12 Δεκ 2016

Service report

Η παρατεταμένη απουσία στο εξωτερικό έχει το κακό ότι χάνεις πολλές προπονήσεις και βγαίνεις από τον (όποιο) ρυθμό σου...

Έτσι, εκεί που είχα βάλει ένα πρόγραμμα με το φίλο μου το Γιώργο και πηγαίναμε τα 20λεπτα παρέα, τώρα με τα απανωτά ταξίδια έχω μείνει πίσω και φοβάμαι ότι ούτε που θα τον προλαβαίνω τον Γιώργο σε λίγο καιρό!

Το "παράλληλο" καλό είναι (μόνο) ότι αν το προγραμματίσεις σωστά, προλαβαίνεις να αφήσεις το ποδήλατο για ένα καλό και προσεκτικό service... Αυτό έκανα κι εγώ... Ο Λεωνίδας ανέλαβε δράση και οι ακόλουθες εργασίες έλαβαν χώρα:

  1. Αλλαγή αλυσίδας (είχε 5,000+ χλμ.).
  2. Καθαρισμός μεσαίας τριβής (μια χαρά είναι η Rotor - δεν είχε κάποιο πρόβλημα, μόνο λίπναση ήθελε)
  3. Αλλαγή συρματόσχοινων και καλωδίων. Εννοείται Dura Ace όλα, αλλά δεν είχε γκρι και επιστρέψαμε στα κλασικά μαύρα
  4. Καθάρισμα πηρουνιού
  5. Ήθελε και λίγο σφίξιμο η δεξιά μανέτα... 
Μια και έχω (πάλι) ταξίδι τις επόμενες μέρες, μάλλον το Σάββατο θα μπορέσω να δω το αποτέλεσμα στο δρόμο. Και τις επόμενες μέρες - με το καλό - που αρχίζει η άδεια! (αμήν!)

19 Ιουλ 2016

GBI 2016 - Βιέννη-Πράγα-Βερολίνο

Κοιτάζοντας ετούτο το blog και ελέγχοντας τις παλιότερες αναρτήσεις, συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι πλέον καθόλου συνεπής, καθόλου τακτικός...

Με μεγάλη μου μάλιστα απογοήτευση, βρήκα στα "Πρόχειρα" το post που είχα ξεκινήσει να γράφω για το περσινό GBI (ναι, του 2015), το οποίο όμως ποτέ δεν ολοκλήρωσα και ποτέ δεν δημοσίευσα! Κρίμα, γιατί το 2015 πήγα στις Άλπεις, πέρασα από τέσσερα (4) συνολικά ορεινά περάσματα (mountain passes), με τα δύο από αυτά μάλιστα να είναι την ίδια μέρα και με ένα από αυτά τα δύο να είναι το περίφημο Passo delo Stelvio! Με άλλα λόγια, το 2015 ήταν μια μοναδική ποδηλατική εμπειρία, με πολλά υψομετρικά και με υπέροχες διαδρομές! Μια ποδηλατική περιπέτεια που με έκανε πιο έμπειρο και πιο "ολοκληρωμένο" ως ποδηλάτη!

Όμως μετά από ένα και πλέον χρόνο, οι αναμνήσεις έχουν φυσικά ξεθωριάσει... Μπορώ να χρησιμοποιήσω τις φωτογραφίες και τα "ηλεκτρονικά ίχνη" εκείνων των ημερών και να αναδομήσω τις μνήμες, ώστε να γράψω κάτι. Αλλά - για να είμαι ειλικρινής - δεν ξέρω αν θέλω. Και δεν ξέρω κι αν ενδιαφέρει και κανέναν άλλον... 
Στη Βιέννη - έτοιμος και χαμογελαστός για το 7ο GBI!

Ήδη έχει περάσει πάνω από ένας μήνας που επέστρεψα από το επόμενο GBI, το φετινό, του 2016. Ένα GBI που αρχικά προγραμμάτιζα να μην πάω, αλλά το σύμπαν συνομώτησε (υπέρ μου) και δεν μπορούσα να το αρνηθώ! 

Δούναβης - Βιέννη
Με διπλή (η μάλλον διττή) ιδιότητα, αφού μου δόθηκε θέση στη γερμανική ομάδα της 7P (Seven Principles), αλλά βέβαια ήμουν και αρχηγός της ελληνικής αποστολής, οδήγησα για μια ακόμα χρονιά στους δρόμους της κεντρικής Ευρώπης, ενώ - πριν από αυτό - ασχολήθηκα με την οργάνωση της ελληνικής ομάδας. Μιας ομάδας που φέτος αποτελούνταν από 5 "παλιούς" και 5 "πρωτάρηδες" και που - πρέπει να πω - με εξέπληξε ευχάριστα με τη σοβαρότητα και την ομαδικότητα που επέδειξε! Ο "υπαρχηγός" Αχιλλέας, ο "παλιός" Τάσος, ο τριαθλητής-ήρεμη δύναμη Βασίλης, ο σημαντικά βελτιωμένος από πέρσι Περικλής και οι "καινούριοι" Βασίλης, Τάσος, Λευτέρης, Γιάννης και Γιάννης. Όλοι τους έβαλαν το λιθαράκι για να είναι η αποστολή επιτυχημένη και για να δείξει η ελληνική ομάδα για μια ακόμα χρονιά, την ποιότητά της. Μια ποιότητα που είναι πλέον αναγνωρισμένη και αναμενόμενη από όλους στο GBI. 

Το φετινό ξεκίναγε από τη Βιέννη, και πέρναγε από το τέλος της πρώτης κιόλας μέρας στην Τσεχία. Εκεί έμενε για 3 μέρες, πριν μπει στη Γερμανία για τις 3 τελευταίες μέρες. Highlight θεωρούνταν η Πράγα και τα Tropical Islands (λεπτομέρειες στη συνέχεια). Για μένα, η Πράγα δεν αποτελούσε κάτι το ιδιαίτερο (μια και τη γνωρίζω καλά), τα Tropical Islands ήταν μια ευχάριστη έκπληξη και η Δρέσδη ήταν το "καινούριο" στοιχείο. Εκτός από αυτά, οι ποδηλατικές διαδρομές ήταν - όπως αναμενόταν - με πολλά μικρά λοφάκια και πολλά, συνεχόμενα σκαμπανεβάσματα! Όλες τις μέρες επέλεξα το "δύσκολο" track (Track 2). 

Μέρα 1η: Klosterneuburg - Hollabrun - Znojmo (122 χλμ., 1860 μ.)

"Ενδιαφέρον" ξεκίνημα. Μια και δεν ήταν καλά οργανωμένη η μεταφορά από το ξενοδοχείο της Βιέννης προς το σημείο εκκίνησης (15 χλμ μακριά), χρειάστηκε να πάμε με το ποδήλατο από το ξενοδοχείο μέχρι την εκκίνηση. Χρησιμοποίησα το navigation του Garmin, το οποίο με πήγε από τον ομορφότερο και γρηγορότερο δρόμο, αλλά "ξέχασε" να μου πει ότι η διάσχιση του ποταμιού ήταν από σημείο που δεν είχε γέφυρα, αλλά... πλατφόρμα/φέρυ! Και το πιο αστείο ήταν ότι με ακολουθούσαν και κάμποσοι ακόμα1 
Το φέρυ ήταν "εμπειρία" οπότε κανείς δεν το μετάνιωσε! Ξύλινη πλατφόρμα, με κινητήρα αλλά και με συρματόσχοινα να την κρατάνε ώστε να μην την παρασύρει το δυνατό ρεύμα του ποταμού! Ξεκινήσαμε την περιπέτεια με τον καλύτερο τρόπο! 
Border crossing (Austria - Czech)
Με την έξοδο από το φέρυ είχα και το (μοναδικό ευτυχώς) φούιτ του GBI. Με αλλαγή-αστραπή ήμαστε στο χώρο της εκκίνησης αρκετά νωρίτερα από την επίσημη ώρα εκκίνησης.

Μετά την περιπέτεια της αρχής, όλα κύλησαν ομαλά. Η διαδρομή πολύ όμορφη, με πολλά ανέβα-κατέβα, με μέγιστο μήκος 1,000 m το καθένα, οπότε δεν "προλάβαινες" να δυσανασχετήσεις! Ένα βασικό συπέρασμα όμως ήταν πως όταν η διαδρομή είναι τέτοια, η μ.ω.τ. πέφτει σημαντικά! Αντί για 25-26, γράφαμε 20-21! Το γήπεδο / κατάλυμμα στο Znojmo ήταν εντυπωσιακό. Με αγώνα rugby και με πολύ κόσμο να παρακολουθεί, εκφωνητή να παρακινεί, μαζορέτες, κλπ...

Φαγητό σε κοντινό restaurant, στο πλακόστρωτο κέντρο της πόλης. Ακολουθήσαμε τη συμβουλή του σερβιτόρου ως προς το τι να φάμε, κι έτσι σερβιριστήκαμε σε 10 λέπτα, παρά τον κόσμο. Οι Γερμανοί φίλοι μου (σε άλλο τραπέζι) που παράγγειλαν ό,τι νόμιζαν... δεν έφαγαν ποτέ...

