθαράκι για να είναι η αποστολή επιτυχημένη και για να δείξει η ελληνική ομάδα για μια ακόμα χρονιά, την ποιότητά της. Μια ποιότητα που είναι πλέον αναγνωρισμένη και αναμενόμενη από όλους στο GBI. 

Το φετινό ξεκίναγε από τη Βιέννη, και πέρναγε από το τέλος της πρώτης κιόλας μέρας στην Τσεχία. Εκεί έμενε για 3 μέρες, πριν μπει στη Γερμανία για τις 3 τελευταίες μέρες. Highlight θεωρούνταν η Πράγα και τα Tropical Islands (λεπτομέρειες στη συνέχεια). Για μένα, η Πράγα δεν αποτελούσε κάτι το ιδιαίτερο (μια και τη γνωρίζω καλά), τα Tropical Islands ήταν μια ευχάριστη έκπληξη και η Δρέσδη ήταν το "καινούριο" στοιχείο. Εκτός από αυτά, οι ποδηλατικές διαδρομές ήταν - όπως αναμενόταν - με πολλά μικρά λοφάκια και πολλά, συνεχόμενα σκαμπανεβάσματα! Όλες τις μέρες επέλεξα το "δύσκολο" track (Track 2). 

Μέρα 1η: Klosterneuburg - Hollabrun - Znojmo (122 χλμ., 1860 μ.)

"Ενδιαφέρον" ξεκίνημα. Μια και δεν ήταν καλά οργανωμένη η μεταφορά από το ξενοδοχείο της Βιέννης προς το σημείο εκκίνησης (15 χλμ μακριά), χρειάστηκε να πάμε με το ποδήλατο από το ξενοδοχείο μέχρι την εκκίνηση. Χρησιμοποίησα το navigation του Garmin, το οποίο με πήγε από τον ομορφότερο και γρηγορότερο δρόμο, αλλά "ξέχασε" να μου πει ότι η διάσχιση του ποταμιού ήταν από σημείο που δεν είχε γέφυρα, αλλά... πλατφόρμα/φέρυ! Και το πιο αστείο ήταν ότι με ακολουθούσαν και κάμποσοι ακόμα1 
Το φέρυ ήταν "εμπειρία" οπότε κανείς δεν το μετάνιωσε! Ξύλινη πλατφόρμα, με κινητήρα αλλά και με συρματόσχοινα να την κρατάνε ώστε να μην την παρασύρει το δυνατό ρεύμα του ποταμού! Ξεκινήσαμε την περιπέτεια με τον καλύτερο τρόπο! 
Border crossing (Austria - Czech)
Με την έξοδο από το φέρυ είχα και το (μοναδικό ευτυχώς) φούιτ του GBI. Με αλλαγή-αστραπή ήμαστε στο χώρο της εκκίνησης αρκετά νωρίτερα από την επίσημη ώρα εκκίνησης.

Μετά την περιπέτεια της αρχής, όλα κύλησαν ομαλά. Η διαδρομή πολύ όμορφη, με πολλά ανέβα-κατέβα, με μέγιστο μήκος 1,000 m το καθένα, οπότε δεν "προλάβαινες" να δυσανασχετήσεις! Ένα βασικό συπέρασμα όμως ήταν πως όταν η διαδρομή είναι τέτοια, η μ.ω.τ. πέφτει σημαντικά! Αντί για 25-26, γράφαμε 20-21! Το γήπεδο / κατάλυμμα στο Znojmo ήταν εντυπωσιακό. Με αγώνα rugby και με πολύ κόσμο να παρακολουθεί, εκφωνητή να παρακινεί, μαζορέτες, κλπ...

Φαγητό σε κοντινό restaurant, στο πλακόστρωτο κέντρο της πόλης. Ακολουθήσαμε τη συμβουλή του σερβιτόρου ως προς το τι να φάμε, κι έτσι σερβιριστήκαμε σε 10 λέπτα, παρά τον κόσμο. Οι Γερμανοί φίλοι μου (σε άλλο τραπέζι) που παράγγειλαν ό,τι νόμιζαν... δεν έφαγαν ποτέ...

Μέρα 2η: Znojmo - Tabor (149 χλμ., 1845 μ.)

Η 2η μέρα αφιερώθηκε στη γερμανική ομάδα μου (την 7P). Κανόνισα να πάω μαζί τους (για να τιμήσω και τον χορηγό). Η ομάδα είχε κάποιους πολύ δυνατούς ποδηλάτες και κάποιους σχετικά αρχάριους. Αλλά δεν είχε κανένα ρυθμό και καμιά πειθαρχία! Οι δυνατοί πατάγανε στα ανηφορικά, ακόμα και στις ευθείες άλλαζαν ρυθμό κάθε λίγο! Πολλές στάσεις για να περιμένουμε όσους έμεναν πίσω, πολύς χαμένος χρόνος... Διατήρησα την ηρεμία μου, αλλά δεν το ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα!
Όμορφη Τσεχία


Κουκλίστικες οι πόλεις στην Τσεχία

Συνηθισμένη θέα

Το τοπίο ήταν πανέμορφο! Αλπικό σχεδόν, με πολλές μικρές λίμνες, με εναλλαγές από πυκνά δάση και απέραντα λιβάδια. Γραφικά χωριά, επιβλητικοί πύργοι στις κορυφές των λόφων... σούπερ! Είχαμε και λίγη βροχή. Δυο φορές χρειάστηκε να φορέσουμε αδιάβροχα, αλλά μέχρι να φτάσουμε στο Tabor είχαμε στεγνώσει!


Μέρα 3η: Tabor - Prague (163 χλμ., 1922 μ.)


Η μέρα ξεκίνησε βροχερή. Παρόλη τη βροχή, ήμαστε αποφασισμένοι για πολλά και όμορφα χλμ. οπότε πάμε track 2! Μετά από κάμποσα χλμ. η βροχή σταμάτησε. Η διαδρομή συνέχιζε να είναι εντυπωσιακή! Τα φτωχικά και μάλλον έρημα από κόσμο χωριά (πού ήταν οι κάτοικοι, αλήθεια;) εναλλάσσονταν με πυκνά δάση, με μικρές λίμνες που για να φτάσεις στο επίπεδό τους κατέβαινες πρώτα μια μεγάλη κατηφόρα και μετά (για να φύγεις) ανέβαινες μια εξίσου μεγάλη ανηφόρα ("λεκάνες" του ανάγλυφου στο βουνό δηλαδή,  με λίμνες στο "κατώτερο" σημείο). Ομορφιά!
Αλλά λίγο πριν φτάσουμε στο σημείο ανεφοδιασμού, ξεκίνησε βροχή που εξελίχτηκε σε καταιγίδα! Καιταγίδα του τύπου "δε βλέπω στα 10 μέτρα"! Περιμέναμε (στον ανεφοδιασμό) κάνα δεκάλεπτο να σταματήσει, αλλά δεν... Πήρα την απόφαση να ξεκινήσω, γιατί είχα αρχίσει να παγώνω και ήξερα ότι αν καθυστερούσα 5 λεπτά ακόμα, θα έφτανα στο "σημείο χωρίς επιστροφή" (εγκατάλειψη και αναζήτηση τρόπου να ζεσταθεί το σώμα).

Ευτυχώς ακολούθησαν όλοι του γκρουπ (5 από την ελληνική ομάδα) και διατηρηθήκαμε ζεστοί κάνοντας ποδήλατο. Η καταιγίδα κόπασε κάποια στιγμή, αλλά σταμάτησε εντελώς μετά από δυο περίπου ώρες. Μέσα σε αυτές τις δυο ώρες, είχα την καταπληκτική εμπειρία της ποδηλασίας μέσα σε καταρρακτώδη βροχή, με αστραπές, βροντές και κεραυνούς στον ορίζοντα, άλλοτε μακριά και άλλοτε πιο κοντά! Εμπειρία! 

Φτάνοντας στην Πράγα, ξαναείδαμε και ήλιο. Και παραλίγο να στεγνώσουμε κιόλας! Η διαδρομή μέσα στην Πράγα, σκόπευε να μας δείξει κάποιες από τις ομορφιές της πόλης. Αλλά η αυξημένη κίνηση, οι γραμμές τραμ και τα άλλα εμπόδια του δρόμου, οδήγησαν σε μια μίνι ταλαιπωρία... μέχρι και σε πεζοδρόμια ανεβοκατεβαίναμε για να περάσουμε...

Τερματισμός στο AO hostel. Κλασικά, όπως και όλες τις προηγούμενες μέρες, ανάβαση σκληρή με 100 μ. υψομετρικά, στα τελευταία 1 - 2 χλμ. για να φτάσουμε στο κατάλυμμά μας... Τα GBI camps φέτος ήταν στημένα με τη λογική του κάστρου: κάπου ψηλά και αμφιθεατρικά! 

Στέγνωμα και πλύσιμο ρούχων, διαμονή σε τετράκλινο, αλλά με έναν μόνο συγκάτοικο (τον Joerg) οπότε... χλιδή! Έτσι για να χαλαρώσουμε από  τα πρωτόγονα camp των τριων πρώτων ημερών με τις ελάχιστες τουαλέτες...  Το "άσχημο" νέο ήταν πως έσκισα τον ένα φακό επαφής μου (και μάλιστα αφού είχα "αλλάξει" και αφελώς είχα πετάξει τους παλιούς! Οπότε, οι επόμενες μέρες θα είχαν ποδηλασία με γυαλιά (μυωπίας). Ευτυχώς, δεν είχε πολύ ήλιο!