Μέρα 2η: Znojmo - Tabor (149 χλμ., 1845 μ.)

Η 2η μέρα αφιερώθηκε στη γερμανική ομάδα μου (την 7P). Κανόνισα να πάω μαζί τους (για να τιμήσω και τον χορηγό). Η ομάδα είχε κάποιους πολύ δυνατούς ποδηλάτες και κάποιους σχετικά αρχάριους. Αλλά δεν είχε κανένα ρυθμό και καμιά πειθαρχία! Οι δυνατοί πατάγανε στα ανηφορικά, ακόμα και στις ευθείες άλλαζαν ρυθμό κάθε λίγο! Πολλές στάσεις για να περιμένουμε όσους έμεναν πίσω, πολύς χαμένος χρόνος... Διατήρησα την ηρεμία μου, αλλά δεν το ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα!
Όμορφη Τσεχία


Κουκλίστικες οι πόλεις στην Τσεχία

Συνηθισμένη θέα

Το τοπίο ήταν πανέμορφο! Αλπικό σχεδόν, με πολλές μικρές λίμνες, με εναλλαγές από πυκνά δάση και απέραντα λιβάδια. Γραφικά χωριά, επιβλητικοί πύργοι στις κορυφές των λόφων... σούπερ! Είχαμε και λίγη βροχή. Δυο φορές χρειάστηκε να φορέσουμε αδιάβροχα, αλλά μέχρι να φτάσουμε στο Tabor είχαμε στεγνώσει!


Μέρα 3η: Tabor - Prague (163 χλμ., 1922 μ.)


Η μέρα ξεκίνησε βροχερή. Παρόλη τη βροχή, ήμαστε αποφασισμένοι για πολλά και όμορφα χλμ. οπότε πάμε track 2! Μετά από κάμποσα χλμ. η βροχή σταμάτησε. Η διαδρομή συνέχιζε να είναι εντυπωσιακή! Τα φτωχικά και μάλλον έρημα από κόσμο χωριά (πού ήταν οι κάτοικοι, αλήθεια;) εναλλάσσονταν με πυκνά δάση, με μικρές λίμνες που για να φτάσεις στο επίπεδό τους κατέβαινες πρώτα μια μεγάλη κατηφόρα και μετά (για να φύγεις) ανέβαινες μια εξίσου μεγάλη ανηφόρα ("λεκάνες" του ανάγλυφου στο βουνό δηλαδή,  με λίμνες στο "κατώτερο" σημείο). Ομορφιά!
Αλλά λίγο πριν φτάσουμε στο σημείο ανεφοδιασμού, ξεκίνησε βροχή που εξελίχτηκε σε καταιγίδα! Καιταγίδα του τύπου "δε βλέπω στα 10 μέτρα"! Περιμέναμε (στον ανεφοδιασμό) κάνα δεκάλεπτο να σταματήσει, αλλά δεν... Πήρα την απόφαση να ξεκινήσω, γιατί είχα αρχίσει να παγώνω και ήξερα ότι αν καθυστερούσα 5 λεπτά ακόμα, θα έφτανα στο "σημείο χωρίς επιστροφή" (εγκατάλειψη και αναζήτηση τρόπου να ζεσταθεί το σώμα).

Ευτυχώς ακολούθησαν όλοι του γκρουπ (5 από την ελληνική ομάδα) και διατηρηθήκαμε ζεστοί κάνοντας ποδήλατο. Η καταιγίδα κόπασε κάποια στιγμή, αλλά σταμάτησε εντελώς μετά από δυο περίπου ώρες. Μέσα σε αυτές τις δυο ώρες, είχα την καταπληκτική εμπειρία της ποδηλασίας μέσα σε καταρρακτώδη βροχή, με αστραπές, βροντές και κεραυνούς στον ορίζοντα, άλλοτε μακριά και άλλοτε πιο κοντά! Εμπειρία! 

Φτάνοντας στην Πράγα, ξαναείδαμε και ήλιο. Και παραλίγο να στεγνώσουμε κιόλας! Η διαδρομή μέσα στην Πράγα, σκόπευε να μας δείξει κάποιες από τις ομορφιές της πόλης. Αλλά η αυξημένη κίνηση, οι γραμμές τραμ και τα άλλα εμπόδια του δρόμου, οδήγησαν σε μια μίνι ταλαιπωρία... μέχρι και σε πεζοδρόμια ανεβοκατεβαίναμε για να περάσουμε...

Τερματισμός στο AO hostel. Κλασικά, όπως και όλες τις προηγούμενες μέρες, ανάβαση σκληρή με 100 μ. υψομετρικά, στα τελευταία 1 - 2 χλμ. για να φτάσουμε στο κατάλυμμά μας... Τα GBI camps φέτος ήταν στημένα με τη λογική του κάστρου: κάπου ψηλά και αμφιθεατρικά! 

Στέγνωμα και πλύσιμο ρούχων, διαμονή σε τετράκλινο, αλλά με έναν μόνο συγκάτοικο (τον Joerg) οπότε... χλιδή! Έτσι για να χαλαρώσουμε από  τα πρωτόγονα camp των τριων πρώτων ημερών με τις ελάχιστες τουαλέτες...  Το "άσχημο" νέο ήταν πως έσκισα τον ένα φακό επαφής μου (και μάλιστα αφού είχα "αλλάξει" και αφελώς είχα πετάξει τους παλιούς! Οπότε, οι επόμενες μέρες θα είχαν ποδηλασία με γυαλιά (μυωπίας). Ευτυχώς, δεν είχε πολύ ήλιο!

Μέρα 4η: Prague - Usti nad Ladem (182 χλμ., 1315 μ.)

"Βασιλικό" ετάπ. Τα περισσότερα χιλιόμετρα. Αλλά αποδείχτηκε ότι τα αποθέματα ενέργειάς μου είχαν πέσει αρκετά χαμηλά. Δεν είχα "φορτώσει" αρκετά το προηγούμενο βράδυ (ένα κότσι είχα φάει, αλλά αποδείχτηκε ότι δεν ήταν αρκετό!). Τα πόδια, από πολύ νωρίς ήταν "βαριά".  Μπήκα γρήγορα σε "safe mode" και δεν ήμουν καν σίγουρος αν θα μπορούσα να ολοκληρώσω τη διαδρομή. Ευτυχώς, κάπου στο 60 χλμ. υπήρχε στο χάρτη waypoint με την ένδειξη "Beer Garden". Η ένδειξη που μας έδειχνε τα λιγοστά (μέσα στην Τσεχία) σημεία όπου μπορούσαμε να καθίσουμε για φαγητό.

Αρχικά έδειχνε κλειστό και κάποιοι ήταν έτοιμοι να φύγουν. Όμως επέμεινα, ρωτώντας (στα Γερμανικά παρακαλώ, που μιλάνε αρκετοί Τσέχοι) κάποιους εφήβους που βρίσκονταν εκεί κοντά. Έτσι έμαθα ότι ο ιδιοκτήτης ήταν μέσα και συχνά άφηνε την πόρτα κλειδωμένη (!) μέχρι να εμφανιστεί ο πρώτος πελάτης! Όταν λοιπόν χτύπησα, μου άνοιξε και με διαβεβαίωσε ότι σερβίρει και καφέ και φαγητό και ό,τι θέλουμε! Η "μπεβετάδικη" λογική μου μας είχε σώσει για μια ακόμα φορά!

Μετά το φαγητό (το κρέας ήταν χάλια, αλλά το ρύζι βάλσαμο!) ήμουν σαφώς καλύτερα! Ζωντάνεψα και ήμουν πλέον σίγουρος ότι μπορώ να τελειώσω τη διαδρομή. Όμως κάποιες στομαχικές διαταραχές (απόρροια προφανώς του χάλια κρέατος) απείλησαν την ομαλή συνέχεια... Ένα υπαίθριο ξαλάφρωμα, κάπου στο 120 χλμ., στο control point, επανέφερε τα πάντα σε τάξη!

Εν τω μεταξύ, σε όλη τη διαδρομή, απολαμβάναμε κάποιες (λίγες) ανηφόρες με 11-12%, και κάποιες (πολλές) με 6-7%. Τα περιποιημένα μικρά χωριά, διαδέχονταν μεγάλα και πυκνά δάση, επιβλητικοί πύργοι στις κορυφές των λόφων, εκκλησίες με εντυπωσιακούς χρωματιστούς τρούλους.

Αλλά βέβαια, κεντρική Ευρώπη... η βροχή συνέχισε να είναι στην ημερήσια διάταξη! Κάπου στο 140 χλμ. ξεκίνησε. Στην αρχή ως καταιγίδα με συνοδεία από χαλάζι! Χοντρό χαλάζι! Για 5-10 λεπτά καλυφθήκαμε στο υπόστεγο της εισόδου του αστυνομικού τμήματος ενός χωριού. Η αξιωματικός υπηρεσίας μας είδε και μας λυπήθηκε... Αλλά δεν μπήκαμε μέσα, για να ΜΗΝ ζεσταθούμε! Και μετά από 5 - 10 λεπτά, συνεχίσαμε. Με ένα ψιλόβροχο να μας συνοδεύει μέχρι και τον τερματισμό... Μούσκεμα φτάσαμε, είχαμε πολλά να στεγνώσουμε! (κυρίως παπούτσια, γάντια!)