Μέρα 4η: Prague - Usti nad Ladem (182 χλμ., 1315 μ.)

"Βασιλικό" ετάπ. Τα περισσότερα χιλιόμετρα. Αλλά αποδείχτηκε ότι τα αποθέματα ενέργειάς μου είχαν πέσει αρκετά χαμηλά. Δεν είχα "φορτώσει" αρκετά το προηγούμενο βράδυ (ένα κότσι είχα φάει, αλλά αποδείχτηκε ότι δεν ήταν αρκετό!). Τα πόδια, από πολύ νωρίς ήταν "βαριά".  Μπήκα γρήγορα σε "safe mode" και δεν ήμουν καν σίγουρος αν θα μπορούσα να ολοκληρώσω τη διαδρομή. Ευτυχώς, κάπου στο 60 χλμ. υπήρχε στο χάρτη waypoint με την ένδειξη "Beer Garden". Η ένδειξη που μας έδειχνε τα λιγοστά (μέσα στην Τσεχία) σημεία όπου μπορούσαμε να καθίσουμε για φαγητό.

Αρχικά έδειχνε κλειστό και κάποιοι ήταν έτοιμοι να φύγουν. Όμως επέμεινα, ρωτώντας (στα Γερμανικά παρακαλώ, που μιλάνε αρκετοί Τσέχοι) κάποιους εφήβους που βρίσκονταν εκεί κοντά. Έτσι έμαθα ότι ο ιδιοκτήτης ήταν μέσα και συχνά άφηνε την πόρτα κλειδωμένη (!) μέχρι να εμφανιστεί ο πρώτος πελάτης! Όταν λοιπόν χτύπησα, μου άνοιξε και με διαβεβαίωσε ότι σερβίρει και καφέ και φαγητό και ό,τι θέλουμε! Η "μπεβετάδικη" λογική μου μας είχε σώσει για μια ακόμα φορά!

Μετά το φαγητό (το κρέας ήταν χάλια, αλλά το ρύζι βάλσαμο!) ήμουν σαφώς καλύτερα! Ζωντάνεψα και ήμουν πλέον σίγουρος ότι μπορώ να τελειώσω τη διαδρομή. Όμως κάποιες στομαχικές διαταραχές (απόρροια προφανώς του χάλια κρέατος) απείλησαν την ομαλή συνέχεια... Ένα υπαίθριο ξαλάφρωμα, κάπου στο 120 χλμ., στο control point, επανέφερε τα πάντα σε τάξη!

Εν τω μεταξύ, σε όλη τη διαδρομή, απολαμβάναμε κάποιες (λίγες) ανηφόρες με 11-12%, και κάποιες (πολλές) με 6-7%. Τα περιποιημένα μικρά χωριά, διαδέχονταν μεγάλα και πυκνά δάση, επιβλητικοί πύργοι στις κορυφές των λόφων, εκκλησίες με εντυπωσιακούς χρωματιστούς τρούλους.

Αλλά βέβαια, κεντρική Ευρώπη... η βροχή συνέχισε να είναι στην ημερήσια διάταξη! Κάπου στο 140 χλμ. ξεκίνησε. Στην αρχή ως καταιγίδα με συνοδεία από χαλάζι! Χοντρό χαλάζι! Για 5-10 λεπτά καλυφθήκαμε στο υπόστεγο της εισόδου του αστυνομικού τμήματος ενός χωριού. Η αξιωματικός υπηρεσίας μας είδε και μας λυπήθηκε... Αλλά δεν μπήκαμε μέσα, για να ΜΗΝ ζεσταθούμε! Και μετά από 5 - 10 λεπτά, συνεχίσαμε. Με ένα ψιλόβροχο να μας συνοδεύει μέχρι και τον τερματισμό... Μούσκεμα φτάσαμε, είχαμε πολλά να στεγνώσουμε! (κυρίως παπούτσια, γάντια!)

Αυτή τη φορά, το γήπεδο που κοιμηθήκαμε ήταν τεράστιο γήπεδο χόκεϋ και είχε περισσότερες "ανέσεις". 

Μέρα 5η: Usti nad Ladem - Dresden (Radebeul) - No ride

Δρέσδη
Εδώ είναι που την πατήσαμε! Συνεχής βροχή όλο το βράδυ, που συνεχίστηκε και το πρωί που ξυπνήσαμε... Οπότε η προοπτική είναι για ποδήλατο υπό βροχή για τέταρτη συνεχόμενη μέρα! Με παρασέρνουν κάποιοι, και πάμε προς το σταθμό του τρένου. Με πλάνο να πάμε στη Δρέσδη για τουρισμό. 