Αυτή τη φορά, το γήπεδο που κοιμηθήκαμε ήταν τεράστιο γήπεδο χόκεϋ και είχε περισσότερες "ανέσεις". 

Μέρα 5η: Usti nad Ladem - Dresden (Radebeul) - No ride

Δρέσδη
Εδώ είναι που την πατήσαμε! Συνεχής βροχή όλο το βράδυ, που συνεχίστηκε και το πρωί που ξυπνήσαμε... Οπότε η προοπτική είναι για ποδήλατο υπό βροχή για τέταρτη συνεχόμενη μέρα! Με παρασέρνουν κάποιοι, και πάμε προς το σταθμό του τρένου. Με πλάνο να πάμε στη Δρέσδη για τουρισμό. 


Δρέσδη
Έτσι και γίνεται. Μόνο που κάνα μισάωρο μετά, η βροχή σταματάει, ένας υπέροχος ήλιος βγαίνει κι εμείς, αντί να απολαμβάνουμε τη διαδρομή δίπλα στο ποτάμι, είμαστε μέσα στο τρένο! Τέλος πάντων, δεν οφελεί να γκρινάζουμε... Αφού αλλάζουμε από τσέχικο σε γερμανικό σιδηρόδρομο, (και ζούμε στο πετσί μας τη χαώδη διαφορά ανάμεσα στους δύο!)  και αφού κάνουμε ασκήσεις ακριβείας για να προλάβουμε τις αλλαγές των τρένων (τρία λεπτά για να πάτε με το ποδήλατο επ' ώμου στη σωστή πλατφόρμα!) φτάνουμε στη Δρέσδη, κάνουμε μπόλικες βόλτες με το ποδήλατο μέσα στην πόλη, πίνουμε καφέ, τρώμε μεσημεριανό, τρώμε παγωτό, βγάζουμε πολλές φωτογραφίες και τελικά ξεκινάμε για να κάνουμε τα λίγα (10) χλμ. μέχρι το Radebeul. Και ίσα που προλαβαίνουμε να φτάσουμε πριν ξαναρχίσει η βροχή! Τουλάχιστον απολαύσαμε Δρέσδη. Πολλά αξιοθέατα, όμορφη πόλη, ιδιαίτερη ατμόσφαιρα! Μια πόλη που πρέπει να έχει στα υπόψη κάθε τουρίστας!

Το Radebeul όμορφο με καλά μαγαζιά. Τρώμε εξαιρετικό φιλέτο, σε μαγαζί που βρίσκουμε από το Trip Advisor. Κοιμόμαστε για μια ακόμα φορά, σε κλειστό γυμναστήριο, με ελάχιστες τουαλέτες. 


Μέρα 6η: Radebeul - Tropical Islands (145 χλμ., 580 μ.)

Μετά το χθεσινό φιάσκο, η μέρα είχε ποδήλατο (και μάλιστα track 2) με οποιοδήποτε καιρό! Για καλή μας τύχη, ενώ ήταν πολύ συννεφιασμένη το πρωί, γλιτώσαμε το νερό και ήταν τελικά σούπερ! Χωρίς πολλές ανηφόρες, με το γκρουπ να έχει πλέον "χτιστεί" καλά, με μίξη Ελλήνων και Γερμανών, με πειθαρχία, αλλαγές και ομαδικότητα. Χρειάστηκε μερικές φορές να βάλω μια φωνή για να επαναφέρω στην τάξη κάποιους υπερ-ενθουσιώδεις, αλλά όλα καλά!


Και φτάνοντας στον τελικό προορισμό της ημέρας, είχαμε ένα ακόμα highlight της εκδρομής: παλιό στρατιωτικό αεροδρόμιο που έχει μετατραπεί σε πάρκο για διακοπές. Χώροι για τροχόσπιτα, υποδομές για camping και ... ένας τεράστιος θόλος που από χώρος κατασκευής Zeppelin έχει μετατραπεί σε τροπικό "νησί". Με σταθερή θερμοκρασία, τεράστιες πισίνες, νεροτσουλήθρες, εστιατόρια, καταστήματα κάθε είδους και δωμάτια προς ενοικίαση. Μπορεί για μας τους Έλληνες να μην είναι ιδιαίτερα ελκυστική η ιδέα, αλλά για Γερμανούς που δεν βλέπουν θάλασσα... Ο Βασίλης κι εγώ αξιοποιήσαμε στο έπακρο τις υποδομές σάουνας, δοκιμάζοντας τουλάχιστον 4 διαφορετικά είδη, συν το τζακούζι, συν... Τα κουρασμένα μας κορμιά το είχαν ανάγκη!Έκανα ταχύρυθμα στη σάουνα και έγινα εξπέρ! Α, και στη σάουνα απαγορευέται να φοράς οτιδήποτε! (ναι, ούτε μαγιό!)

Μέρα 7η: Tropical Islands - Berlin (110 χλμ., 290 μ.)

Τελευταία μέρα, με λίγα και εύκολα χλμ., χωρίς βροχή, με εορταστικό χαρακτήρα. Όλα τέλεια και πλέον η ομάδα δουλεύει στον αυτόματο. Μέχρι και οι Γερμανοί έχουν μάθει να κρατάνε ρυθμό (ή τέλος πάντων να μένουν πίσω στο γκρουπ και να αφήνουν εμάς να κανονίζουμε το ρυθμό!)

Η κλασική, κουραστική - λόγω πολύ αργού ρυθμού - ομαδική πορεία στα τελευταία 20 χλμ και φτάνουμε στα κτίρια της Vodafone (KDG) στο Βερολίνο. Εκεί, εκτός από χαρές, πανηγύρια και μπύρες, μας περιμένει και η φίλη μας η Χαρούλα που μας έχει ετοιμάσει αρχοντική υποδοχή! Με νοικιασμένο φορτηγό για να μεταφέρουμε τα ποδήλατα (αφού τα πακετάραμε), με κλεισμένο τραπέζι για βραδινό τσιμπούσι, με το διαμέρισμά της διαθέσιμο για να κάνουμε ντους. Ευχαριστούμε Χαρούλα! Είσαι άπαικτη!

Η νυχτερινή διαμονή στο Βερολίνο ήταν ένα ακόμα highlight: το κεντρικό κατάστημα του Coco-Mat έχει πολλά και εξαιρετικής ποιότητας κρεβάτια! 

Η επιστροφή έχει τον κλασικό πλέον καυγά με τους υπεύθυνους του αεροδρομίου, μέχρι να τους πείσουμε ότι δεν πρέπει να πληρώσουμε για τα ποδήλατα γιατί μας τα χορηγεί η Aegean! Ευτυχώς, βρέθηκε η υπάλληλος (Αρμενικής καταγωγής) που ήξερε να διαβάζει ελληνικά (το email που είχαμε από την Aegean!).


Επίλογος

Με τη συμμετοχή μου χορηγημένη από την Seven Principles η συμμετοχή στο φετινό GBI δεν ήταν μόνο φτηνή, αλλά και απολαυστική. Η ομάδα βγήκε καλή, η παρέα εξαιρετική και οι διαδρομές πανέμορφες. Έκανα κάπου 900 χλμ (θα έκανα πάνω από 1,000 χλμ. αν πήγαινα στη Δρέσδη με ποδήλατο και όχι με το τρένο!). Και ανέβηκα κάπου 7,800 μ. υψομετρικά.

Μια διαδρομή που φαινόταν αρχικά εύκολη (στα χαρτιά) αλλά αποδείχτηκε απαιτητική όπως κάθε GBI. Μια ακόμα εμεπιρία στο ποδηλατικό παλμαρέ! Πάμε για άλλα!

11 Ιουν 2016

Quick service report

Επιστροφή από το ευρωπαϊκό ταξίδι (GBI Europe 2016) και βέβαια θα υπάρξει αναλυτικό report! Για να μην ξεχάσω όμως, καταγράφω τα θέματα συντήρησης:

  1. Πριν την αναχώρηση έγινε γενικό service στους τροχούς και αλλαγή φακαρόλας
  2. Επίσης αλλάχτηκαν τακάκια φρένων (Dura Ace) και ελέγχθηκε αλυσίδα που ήταν ΟΚ
  3. Επιτέλους βρέθηκε (σωστό) ανταλλακτικό κολάρο παλουκόσελου. Το είχα μαζί μου αλλά (ευτυχώς) δεν χρειάστηκε
Τα λάστιχα είχαν αρκετά χιλιόμετρα ήδη και μαζί με κάτι πίσσες που πάτησα την τελευταία μέρα... έφτασαν στο τέλος της ζωής τους. Σήμερα πέρασα ένα ζευγάρι καινούρια GP 4000 SII που αγόρασα από το Γιάννη (Demarrage).
Θα χρειαστεί μάλλον να ξαναλλάξω τα τακάκια... Οι βροχές και οι κατηφόρες της Ευρώπης, τα έφαγαν γρήγορα... 
Πρέπει επίσης να (ξανα)ελέγξω αλυσίδα και να δω φθορά κασέτας. Τέλος, μια γενική λίπανση (μεσαία τριβή και πηρούνι) μάλλον θα κάνει καλό!