Δρέσδη
Έτσι και γίνεται. Μόνο που κάνα μισάωρο μετά, η βροχή σταματάει, ένας υπέροχος ήλιος βγαίνει κι εμείς, αντί να απολαμβάνουμε τη διαδρομή δίπλα στο ποτάμι, είμαστε μέσα στο τρένο! Τέλος πάντων, δεν οφελεί να γκρινάζουμε... Αφού αλλάζουμε από τσέχικο σε γερμανικό σιδηρόδρομο, (και ζούμε στο πετσί μας τη χαώδη διαφορά ανάμεσα στους δύο!)  και αφού κάνουμε ασκήσεις ακριβείας για να προλάβουμε τις αλλαγές των τρένων (τρία λεπτά για να πάτε με το ποδήλατο επ' ώμου στη σωστή πλατφόρμα!) φτάνουμε στη Δρέσδη, κάνουμε μπόλικες βόλτες με το ποδήλατο μέσα στην πόλη, πίνουμε καφέ, τρώμε μεσημεριανό, τρώμε παγωτό, βγάζουμε πολλές φωτογραφίες και τελικά ξεκινάμε για να κάνουμε τα λίγα (10) χλμ. μέχρι το Radebeul. Και ίσα που προλαβαίνουμε να φτάσουμε πριν ξαναρχίσει η βροχή! Τουλάχιστον απολαύσαμε Δρέσδη. Πολλά αξιοθέατα, όμορφη πόλη, ιδιαίτερη ατμόσφαιρα! Μια πόλη που πρέπει να έχει στα υπόψη κάθε τουρίστας!

Το Radebeul όμορφο με καλά μαγαζιά. Τρώμε εξαιρετικό φιλέτο, σε μαγαζί που βρίσκουμε από το Trip Advisor. Κοιμόμαστε για μια ακόμα φορά, σε κλειστό γυμναστήριο, με ελάχιστες τουαλέτες. 


Μέρα 6η: Radebeul - Tropical Islands (145 χλμ., 580 μ.)

Μετά το χθεσινό φιάσκο, η μέρα είχε ποδήλατο (και μάλιστα track 2) με οποιοδήποτε καιρό! Για καλή μας τύχη, ενώ ήταν πολύ συννεφιασμένη το πρωί, γλιτώσαμε το νερό και ήταν τελικά σούπερ! Χωρίς πολλές ανηφόρες, με το γκρουπ να έχει πλέον "χτιστεί" καλά, με μίξη Ελλήνων και Γερμανών, με πειθαρχία, αλλαγές και ομαδικότητα. Χρειάστηκε μερικές φορές να βάλω μια φωνή για να επαναφέρω στην τάξη κάποιους υπερ-ενθουσιώδεις, αλλά όλα καλά!


Και φτάνοντας στον τελικό προορισμό της ημέρας, είχαμε ένα ακόμα highlight της εκδρομής: παλιό στρατιωτικό αεροδρόμιο που έχει μετατραπεί σε πάρκο για διακοπές. Χώροι για τροχόσπιτα, υποδομές για camping και ... ένας τεράστιος θόλος που από χώρος κατασκευής Zeppelin έχει μετατραπεί σε τροπικό "νησί". Με σταθερή θερμοκρασία, τεράστιες πισίνες, νεροτσουλήθρες, εστιατόρια, καταστήματα κάθε είδους και δωμάτια προς ενοικίαση. Μπορεί για μας τους Έλληνες να μην είναι ιδιαίτερα ελκυστική η ιδέα, αλλά για Γερμανούς που δεν βλέπουν θάλασσα... Ο Βασίλης κι εγώ αξιοποιήσαμε στο έπακρο τις υποδομές σάουνας, δοκιμάζοντας τουλάχιστον 4 διαφορετικά είδη, συν το τζακούζι, συν... Τα κουρασμένα μας κορμιά το είχαν ανάγκη!Έκανα ταχύρυθμα στη σάουνα και έγινα εξπέρ! Α, και στη σάουνα απαγορευέται να φοράς οτιδήποτε! (ναι, ούτε μαγιό!)

Μέρα 7η: Tropical Islands - Berlin (110 χλμ., 290 μ.)

Τελευταία μέρα, με λίγα και εύκολα χλμ., χωρίς βροχή, με εορταστικό χαρακτήρα. Όλα τέλεια και πλέον η ομάδα δουλεύει στον αυτόματο. Μέχρι και οι Γερμανοί έχουν μάθει να κρατάνε ρυθμό (ή τέλος πάντων να μένουν πίσω στο γκρουπ και να αφήνουν εμάς να κανονίζουμε το ρυθμό!)

Η κλασική, κουραστική - λόγω πολύ αργού ρυθμού - ομαδική πορεία στα τελευταία 20 χλμ και φτάνουμε στα κτίρια της Vodafone (KDG) στο Βερολίνο. Εκεί, εκτός από χαρές, πανηγύρια και μπύρες, μας περιμένει και η φίλη μας η Χαρούλα που μας έχει ετοιμάσει αρχοντική υποδοχή! Με νοικιασμένο φορτηγό για να μεταφέρουμε τα ποδήλατα (αφού τα πακετάραμε), με κλεισμένο τραπέζι για βραδινό τσιμπούσι, με το διαμέρισμά της διαθέσιμο για να κάνουμε ντους. Ευχαριστούμε Χαρούλα! Είσαι άπαικτη!

Η νυχτερινή διαμονή στο Βερολίνο ήταν ένα ακόμα highlight: το κεντρικό κατάστημα του Coco-Mat έχει πολλά και εξαιρετικής ποιότητας κρεβάτια! 

Η επιστροφή έχει τον κλασικό πλέον καυγά με τους υπεύθυνους του αεροδρομίου, μέχρι να τους πείσουμε ότι δεν πρέπει να πληρώσουμε για τα ποδήλατα γιατί μας τα χορηγεί η Aegean! Ευτυχώς, βρέθηκε η υπάλληλος (Αρμενικής καταγωγής) που ήξερε να διαβάζει ελληνικά (το email που είχαμε από την Aegean!).


Επίλογος

Με τη συμμετοχή μου χορηγημένη από την Seven Principles η συμμετοχή στο φετινό GBI δεν ήταν μόνο φτηνή, αλλά και απολαυστική. Η ομάδα βγήκε καλή, η παρέα εξαιρετική και οι διαδρομές πανέμορφες. Έκανα κάπου 900 χλμ (θα έκανα πάνω από 1,000 χλμ. αν πήγαινα στη Δρέσδη με ποδήλατο και όχι με το τρένο!). Και ανέβηκα κάπου 7,800 μ. υψομετρικά.

Μια διαδρομή που φαινόταν αρχικά εύκολη (στα χαρτιά) αλλά αποδείχτηκε απαιτητική όπως κάθε GBI. Μια ακόμα εμεπιρία στο ποδηλατικό παλμαρέ! Πάμε για άλλα!

11 Ιουν 2016

Quick service report

Επιστροφή από το ευρωπαϊκό ταξίδι (GBI Europe 2016) και βέβαια θα υπάρξει αναλυτικό report! Για να μην ξεχάσω όμως, καταγράφω τα θέματα συντήρησης:

  1. Πριν την αναχώρηση έγινε γενικό service στους τροχούς και αλλαγή φακαρόλας
  2. Επίσης αλλάχτηκαν τακάκια φρένων (Dura Ace) και ελέγχθηκε αλυσίδα που ήταν ΟΚ
  3. Επιτέλους βρέθηκε (σωστό) ανταλλακτικό κολάρο παλουκόσελου. Το είχα μαζί μου αλλά (ευτυχώς) δεν χρειάστηκε
Τα λάστιχα είχαν αρκετά χιλιόμετρα ήδη και μαζί με κάτι πίσσες που πάτησα την τελευταία μέρα... έφτασαν στο τέλος της ζωής τους. Σήμερα πέρασα ένα ζευγάρι καινούρια GP 4000 SII που αγόρασα από το Γιάννη (Demarrage).
Θα χρειαστεί μάλλον να ξαναλλάξω τα τακάκια... Οι βροχές και οι κατηφόρες της Ευρώπης, τα έφαγαν γρήγορα... 
Πρέπει επίσης να (ξανα)ελέγξω αλυσίδα και να δω φθορά κασέτας. Τέλος, μια γενική λίπανση (μεσαία τριβή και πηρούνι) μάλλον θα κάνει καλό!


15 Μαΐ 2016

UCI Gran Fondo World Series - Ρόδος

Μια διοργάνωση διεθνούς εμβέλειας, στη Ρόδο. Οργανωμένη από τη Sports Tours Hellas του Γιώργου Λεβεντάκη και της ομάδας του. Με δεδομένη εμπειρία, αλλά και με άξια υποστήριξη από την τοπική κοινωνία, η επιτυχία ήταν εγγυημένη!

Το κόστος μπορεί να είναι μεγαλύτερο από έναν αγώνα π.χ. της ΠΕΠΑ, αλλά και η εμπειρία είναι σε άλλη κατηγορία! Κάπου 300 € μου κόστισε συνολικά, με εισιτήρια (πτήση με Ryanair και "φορτωτική" στο καράβι για το ποδήλατο και τον λοιπό εξοπλισμό), διαμονή - διατροφή (all-inclusive πακέτο από τη διοργάνωση σε πεντάστερο ξενοδοχείο με εκπληκτικές παροχές) και κόστος συμμετοχής στους τρεις αγώνες (ITT και δυο αντοχές).