15 Μαΐ 2016

UCI Gran Fondo World Series - Ρόδος

Μια διοργάνωση διεθνούς εμβέλειας, στη Ρόδο. Οργανωμένη από τη Sports Tours Hellas του Γιώργου Λεβεντάκη και της ομάδας του. Με δεδομένη εμπειρία, αλλά και με άξια υποστήριξη από την τοπική κοινωνία, η επιτυχία ήταν εγγυημένη!

Το κόστος μπορεί να είναι μεγαλύτερο από έναν αγώνα π.χ. της ΠΕΠΑ, αλλά και η εμπειρία είναι σε άλλη κατηγορία! Κάπου 300 € μου κόστισε συνολικά, με εισιτήρια (πτήση με Ryanair και "φορτωτική" στο καράβι για το ποδήλατο και τον λοιπό εξοπλισμό), διαμονή - διατροφή (all-inclusive πακέτο από τη διοργάνωση σε πεντάστερο ξενοδοχείο με εκπληκτικές παροχές) και κόστος συμμετοχής στους τρεις αγώνες (ITT και δυο αντοχές).

Παρέα ο Γιάννης (Ble / Alpha), αλλά και ο φίλος Χρήστος (Vodafone / GBI) από την Πάτρα, που ήρθε με όλη την οικογένεια και αξιοποίησε στο έπακρο τις δυνατότητες των all-inclusive πακέτων που είχε εξασφαλίσει για μας ο Λεβεντάκης! Επίσης, προλάβαμε να πιούμε δυο μπύρες με το Μάκη (πρώην ΑΟΠ - νυν Alpha) που ήρθε μόνο για το χρονόμετρο.

Το ξενοδοχείο (Mitsis Grand Hotel) έσφιζε από ζωή, και όχι μόνο χάρη στους ποδηλάτες! Οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί τουρίστες ξεκινάνε αρκετά νωρίς (ναι από τον Απρίλιο) για διακοπές και γεμίζουν τα ξενοδοχεία. Με τρεις πισίνες, τέσσερα εστιατόρια, δυο-τρία μπαρ, γήπεδο τένις και διάφορα άλλα, το ξενοδοχείο σου αφήνει πολύ λίγα περιθώρια να βγεις εκτός των χώρων του (ειδικά όταν όλα είναι πληρωμένα από το βραχιολάκι που φοράς στο χέρι) και το αποτέλεσμα είναι εμφανές: η βόλτα μας, τόσο στη μοντέρνα όσο και στην παλιά πόλη, έδειξε πολύ λίγο κόσμο εκτός ξενοδοχείων! Τα μαγαζιά άδεια, με εξαίρεση τον πεζόδρομο-στέκι της νεολαίας (σπουδαστές / φοιτητές), όπου και ήπιαμε τις μπύρες μας!

Στα του αγώνα: το επίπεδο των αθλητών είναι πολλά επίπεδα πάνω από αυτό που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στους αγώνες κατηγορίας master στην Ελλάδα. Μπορεί αθλητές όπως ο Λουκάς Καταπόδης ή ο Δημήτρης Ροβάκης να μπορούν να σταθούν επάξια (ο πρώτος κατάφερε για μια ακόμα χρονιά να κερδίσει τη Γενική!), αλλά για μας τους υπόλοιπους... Για μένα προσωπικά, τα πράγματα ήταν δεδομένα πριν ακόμα πατήσω στη Ρόδο: με την έλλειψη χρόνου και συστηματικής προπόνησης των τελευταίων εβδομάδων, ήταν αμφίβολο αν θα κατάφερνα να τερματίσω αξιοπρεπώς - εντός ορίων χρόνου. Για να είμαι ειλικρινής: αν δεν είχα από νωρίς "κλείσει" - "πληρώσει" - "συμφωνήσει" (με το Γιάννη) είναι πολύ πιθανό να υπαναχωρούσα και να καθόμουν σπίτι... Αν το έκανα, θα το μετάνιωνα, είμαι σίγουρος τώρα!

Η πρώτη μέρα, με την ατομική χρονομέτρηση είναι εξίσου επίπονη με τις άλλες: οργανώνεσαι όσο καλύτερα μπορείς, είσαι από νωρίς στο χώρο εκκίνησης για να κάνεις το σωστό ζέσταμα (ναι μέχρι και εργόμετρα - χορηγία υπήρχαν, μπράβο στον Κασιμάτη!) και ρολάρεις από τη ράμπα για να δώσεις μισή περίπου ώρα πόνου! Η διαδρομή παραλιακή, με δυο μικρά ανηφοράκια, ίσα για να "σπάει" η μονοτονία! Όντας δίπλα στην παραλία, έχεις όμορφη θέα (όσο προλαβαίνεις να τη δεις - αν δεν έχεις τα μάτια καρφωμένα στις ενδείξεις του βατόμετρου!) και βέβαια αρκετό αέρα που μπορεί να δυσκολέψει την προσπάθεια. Οι εθελοντές της διοργάνωσης είναι παρόντες παντού, ενώ η αναστροφή είναι το σημείο όπου πρέπει να επιβραδύνεις και να "σηκωθείς" για να ξαναεπιταχύνεις. Οι σφυγμοί μένουν διαρκώς "στο κόκκινο" και τα δυο μικρά ανηφοράκια είναι η "ευκαιρία" να σηκωθείς για λίγο, να αλλάξεις τη θέση σου, πριν ξαναπάρεις την αεροδυναμική σου θέση. Χωρίς ποδήλατο χρονομέτρου και - δυστυχώς - χωρίς καν πρόσθετες αερόμπαρες, είναι σίγουρο ότι είμαι 1 - 2 λεπτά πιο αργός απ' όσο θα μπορούσα. Αλλά δεν με πειράζει. Η εμπειρία της ατομικής χρονομέτρησης είναι πάντα κάτι ξεχωριστό.

Το βραδινό recovery περιελάμβανε μπυρίτσα με καλή παρέα σε δημοφιλή πεζόδρομο της πόλης (μετά βέβαια από το απαρίτητο φαγητό στον πλουσιότατο μπουφέ του ξενοδοχείου!). Η αντοχή της 2ης μέρας ξεκίνησε μεσημέρι, δίνοντας χρόνο για χαζολόγημα το πρωί. Θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει και μια βουτιά σε μια από τις πισίνες του ξενοδοχείου, αλλά δεν προέκυψε. Δεν πειράζει... δεν είμαι και πολύ φαν της πισίνας... προτιμώ την παραλία, αλλά εν προκειμένω ήταν ακόμα κρύο το νερό!

Με το φίλο Γιάννη, πριν την εκκίνηση της 2ης μέρας
Η εκκίνηση της 2ης μέρας είχε τον πανηγυρικό χαρακτήρα που περίμενα. Εκτός από τη μουσική και τον εκφωνητή (όπως άλλωστε και την 1η μέρα), είχε αρκετό κόσμο στο δρόμο, να περιμένει να δει το (αξιοπερίεργο;) φαινόμενο: αρκετές δεκάδες αθλητές, με πολύχρωμα ρούχα και πανάκριβα, γρήγορα ποδήλατα, που κινήθηκαν γρήγορα μέσα από το κέντρο της πόλης, ώστε να φτάσουν στον παραλιακό δρόμο και μετά να "χαθούν" κάπου στο εσωτερικό του νησιού. Η ανάβαση προς τον Προφ. Ηλία ήταν πολλά (πάνω από 20) χιλιόμετρα, αρχικά με 3 - 4 % κλίση αλλά μετά πιο δύσκολη. Ευτυχώς, ο καιρός ήταν ιδανικός: αραιή συννεφιά και μέτριες θερμοκρασίες. Το φαγητό το είχα υπολογίσει καλά (κάθε 45 λεπτά μασούλημα) και ο ρυθμός μου ήταν σβέλτος. Όλο και έβρισκα μικρά γκρουπάκια, αλλά δεν ήταν όλοι καλοί στο "ομαδικό". Στο τελευταίο κομμάτι, καλύψαμε αρκετά χιλιόμετρα παρέα με μια Ισραηλινή η οποία όχι μόνο είχε καλό ρυθμό, αλλά είχε κι ένα τατουάζ που μαρτυρούσε πως ήταν Iron-Woman!