Παρέα ο Γιάννης (Ble / Alpha), αλλά και ο φίλος Χρήστος (Vodafone / GBI) από την Πάτρα, που ήρθε με όλη την οικογένεια και αξιοποίησε στο έπακρο τις δυνατότητες των all-inclusive πακέτων που είχε εξασφαλίσει για μας ο Λεβεντάκης! Επίσης, προλάβαμε να πιούμε δυο μπύρες με το Μάκη (πρώην ΑΟΠ - νυν Alpha) που ήρθε μόνο για το χρονόμετρο.

Το ξενοδοχείο (Mitsis Grand Hotel) έσφιζε από ζωή, και όχι μόνο χάρη στους ποδηλάτες! Οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί τουρίστες ξεκινάνε αρκετά νωρίς (ναι από τον Απρίλιο) για διακοπές και γεμίζουν τα ξενοδοχεία. Με τρεις πισίνες, τέσσερα εστιατόρια, δυο-τρία μπαρ, γήπεδο τένις και διάφορα άλλα, το ξενοδοχείο σου αφήνει πολύ λίγα περιθώρια να βγεις εκτός των χώρων του (ειδικά όταν όλα είναι πληρωμένα από το βραχιολάκι που φοράς στο χέρι) και το αποτέλεσμα είναι εμφανές: η βόλτα μας, τόσο στη μοντέρνα όσο και στην παλιά πόλη, έδειξε πολύ λίγο κόσμο εκτός ξενοδοχείων! Τα μαγαζιά άδεια, με εξαίρεση τον πεζόδρομο-στέκι της νεολαίας (σπουδαστές / φοιτητές), όπου και ήπιαμε τις μπύρες μας!

Στα του αγώνα: το επίπεδο των αθλητών είναι πολλά επίπεδα πάνω από αυτό που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στους αγώνες κατηγορίας master στην Ελλάδα. Μπορεί αθλητές όπως ο Λουκάς Καταπόδης ή ο Δημήτρης Ροβάκης να μπορούν να σταθούν επάξια (ο πρώτος κατάφερε για μια ακόμα χρονιά να κερδίσει τη Γενική!), αλλά για μας τους υπόλοιπους... Για μένα προσωπικά, τα πράγματα ήταν δεδομένα πριν ακόμα πατήσω στη Ρόδο: με την έλλειψη χρόνου και συστηματικής προπόνησης των τελευταίων εβδομάδων, ήταν αμφίβολο αν θα κατάφερνα να τερματίσω αξιοπρεπώς - εντός ορίων χρόνου. Για να είμαι ειλικρινής: αν δεν είχα από νωρίς "κλείσει" - "πληρώσει" - "συμφωνήσει" (με το Γιάννη) είναι πολύ πιθανό να υπαναχωρούσα και να καθόμουν σπίτι... Αν το έκανα, θα το μετάνιωνα, είμαι σίγουρος τώρα!

Η πρώτη μέρα, με την ατομική χρονομέτρηση είναι εξίσου επίπονη με τις άλλες: οργανώνεσαι όσο καλύτερα μπορείς, είσαι από νωρίς στο χώρο εκκίνησης για να κάνεις το σωστό ζέσταμα (ναι μέχρι και εργόμετρα - χορηγία υπήρχαν, μπράβο στον Κασιμάτη!) και ρολάρεις από τη ράμπα για να δώσεις μισή περίπου ώρα πόνου! Η διαδρομή παραλιακή, με δυο μικρά ανηφοράκια, ίσα για να "σπάει" η μονοτονία! Όντας δίπλα στην παραλία, έχεις όμορφη θέα (όσο προλαβαίνεις να τη δεις - αν δεν έχεις τα μάτια καρφωμένα στις ενδείξεις του βατόμετρου!) και βέβαια αρκετό αέρα που μπορεί να δυσκολέψει την προσπάθεια. Οι εθελοντές της διοργάνωσης είναι παρόντες παντού, ενώ η αναστροφή είναι το σημείο όπου πρέπει να επιβραδύνεις και να "σηκωθείς" για να ξαναεπιταχύνεις. Οι σφυγμοί μένουν διαρκώς "στο κόκκινο" και τα δυο μικρά ανηφοράκια είναι η "ευκαιρία" να σηκωθείς για λίγο, να αλλάξεις τη θέση σου, πριν ξαναπάρεις την αεροδυναμική σου θέση. Χωρίς ποδήλατο χρονομέτρου και - δυστυχώς - χωρίς καν πρόσθετες αερόμπαρες, είναι σίγουρο ότι είμαι 1 - 2 λεπτά πιο αργός απ' όσο θα μπορούσα. Αλλά δεν με πειράζει. Η εμπειρία της ατομικής χρονομέτρησης είναι πάντα κάτι ξεχωριστό.

Το βραδινό recovery περιελάμβανε μπυρίτσα με καλή παρέα σε δημοφιλή πεζόδρομο της πόλης (μετά βέβαια από το απαρίτητο φαγητό στον πλουσιότατο μπουφέ του ξενοδοχείου!). Η αντοχή της 2ης μέρας ξεκίνησε μεσημέρι, δίνοντας χρόνο για χαζολόγημα το πρωί. Θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει και μια βουτιά σε μια από τις πισίνες του ξενοδοχείου, αλλά δεν προέκυψε. Δεν πειράζει... δεν είμαι και πολύ φαν της πισίνας... προτιμώ την παραλία, αλλά εν προκειμένω ήταν ακόμα κρύο το νερό!

Με το φίλο Γιάννη, πριν την εκκίνηση της 2ης μέρας
Η εκκίνηση της 2ης μέρας είχε τον πανηγυρικό χαρακτήρα που περίμενα. Εκτός από τη μουσική και τον εκφωνητή (όπως άλλωστε και την 1η μέρα), είχε αρκετό κόσμο στο δρόμο, να περιμένει να δει το (αξιοπερίεργο;) φαινόμενο: αρκετές δεκάδες αθλητές, με πολύχρωμα ρούχα και πανάκριβα, γρήγορα ποδήλατα, που κινήθηκαν γρήγορα μέσα από το κέντρο της πόλης, ώστε να φτάσουν στον παραλιακό δρόμο και μετά να "χαθούν" κάπου στο εσωτερικό του νησιού. Η ανάβαση προς τον Προφ. Ηλία ήταν πολλά (πάνω από 20) χιλιόμετρα, αρχικά με 3 - 4 % κλίση αλλά μετά πιο δύσκολη. Ευτυχώς, ο καιρός ήταν ιδανικός: αραιή συννεφιά και μέτριες θερμοκρασίες. Το φαγητό το είχα υπολογίσει καλά (κάθε 45 λεπτά μασούλημα) και ο ρυθμός μου ήταν σβέλτος. Όλο και έβρισκα μικρά γκρουπάκια, αλλά δεν ήταν όλοι καλοί στο "ομαδικό". Στο τελευταίο κομμάτι, καλύψαμε αρκετά χιλιόμετρα παρέα με μια Ισραηλινή η οποία όχι μόνο είχε καλό ρυθμό, αλλά είχε κι ένα τατουάζ που μαρτυρούσε πως ήταν Iron-Woman!

Επανάληψη του βραδινού revovery, αυτή τη φορά και με την προσθήκη μιας γρήγορης βόλτας στην παλιά πόλη. Είχα πολλά χρόνια να περπατήσω στην παλιά πόλη της Ρόδου (από το 1997) και τη βρήκα πολύ αλλαγμένη (ή δεν θυμόμουν και πολλά!). Γεγονός όμως είναι ότι ο κόσμος που περίμενα να δω, δεν ήταν εκεί! Αρχή της τουριστικής σαιζόν και προφανώς οι λιγοστοί τουρίστες περιορίζονταν στις all-inclusive ευκολίες των ξενοδοχείων τους και δεν τιμούσαν με την παρουσία τους τα όμορφα μαγαζιά της παλιάς πόλης. Φαντάζομαι ότι αργότερα, όταν ο τουριστικός πληθυσμός στο νησί αυξηθεί, θα αλλάξει και η κατάσταση στην πόλη.

Η 3η και τελευταία μέρα, είχε μια ακόμα αντοχή, 107 χλμ. συνολικά. Ουσιαστικά ένα loop 18 km το οποίο έπρεπε να περάσουμε 4 φορές. Τα υπόλοιπα χλμ ήταν το "πήγαινε" και το "έλα" προς το loop. Δεν είχε κάποια μεγάλη ανηφόρα, αλλά ήταν ένα "πάνω-κάτω" με τα επίπεδα κομμάτια να τα πιάνει ο αέρας... Όταν ολοκλήρωσα το πρώτο loop σκεφτόμουν "αποκλείεται να τη βγάλω καθαρή μέχρι το τέταρτο"... Αλλά με μέθοδο, καλό φαγητό και πείσμα, όλα γίνονται. Και στις δυο αντοχές κατάφερα να αποφύγω τα προβλήματα με κράμπες που είχα σε προηγούμενες προπονήσεις. Με περισσότερη σκέψη στο φαγητό (αυστηρά κάθε 45' max) και με τη βοήθεια 2 - 3 gel σε κρίσιμα σημεία), δεν αισθάνθηκα σε καμία στιγμή να μένω από ενέργεια.