Επανάληψη του βραδινού revovery, αυτή τη φορά και με την προσθήκη μιας γρήγορης βόλτας στην παλιά πόλη. Είχα πολλά χρόνια να περπατήσω στην παλιά πόλη της Ρόδου (από το 1997) και τη βρήκα πολύ αλλαγμένη (ή δεν θυμόμουν και πολλά!). Γεγονός όμως είναι ότι ο κόσμος που περίμενα να δω, δεν ήταν εκεί! Αρχή της τουριστικής σαιζόν και προφανώς οι λιγοστοί τουρίστες περιορίζονταν στις all-inclusive ευκολίες των ξενοδοχείων τους και δεν τιμούσαν με την παρουσία τους τα όμορφα μαγαζιά της παλιάς πόλης. Φαντάζομαι ότι αργότερα, όταν ο τουριστικός πληθυσμός στο νησί αυξηθεί, θα αλλάξει και η κατάσταση στην πόλη.

Η 3η και τελευταία μέρα, είχε μια ακόμα αντοχή, 107 χλμ. συνολικά. Ουσιαστικά ένα loop 18 km το οποίο έπρεπε να περάσουμε 4 φορές. Τα υπόλοιπα χλμ ήταν το "πήγαινε" και το "έλα" προς το loop. Δεν είχε κάποια μεγάλη ανηφόρα, αλλά ήταν ένα "πάνω-κάτω" με τα επίπεδα κομμάτια να τα πιάνει ο αέρας... Όταν ολοκλήρωσα το πρώτο loop σκεφτόμουν "αποκλείεται να τη βγάλω καθαρή μέχρι το τέταρτο"... Αλλά με μέθοδο, καλό φαγητό και πείσμα, όλα γίνονται. Και στις δυο αντοχές κατάφερα να αποφύγω τα προβλήματα με κράμπες που είχα σε προηγούμενες προπονήσεις. Με περισσότερη σκέψη στο φαγητό (αυστηρά κάθε 45' max) και με τη βοήθεια 2 - 3 gel σε κρίσιμα σημεία), δεν αισθάνθηκα σε καμία στιγμή να μένω από ενέργεια.

Η ικανοποίηση, μετά τον τερματισμό και της 3ης μέρας, είναι μεγάλη. Η αίσθηση ότι ολοκλήρωσες (έστω και με πιο αργό ρυθμό απ' ό,τι έπρεπε) αυτή τη διοργάνωση, μαζί με τόσους σπουδαίους αθλητές, σε γεμίζει περηφάνια. Αλλά και σου δίνει κίνητρο για τη συνέχεια. Σημασία, πλέον, για μένα, έχει να γεμίζω εικόνες και εμπειρίες, διατηρώντας ταυτόχρονα τον εαυτό μου σε καλή φυσική κατάσταση. Οι επιδόσεις είναι μόνο ένα κίνητρο για να συνεχίζω και όχι αυτοσκοπός. Ο στόχος είναι να διατηρηθεί η όρεξη, η διάθεση για ποδήλατο, για όσο πιο πολλά χρόνια γίνεται. Και για να συμβεί αυτό, πρέπει οι "δόσεις" να είναι προσεκτικά διαλεγμένες και υπλογισμένες!

Η αναχώρηση, ήταν εύκολη, χάρις στη βοήθεια του φίλου Χρήστου. Που μας πήγε στο λιμάνι για να φορτώσουμε τα ποδήλατα στο καράβι και μετά μας πήγε στο αεροδρόμιο για να περιμένουμε την απογευματινή μας πτήση.

Νωρίς το βραδάκι ήμαστε στο σπίτι μας, αναπολώντας το όμορφο τριήμερο και σχεδιάζοντας το επόμενο!



4 Δεκ 2015

Service report

Για να θυμάμαι, αλλά και για να καταγράφω παρατηρήσεις σχετικά με τον εξοπλισμό μου...

Λάστιχα: Λίγο πριν τη Σπαρτακιάδα, με τα capital controls στο φόρτε τους και με τους περισσότερους ποδηλάτες να έχουν (προφανώς) στοκάρει ανταλλακτικά, στάθηκε ιδιαίτερα δύσκολο να βρω ένα ζευγάρι καινούρια λάστιχα... Τελικά ο φίλος Γιάννης Μπερδεμπές, απέδειξε ότι το καινούριο του ποδηλατικό κατάστημα έχει όλα τα φόντα να τα πάει περίφημα, αφού κατάφερε να φέρει και να με προμηθεύσει με ένα ζευγάρι Continental GP 4000S II. Τα αγαπημένα μου, που δεν τα αλλάζω (προς το παρόν)...
Έτσι, έκανα τη Σπαρτακιάδα με νέα λάστιχα και είχα τη σιγουριά της αντοχής και του κρατήματος.

Μεσαία τριβή: Εδώ έχουμε "θέμα". Εμφανίστηκαν κάποια τριξίματα... Όμως έχω ήδη αλλάξει μια φορά, από τότε που έβαλα τη Dura Ace... Δεν έχω κρατήσει λεπτομέρειες για το πότε ακριβώς έγινε η αλλαγή, αλλά σίγουρα, τα χιλιόμετρα που έχουν μεσολαβήσει δεν δικαιολογούν φθορά (και) της δεύτερης... Βρέθηκαν ίχνη από λάδι, που πιθανόν να οφείλονται σε υπερβολική χρήση λαδιού στην αλυσίδα... Βάζω μια μικρή σταγόνα σε κάθε κρίκο της αλυσίδας... Μάλλον μαζεύεται πολύ λάδι έτσι... Από τώρα και στο εξής, θα βάζω μόνο κάθε 4 - 5 κρίκους...
Η μεσαία τριβή αλλάχτηκε. Αλλά αυτή τη φορά, δεν χρησιμοποιήθηκε Dura Ace. Προτάθηκε και επιλέχθηκε μια Rotor. Οι πληροφορίες λένε ότι είναι πιο ανθεκτική. Η δοκιμή θα δείξει!

Αλυσίδα: Φυσιολογική φθορά (κάπου 8,000 χλμ), αλλάχτηκε με νέα, ίδια (η Dura Ace αλυσίδα δεν έχει "θέματα"!)

Οι δυο πρώτες προπονήσεις αμέσως μετά, έδειξαν τα εξής:

  • Σαφώς πιο αθόρυβη και ομαλή λειτουργία της μετάδοσης (όπως αναμενόταν)
  • Παραμένει ένα μικρό τρίξιμο στο ορθοπέταλο (πιθανός ύποπτος ο πίσω τροχός...)

17 Οκτ 2015

Επιστροφή...

Επιστροφή στο blog. Μετά από μεγάλη απουσία, είτε λόγω έλλειψης χρόνου, είτε λόγω έλλειψης διάθεσης για γράψιμο... Ευτυχώς, δεν υπήρξε έλλειψη διάθεσης για ποδήλατο και σχετικές "δράσεις"... Οπότε έχω πολλά που δεν έχω καταγράψει και θα καταγράψω εδώ, αναγκαστικά περιληπτικά!

GBI 2015

Το highlight της ποδηλατικής μου δράσης κάθε χρόνο. Φέτος από τη Βενετία μέχρι τη Στουτγάρδη. Με πολλά χιλιόμετρα στις Ιταλικές (κυρίως) Άλπεις και με πολλά υψομετρικά. Ήταν ένα από το ομορφότερα GBI, τόσο "οπτικά" (λόγω τοπίων και εναλλαγής εικόνων) όσο και "ποδηλατικά", λόγω ανάβασης σε πολλά ορεινά περάσματα με γνωστότερο το περίφημο Passo Stelvio!
Μια μοναδική εμπειρία, αφού για 3 - 4 μέρες ανεβοκατεβαίναμε βουνά και απολαμβάναμε αλπικά τοπία! Ενδεικτικά:
  • 1η μέρα: Venice - Costabissara, 132 km, 1060 m (Route 2). Μικρές αλλά ζόρικες αναβάσεις, στα βουνά της περιοχής (Colli Eugenei). Δημοφιλείς ποδηλατικές διαδρομές, συναντήσεις με πολλούς ποδηλάτες της περιοχής, πέρασμα μέσα από την όμορφη Padova και ένα καλό "τεστ" για τις επόμενες μέρες. Η οδηγία από τη διοργάνωση ήταν: "αν σκέφτεστε να κάνετε τις δύσκολες διαδρομές τις επόμενες μέρες, τότε πρέπει την 1η μέρα να κάνετε το (δύσκολο) Route 2. Αν σας φανεί πολύ ζόρικο, τότε καλύτερα να ξεχάσετε τα (δύσκολα) Route 2 των επόμενων ημερών!". Δοκίμασα, μου φάνηκε ΟΚ, κατάλαβα ότι είμαι σε καλή σχετικά κατάσταση και αποφάσισα να "βουτήξω" στα βαθιά, τις επόμενες μέρες. Χωρίς να ξεχνάω βέβαια το βασικό κανόνα "αποφασίζουμε ανάλογα με το πώς αισθανόμαστε και ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν - δεν κάνουμε ψευτο-ηρωισμούς και μαγκιές που μπορεί να στοιχίσουν ακριβά!".
  • 2η μέρα: Costabissara - Trento, 181 km, 2850 m (Route 2). Η πρώτη "βαριά" μέρα... Με την ανάβαση του Monte Grappa, με το πολεμικό νεκροταφείο στην κορυφή. Η ανάβαση με ταλαιπώρησε, λόγω ζέστης (32 oC!)και υγρασίας. Αλλά βγήκε αξιοπρεπώς και μου ανέβασε το ηθικό τελικά...
  • 3η μέρα: Trento - Latsch, 117 km, 840 m (Route 1). Μέρα "ξεκούρασης". Δεν είχε διαφορά σε χλμ. ανάμεσα στα δύο Routes οπότε με την παρέα συμφωνήσαμε να "χαλαρώσουμε" ενόψει και της δύσκολης επόμενης μέρας! 
  • 4η μέρα: Latsch - Lavin, 111 km, 3410 m (Route 2). Η "βασιλική" ημέρα που λένε και στους Γύρους! Με δυο ακόμα ορεινά περάσματα (mountain passes), το ένα από αυτά να είναι το πασίγνωστο Passo Stelvio. Το ανεβήκαμε από τη μεριά του Prad. Ό,τι και να περιγράψω είναι λίγο... Ξεκινάς από τη βάση του βουνού, βλέποντας πινακίδες που σε ενημερώνουν ότι είναι "ανοιχτό" (γιατί όταν πιάσουν τα χιόνια... δεν...). Περνάς τα πρώτα χλμ ανάμεσα σε πανύψηλα δέντρα και πυκνή βλάστηση, με μεγάλα ρυάκια να τρέχουν ορμητικά, δίπλα από το δρόμο. Αφού έχεις κάνει ήδη σχεδόν έναν Υμηττό (~ 8 km) μέσα σε αυτό το περιβάλλον, αρχίζεις να βλέπεις τις πινακίδες που μετράνε αντίστροφα τις φουρκέτες μέχρι την κορυφή (28)! Και αφού έχεις φτάσει κάπου στο "18", το βουνό αποκαλύπτεται γυμνό μπροστά σου, με χιονισμένες κορυφές και με τη χαρακτηριτική εικόνα της "σερπαντίνας" μέχρι την κορυφή! Δίπλα σου περνούν λίγα αυτοκίνητα, πολλές μηχανές, πολλά vintage αυτοκίνητα που παίρνουν μέρος σε αγώνες τύπου ΦΙΛΠΑ και διάφοροι άλλοι εκδρομείς! Φτάνοντας στην κορυφή, η συγκίνηση είναι έκδηλη και ένα βούρκωμα δύσκολα τα αποφεύγεις! Στη δική μας περίπτωση, μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες και την αγορά του αναμνηστικού jersey,  συνεχίσαμε προς το επόμενο mountain pass, αφού περάσαμε τα σύνορα προς Ελβετία. Το Offenpass, αν και λιγότερο γνωστό, ήταν μικρότερο σε μήκος από το Stelvio, αλλά σαφώς πιο δύσκολο, με την κλίση να είναι σχεδόν συνέχεια από 8% έως 11%!
  • 5η μέρα: Lavin - Dornbirn, 139 km, 1400 m (Route 2). Τελευταία δύσκολη μέρα και αυτή που είχα αγχώσει αρκετά από την αρχή. Ο λόγος: αν ήθελες να κάνεις Route 1, θα έπρεπε να το είχες αποφασίσει από τη 2η / 3η μέρα και να είχες αγοράσει εισητήριο με το τρένο. Δεν έκανα κάτι τέτοιο, οπότε δεν είχα άλλη επιλογή εκτός από το Route 2 και δεν ήμουν σίγουρος για το πόσο θα είχε φορτώσει ο καιρός... Ευτυχώς, οι θεοί των βροχών και της παγωνιάς ήταν καλοί μαζί μας... Οπότε, με πόδια κουρασμένα αλλά με ψυχολογία στα ύψη, το Fluelapass αποδείχτηκε "εύκολο". Μετά, είχαμε τη χαρά να δούμε και τη Vaduz, στο Lichtenstein!
  • 6η μέρα: Dornbirn - Mutsingen, 146 km, 1400 m. Μια όμορφη και σχετικά εύκολη (μετά από ό,τι περάσαμε τις προηγούμενες μέρες) διαδρομή. Λίμνη Κονστάντζας (εντυπωσιακή!) και όμορφα χιλιόμετρα με καλή παρέα!
  • 7η μέρα: Munsingen - Stuttgart, 72 km, 900 m. Κλείσιμο, πανυγηρική είσοδος στην πόλη και άλλο ένα GBI φτάνει στο τέλος του! Η χαρά είναι πάντα ίδια!
Φωτογραφίες εδώ.

Σπαρτακιάδα 2015 & Ξηροκάμπι

Η καθιερωμένη ετήσια γιορτή. Για μια ακόμα χρονιά, ο καιρός ήταν σύμμαχος (με άλλα λόγια, δεν έβρεξε!). Φέτος ήμουν πιο προσεκτικός με την υδροδοσία μου και το φαγητό μου. Έτσι γλίτωσα το σούρωμα. Οι κράμπες με επισκέφτηκαν και πάλι, μάλλον γιατί για πολλά χλμ μετά το ελεύθερο πάτησα πολύ περισσότερο απ' ότι θα έπρεπε. Εν γνώσει μου, αφού πρέπει και να "διασκεδάσουμε" πάνω στο ποδήλατο! Οπότε κυνήγησα, ανέβηκα γρήγορα στο Σολωμό, πάτησα στις ευθείες και μέχρι το 135 - 140 χλμ. διασκέδασα πολύ! Από κει και μετά, μπήκα σε "brevet mode"  και έτσι ανέβηκα τον Αχλαδόκαμπο. Μετά την Τρίπολη, είχα κάπως συνέλθει και πήγα λίγο πιο ζωηρά. Αλλά συνολικά, όπως είπε και ο φίλος μου ο Έκτωρ, "το έβγαλα με την εμπειρία" :-) . 

Την επόμενη στο Ξηροκάμπι, τα πόδια ήταν σαφώς βαριά, αλλά με πήγαν αξιοπρεπώς στο Μυστρά και μέχρι τον τερματισμό! Η παρέα ήταν εξαιρετική, με τον Αλέξανδρο support car και φύλακα άγγελό μας το Σάββατο και "φορτωτή" των 7 ποδηλάτων μας στην καταπληκτική του σχάρα την Κυριακή το μεσημέρι! Επιστροφή μετά από εξαιρετικό φαγητό και "λήξη" της σαιζόν!

Αυτό το ΣΚ έτρεξα με δανεικό μπροστινό τροχό, μια και ο δικός μου χρειαζόταν πλέον επιτακτικά καινούριο στεφάνι. Μόλις δυο μέρες πριν κατάφερα να βρω καινούρια λάστιχα (τα αγαπημένα μου Continental GP 4000S II) και να αντικαταστήσω τα προηγούμενα, ταλαιπωρημένα (με πάνω από 7,000 χλμ). Τα capital controls επηρέασαν ΚΑΙ αυτόν τον τομέα και είχαν εξαφανιστεί τα λάστιχα από την αγορά!

Ble Cycling Club και Athens Bike Festival

Μετά από ιδέα / πρότασή μου και με αρκετή οργανωτική δουλειά από την πλευρά μου, το club είχε μια όμορφη παρουσία στο Athens Bike Festival. Το περιοδικό  MBike μας υποστήριξε, και πολλά μέλη του club έτρεξαν και βοήθησαν! Το αποτέλεσμα μας αντάμειψε όλους και μια περηφάνια / ικανοποίηση δεν μπόρεσα να την κρύψω!

Α.Ο. Παγκρατίου

Το άλλο ποδηλατικό "project", η ενδυνάμωση του τμήματος ποδηλασίας του ΑΟΠ, είναι σε εξέλιξη. Η οικονομική δυσπραγία προφανώς δεν βοηθάει καθόλου. Αλλά κάποιες ιδέες που έχω, πιθανόν να βοηθήσουν!



31 Μαΐ 2015

Πήγα Μιλάνο - Σαν Ρέμο (και πέρασα καλά!)

Είμαι από τους πολύ τυχερούς που έχουν κάνει πολλές φορές ποδήλατο εκτός Ελλάδος. Το GBI, για το οποίο τόσες φορές έχω γράψει, μου έχει δώσει αυτή την ευκαιρία. Αλλά ο άνθρωπος πάντα ψάχνει το κάτι παραπάνω... κι εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση!

Κάπου το Νοέμβριο λοιπόν, μου είχε μπει η ιδέα και η ώρα του Milano - San Remo Granfondo έφτασε, στις 26 Απριλίου.

Αναχώρηση - Πριν τον αγώνα

Από την Παρασκευή το μεσημέρι ξεκίνησε το ταξίδι. Με το Γιώργο φορτώσαμε τις δυο ποδηλατικές βαλίτσες και τα δυο μικρά σακ-βουαγιάζ στο Golf και φτάσαμε στο αεροδρόμιο. Η φόρτωση και το check-in ήταν εξαιρετικά γρήγορα και ομαλά... Μπράβο στην Alitalia. Δωρεάν η μεταφορά της βαλίτσας ποδηλάτου (μέχρι 25 κιλά) με την προϋπόθεση ότι είχες μαζί σου επιπλέον μόνο μια χειραποσκευή μέχρι 8 κιλά. Εύκολο στην προκειμένη περίπτωση: αρκετά ρούχα μπήκαν στη βαλίτσα ποδηλάτου κι έτσι το κόστος μετακίνησης παρέμεινε στα 150€ που είχε κοστίσει το εισιτήριο.