Η ικανοποίηση, μετά τον τερματισμό και της 3ης μέρας, είναι μεγάλη. Η αίσθηση ότι ολοκλήρωσες (έστω και με πιο αργό ρυθμό απ' ό,τι έπρεπε) αυτή τη διοργάνωση, μαζί με τόσους σπουδαίους αθλητές, σε γεμίζει περηφάνια. Αλλά και σου δίνει κίνητρο για τη συνέχεια. Σημασία, πλέον, για μένα, έχει να γεμίζω εικόνες και εμπειρίες, διατηρώντας ταυτόχρονα τον εαυτό μου σε καλή φυσική κατάσταση. Οι επιδόσεις είναι μόνο ένα κίνητρο για να συνεχίζω και όχι αυτοσκοπός. Ο στόχος είναι να διατηρηθεί η όρεξη, η διάθεση για ποδήλατο, για όσο πιο πολλά χρόνια γίνεται. Και για να συμβεί αυτό, πρέπει οι "δόσεις" να είναι προσεκτικά διαλεγμένες και υπλογισμένες!

Η αναχώρηση, ήταν εύκολη, χάρις στη βοήθεια του φίλου Χρήστου. Που μας πήγε στο λιμάνι για να φορτώσουμε τα ποδήλατα στο καράβι και μετά μας πήγε στο αεροδρόμιο για να περιμένουμε την απογευματινή μας πτήση.

Νωρίς το βραδάκι ήμαστε στο σπίτι μας, αναπολώντας το όμορφο τριήμερο και σχεδιάζοντας το επόμενο!



4 Δεκ 2015

Service report

Για να θυμάμαι, αλλά και για να καταγράφω παρατηρήσεις σχετικά με τον εξοπλισμό μου...

Λάστιχα: Λίγο πριν τη Σπαρτακιάδα, με τα capital controls στο φόρτε τους και με τους περισσότερους ποδηλάτες να έχουν (προφανώς) στοκάρει ανταλλακτικά, στάθηκε ιδιαίτερα δύσκολο να βρω ένα ζευγάρι καινούρια λάστιχα... Τελικά ο φίλος Γιάννης Μπερδεμπές, απέδειξε ότι το καινούριο του ποδηλατικό κατάστημα έχει όλα τα φόντα να τα πάει περίφημα, αφού κατάφερε να φέρει και να με προμηθεύσει με ένα ζευγάρι Continental GP 4000S II. Τα αγαπημένα μου, που δεν τα αλλάζω (προς το παρόν)...
Έτσι, έκανα τη Σπαρτακιάδα με νέα λάστιχα και είχα τη σιγουριά της αντοχής και του κρατήματος.

Μεσαία τριβή: Εδώ έχουμε "θέμα". Εμφανίστηκαν κάποια τριξίματα... Όμως έχω ήδη αλλάξει μια φορά, από τότε που έβαλα τη Dura Ace... Δεν έχω κρατήσει λεπτομέρειες για το πότε ακριβώς έγινε η αλλαγή, αλλά σίγουρα, τα χιλιόμετρα που έχουν μεσολαβήσει δεν δικαιολογούν φθορά (και) της δεύτερης... Βρέθηκαν ίχνη από λάδι, που πιθανόν να οφείλονται σε υπερβολική χρήση λαδιού στην αλυσίδα... Βάζω μια μικρή σταγόνα σε κάθε κρίκο της αλυσίδας... Μάλλον μαζεύεται πολύ λάδι έτσι... Από τώρα και στο εξής, θα βάζω μόνο κάθε 4 - 5 κρίκους...
Η μεσαία τριβή αλλάχτηκε. Αλλά αυτή τη φορά, δεν χρησιμοποιήθηκε Dura Ace. Προτάθηκε και επιλέχθηκε μια Rotor. Οι πληροφορίες λένε ότι είναι πιο ανθεκτική. Η δοκιμή θα δείξει!

Αλυσίδα: Φυσιολογική φθορά (κάπου 8,000 χλμ), αλλάχτηκε με νέα, ίδια (η Dura Ace αλυσίδα δεν έχει "θέματα"!)

Οι δυο πρώτες προπονήσεις αμέσως μετά, έδειξαν τα εξής:

  • Σαφώς πιο αθόρυβη και ομαλή λειτουργία της μετάδοσης (όπως αναμενόταν)
  • Παραμένει ένα μικρό τρίξιμο στο ορθοπέταλο (πιθανός ύποπτος ο πίσω τροχός...)

GBI Europe 2017 - Ξεκινάμε!

Η ελληνική ομάδα για το GBI Europe 2017 είναι έτοιμη! Περήφανος που κατάφερα να "στήσω" για μια ακόμα χρονιά, μια ομάδα 16 ατόμων ...