Στο αεροπλάνο ήρθε και ο πρώτος καλός οιωνός: μαζί μας ταξίδευε και ο Περικλής Ηλίας, ένας από τους καλύτερους Έλληνες ποδηλάτες αυτή τη στιγμή. Ο Γιώργος τον έχει γνωρίσει παλιότερα, οπότε ήταν εύκολο να πούμε δυο ποδηλατικές κουβέντες μαζί του! Άφιξη στη Ρώμη και δεύτερη πτήση για Μιλάνο, με μικρή σχετικά αναμονή. Την ώρα που μπαίναμε στο (2ο) αεροπλάνο, είδαμε να το φορτώνουν με αποσκευές και μπορέσαμε να διακρίνουμε τις βαλίτσες των ποδηλάτων μας, οπότε... κανένα άγχος (για το αν θα έχουμε τα ποδηλατά μας φτάνοντας στο Μιλάνο)!

Από το αεροδρόμιο, τραίνο και μετρό για το Assango, προάστιο του Μιλάνου, όπου είναι το ξενοδοχείο μας. Το ξενοδοχείο είναι και σημείο εκκίνησης. Συναντιόμαστε με τον τρίτο Έλληνα (Γιάννη) που έχει φτάσει νωρίτερα και με το μετρό ξεκινάμε για Navigli, γνωστό τουριστικό και γραφικό προάστιο, μόλις 4 στάσεις μετρό μακριά.

Το φαγητό είναι καλό, αλλά όχι κορυφαίο. "Φορτώνουμε" υδατάνθρακα (pasta) αλλά και πρωτεΐνη (φιλετάκια). Το παγωτάκι απαραίτητο συμπλήρωμα. Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο, παρά την κούραση, η ένταση δίνει την απαραίτητη ενέργεια για να δέσω το ποδήλατο. Έχω άλλωστε το δωμάτιο μόνος μου (ο 4ος Έλληνας, ο Σαράντης, θα έρθει την επόμενη μέρα).

Το πρωινό στο NH Milanofiori Hotel είναι πολύ καλό. Μετά, στηνόμαστε στην ουρά για την εγγραφή και παραλαβή των σχετικών. Παρόλο που η ουρά είναι αρκετή, προχωράει σχετικά καλά και μας δίνεται η ευκαιρία να γνωριστούμε με κόσμο. Ο Ολλανδός με τη γυναίκα του, έχουν έρθει για να ποδηλατίσουν και οι δύο, έχουν νοικιάσει τροχόσπιτο με οδηγό, στο οποίο θα μείνουν και το οποίο θα τους ακολουθεί στον αγώνα, για υποστήριξη! Αυτά είναι! Μεγαλεία! Είναι ευγενικός και φιλικός, μας δανείζει τρόμπα και λάδι και βγάζουμε και μια φωτό, πριν ξεκινήσουμε για την προπόνηση / δοκιμή.

Ο καιρός είναι συννεφιασμένος, έχει ρίξει αρκετές ψιχάλες, αλλά το ρισκάρουμε. Είμαστε τυχεροί: κάνουμε περίπου 30 χλμ, 1 ώρα προπόνηση, χωρίς να φάμε ίχνος βροχής! Όλα δουλεύουν άψογα στο ποδήλατο και όλα είναι έτοιμα για την αυριανή μέρα! Ο Σαράντης έρχεται προς το μεσημέρι, εμείς κάνουμε μια βόλτα στο γειτονικό εμπορικό κέντρο και το βράδυ βγαίνουμε πάλι προς το Navigli, αυτή τη φορά μεγαλύτερη παρέα: εκτός από το Σαράντη (είμαστε πλέον 4 οι Έλληνες), έχουμε τους τρεις Άγγλους της ομάδας (Richard, Jamie και Tom) και δυο φίλους του Σαράντη (ένας Ισπανός και ένας Ρουμάνος).

Καλό φαγητό, το απαραίτητο παγωτάκι και επιστροφή για ύπνο. Περιέργως, κοιμάμαι σχετικά εύκολα. Δεν έχω ιδιαίτερο άγχος και αγωνία (παρόλο που είχα αρκετό κι από τα δύο, τις προηγούμενες ημέρες!).


Ο αγώνας

Πρωινό στις 5:30 με μακαρόνια! Όχι πολύ συνηθισμένο, αλλά η μπρεβετοεμπειρία έχει δουλέψει και εδώ: το στομάχι έχει συνηθίσει. Η διοργάνωση, για μια ακόμα φορά μετά τη χθεσινή, ομαλή παράδοση των racing packs, αποδεικνύει ότι μπορεί να διαχειριστεί με άνεση, μεγάλο αριθμό ποδηλατών. Χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς καθυστερήσεις, μπαίνουμε στο χώρο εκκίνησης (χωρισμένο σε τρια μπλοκς που θα έφευγαν ανά 10 λεπτά) και ξεκινάμε!

Όπως το περίμενα, ο ρυθμός είναι καταιγιστικός από την αρχή. Τα 35, 40 και 45 χλμ/ώρα είναι εύκολα. Ευτυχώς, τα γκρουπ είναι σχετικά μικρά, η παρέα/ομάδα μου είναι όλη μαζί, οπότε χωρίς άγχος περνάνε τα πρώτα χλμ. Ακολουθώ τους πολλούς και φροντίζω να φυλάγομαι από κακοτοπιές κάθε είδους (λακούβες, στραβοτιμονιές διπλανών, κλπ.). Φαίνεται γρήγορα, ότι στους συμμετέχοντες ΔΕΝ υπάρχουν "αρχάριοι". Αναβάτες κάθε ηλικίας, αλλά όλοι ξέρουν τι κάνουν! Το επίπεδο είναι πράγματι πολύ ψηλό.

Τα χιλιόμετρα περνάνε γρήγορα και ευχάριστα. Υπάρχουν ΠΑΝΤΟΥ, σε κάθε διαστάυρωση, κίτρινα φωσφοριζέ χαρτιά, κολλημένα σε ευδιάκριτα σημεία, που δείχνουν τη σωστή κατεύθυνση. Δε χρειάζεται (και δεν έχω) κανένα gpx αρχείο της διαδρομής.

Το γκρουπάκι μου διαλύεται σχετικά γρήγορα: οι Άγγλοι είναι σε άλλο επίπεδο και φεύγουν μπροστά. Για να καθορίσω το ρυθμό μου, έχω αποφασίσει να κοιτάω ΜΟΝΟ το βατόμετρό μου και τίποτε άλλο. Αποφεύγω όπως ο διάλος το λιβάνι τις μεταβολές ρυθμού. Δεν κυνηγάω κανένα ξεκόλλημα και επιταχύνω με πολύ ομαλό ρυθμό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να νοιώθω πολύ καλά, αλλά και να μη μένω πολύ ώρα στο ίδιο γκρουπ. Όταν όμως βρίσκω έμπειρους Ιταλούς πενηντάρηδες, διαπιστώνω (με χαρά) ότι δεν είμαι μόνος. Κι αυτοί ακολουθούν την ίδια τακτική, οπότε μένω για πολλά χιλιόμετρα μαζί τους.

Αρκετοί έχουν support cars που τους ακολουθούν, τους ανεφοδιάζουν, τους φωτογραφίζουν. Εγώ πρέπει να σταματήσω στα σημεία ανεφοδιασμού. Μένω περίπου 7 - 8 λεπτά στο καθένα. Να γεμίσω παγούρια, να φάω κάτι (επιπλέον αυτών που τρώω κάθε 45 λεπτά πάνω στο ποδήλατο), να φορτώσω λίγο επιπλέον φαγητό για το δρόμο, να αδειάσω κύστη...

Ο καιρός είναι συννεφιασμένος, η θερμοκρασία ιδανική για ποδήλατο. Αλλά πλησιάζοντας στο 110 χλμ. αρχίζει η (πολύ ομαλή στην αρχή) ανάβαση προς το Passo del Turchino και η θερμοκρασία αρχίζει να πέφτει. Φοράω από το πρωί arm warmers και δεν έχω θελήσει να τα βγάλω... Το κοντό κολάν έχει αποδειχτεί καλή επιλογή. Τα πόδια μου δεν κρυώνουν (δεν έχουν μείνει και καθόλου ακίνητα, αφού οι κατηφόρες λείπουν από τη διαδρομή!) . Ανεβαίνοντας προς το Passo, έρχονται και οι πρώτες ψιχάλες. Το τοπίο είναι πλέον ορεινό, με ψηλά, επιβλητικά και καταπράσινα δέντρα, με πολλά νερά να ακούγονται από ρυάκια δεξιά από το δρόμο. Στάση ενός λεπτού για το αδιάβροχο και συνεχίζω. Η ανηφόρα δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη τελικά. Βγαίνει άνετα. Κατεβαίνοντας προς τη Genoa, το τοπίο αλλάζει σταδιακά. Και όταν πια βλέπεις θάλασσα, το τοπίο έχει μεταμορφωθεί οριστικά.

Από δω και πέρα, έχει περάσματα από τουριστικά θέρετρα, αλλά και μικρά ανεβοκατεβάσματα, με τη θάλασσα από τη μια πλευρά και ψηλά βράχια από την άλλη. Σαν το brevet της Λάρισσας, ένα πράμα! Αλλά στο πιο χλιδάτο! Οι παραλιακές πόλεις είναι γεμάτες μαρίνες υψηλών προδιαγραφών. Τα λιμάνια είναι πολύβουα και με τεράστια κρουαζιερόπλοια αραγμένα. Οι άνθρωποι κυκλοφορούν με ακριβά station wagon. Τα κτίρια είναι μιας άλλης εποχής, αποπνέουν κάτι μεταξύ ξεχασμένου μεγαλείου και κιτς. Κάποιοι οδηγοί αυτοκινήτων είναι συνταξιούχοι και η επαφή τους με τους άλλους χρήστες του δρόμου είναι ίδια με αυτή των ελλήνων συναδέλφων τους (συνταξιούχων): μηδενική! Ένας δυο από αυτούς κάνουν αξιόλογη προσπάθεια να με πάρουν παραμάζωμα, αλλά είμαι καλά προπονημένος στους δρόμους της Αθήνας και τους αποφεύγω με άνεση.

Οι μόνιμοι κάτοικοι των περιοχών αυτών είναι εμφανώς εξοικιωμένοι με την ποδηλασία: στέκονται στην άκρη του δρόμου και μας χειροκροτάνε. Φωνάζουν Bravo και Vai. Μας λένε στα πόσα χλμ. είναι ο επόμενος ανεφοδιασμός (χωρίς να ρωτήσουμε!). Αποτελούν κι αυτοί μέρος της εμπειρίας που λέγεται "Milano - San Remo Granfondo". Και αποτελούν διαρκή υπενθύμιση του γιατί έχουμε ΠΟΛΥ δρόμο ακόμα να διανύσουμε εδώ στην Ελλάδα, για να μπορέσουμε να γίνουμε προορισμός για τέτοιου είδους τουρισμό.


Τα πόδια μου γυρίζουν πρόθυμα και σταθερά. Έχω 80 - 85 cadence και 150 - 180 W. Η ταχύτητα είναι συχνά πάνω από 30 km/h και το κοντέρ δείχνει ότι πλησιάζω στις δυο "προκλήσεις" που με περιμένουν πριν τον τερματισμό: Cipressa και Poggio. Η κίτρινη φωσφοριζέ πινακίδα με οδηγεί δεξιά, μακριά από την παραλία, στην πρώτη από τις δυο αναβάσεις. Εκεί ακριβώς είναι σταθμευμένο και το αυτοκίνητο-σκούπα της διοργάνωσης. Έχει ήδη φορτώσει μερικά ποδήλατα και μερικούς εγκαταλείψαντες και βρίσκεται στην περιοχή που προφανώς γνωρίζει ότι θα βρει κι άλλους πελάτες. Το αγνοώ - άλλωστε αισθάνομαι ιδιαίτερα καλά και αισιόδοξα - και ξεκινάω να ανεβαίνω την Cipressa. Δε ντρέπομαι ναβάλω το 28 στα πολύ απότομα κομμάτια, αλλά στο μεγαλύτερο τμήμα το 23 και το 25 είναι υπεραρκετό!


Και βέβαια, όταν ανεβαίνεις μια ανηφόρα και βλέπεις στην άσφαλτο. γραμμένα συνθήματα με λευκή μπογιά, του τύπου "Vai Nibali", είναι δύσκολο να κόψεις ρυθμό και να σκεφτείς ότι τα πόδια σου κουράστηκαν! Είναι μάλλον το καλύτερο "ντοπάρισμα" που μπορώ να σκεφτώ! Λίγο πιο κάτω, μετά τα "Vai Nibali", είναι γραμμένα τα ονόματα των ομάδων, σε ίσες αποστάσεις μεταξύ τους, με stencil: είναι προφανώς κάποιο feeding zone όπου με τάξη στέκονται οι βοηθοί, κρατώντας παγούρια ή moussettes! Οι εικόνες σχηματίζονται στο μυαλό μου και τα πόδια αποκτούν φτερά! Η ανάβαση τελειώνει γρήγορα, η θέα από την κορυφή κόβει την ανάσα, με τη Μεσόγειο να απλώνεται στα πόδια μου, η κατάβαση είναι απολαυστική και γρήγορη. Λίγα χλμ. στην παραλία και η τελευταία πρόκληση της ημέρας (το Poggio) είναι μια από τα ίδια: δύσκολη μετά από 280+ χλμ. αλλά με φτερά στα πόδια λόγω περιβάλλοντος και λόγω της αίσθησης ότι τερματίζεις όπου να 'ναι..

Η είσοδος στο San Remo είναι φορτισμένη συναισθηματικά για μένα, αλλά δεν μπορώ να μην σκεφτώ με πόσα χλμ και με πόσα σπρωξίματα μπαίνουν σε αυτούς τους δρόμους οι pro...

Ο τερματισμός είναι όπως και η εκκίνηση: απλώς και αποτελεσματικός. Ένας τάπητας χρονομέτρησης, μια τέντα και άνθρωποι που ξέρουν τη δουλειά τους.

Το μοναδικό μελανό σημείο στην όλη διοργάνωση ήταν το γεγονός ότι αναγκάστηκα να περπατήσω κάπου 3 χλμ με το ποδήλατο στο ένα χέρι και τη βαλίτσα μου στο άλλο, σε έναν πολύ ανηφορικό δρόμο για να φτάσω στο ξενοδοχείο μου! Όπως έμαθα μετά, υπήρχε λεωφορείο, αλλά κανείς δεν ήξερε να μου το πει! Έκανα έντονα παράπονα στη διοργάνωση γι' αυτό.

Το βράδυ μια σύντομη βόλτα στο Σαν Ρέμο, οδήγησε σε κλασική, καλή πιτσαρία. Ο ύπνος ήταν βαρύς, και το πρωί είχε αρχίσει η βροχή για τα καλά! Ευτυχώς, άργησε μια μέρα! Μικρό βαν μας πήγε από το ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης. Εκεί φορτώσαμε στο πούλμαν που θα μας πήγαινε πίσω στο Μιλάνο. Το trailer για ποδήλατα ήταν κλάσεις ανώτερο από το γνωστό - μοναδικό - trailer που βλέπουμε στις ελληνικές διοργανώσεις. Η διαδρομή ήταν άνετη και η συνεχής βροχή την έκανε ρομαντική.
Άφιξη στο Μιλάνο, πακετάρισμα ποδηλάτου και μεταφορά με ΜΜΜ προς το αεροδρόμιο. Όλα σύμφωνα με το πρόγραμμα, άνετα και χωρίς άγχος. Είναι κι αυτό μέρος της εμπειρίας: τα τρένα είναι στην ώρα τους, παντού έχει υποδομές για ποδηλάτες, κλπ..

Απολογισμός

Ποδηλάτησα 10 ώρες και 40 λεπτά. Μπορούσα να έχω κάνει τουλάχιστον μισή ώρα καλύτερο χρόνο. Ίσως και μία ώρα λιγότερο. Τερμάτισα με πολλές δυνάμεις. Ήμουν συνειδητά συγκρατημένος και συντηρητικός. Έχοντας κάνει τόσα έξοδα για τη συμμετοχή, έχοντας μπει σε τόση "φασαρία", όντας για πρώτη φορά σε κάποιο event τέτοιου είδους, ήθελα πάνω απ' όλα να τερματίσω χωρίς προβλήματα και χωρίς ταλαιπωρίες. Αυτό το πέτυχα. Αλλά για να το πετύχω ήμουν πολύ προσεκτικός με το φαγητό (για να μη σουρώσω), με την υδροδοσία (για να αποφύγω τις κράμπες), με τις εντάσεις και τα τινάγματα (για να μη μείνω από ενέργεια). Φοβόμουνα πιθανούς πόνους σε μέση, πλάτη, αυχένα κλπ. Δε συνέβη τίποτα από αυτά. Προφανώς η προετοιμασία (ενδυνάμωση κορμού με yoga) δούλεψε σωστά! Και βέβαια είμαι πολύ ικανοποιημένος γι' αυτό. Παρόλο που έχασα αρκετές ώρες από την προγραμματισμένη προπόνηση (οικογένεια και δουλειά πρέπει - και συνεχίζουν - να έχουν προτεραιότητα), κατάφερα να κάνω τις πιο σημαντικές (προπονήσεις) και να βγω εύκολα από τη δοκιμασία.

Συνολικά ικανοποιημένος λοιπόν από την πρώτη αυτή προσπάθεια και βέβαια "ανοίγει" η όρεξη για άλλα, παρόμοια!