Ποδηλασία - Το χόμπυ μου

Εντυπώσεις από το brevet της Νεμέας (4/2/2012)

2012-02-09T10:52:00.001+02:00

Ξεκίνησε η ποδηλατική χρονιά, με μια διοργάνωση που είχε πάρα πολλές συμμετοχές: 256 στην εκκίνηση, 232 στον τερματισμό.
Πήγα στην Ελευσίνα με το φίλο μου Γιώργο Κ. Ήμασταν εκεί στις 7:20 και έτοιμοι στις 7:35. Όλη η Ble παρέα παρούσα, με πολύ κέφι και διάθεση για ποδήλατο! Εκκίνηση σε γκρουπ στις 7:50 (μετά από τις απαραίτητες φωτογραφίες).

Με το Γιώργο, στην εκκίνηση

"Ζέσταμα" μέχρι το "Γαλαξία" στη Μάνδρα και αρχίζοντας την ανάβαση προς Μελετάκι, αρχίζουν και τα πόδια να γυρνάνε καλά. Ανεβήκαμε λίγο πιο γρήγορα απ' ότι συνήθως. Είδα τους σφυγμούς μου να μπαίνουν στη Ζώνη 4, αλλά δεν ανησύχησα. Θεώρησα (εν μέρει σωστά) ότι η προπόνησή μου την τελευταία περίοδο, μου δίνει τη δυνατότητα να "κάψω μερικά σπίρτα" παραπάνω. Αυτή η σκέψη θα ήταν μάλλον ακόμα πιο σωστή, αν δεν είχαν προηγηθεί περίπου 10 μέρες κατά τις οποίες έκανα μόνο μια ώρα προπόνηση στο εργόμετρο! Αυτή η προπονητική απραξία (λόγω έλλειψης χρόνου) αποδείχτηκε ότι "βγήκε" στο brevet, με τη μορφή κούρασης και πτώσης της απόδοσης, από το 150 χλμ. και μετά... Ανεβαίνοντας προς Μελετάκι πετύχαμε και τον Παναγιώτη (Κοκκαλιάρη) που μαζί με το Σπύρο και τον Αλέκο συνόδευαν κάποια "μπρεβετο-κούταβα"! Ο ρυθμός μέχρι το 1ο control ήταν αρκετά γρήγορος και όχι όσο σταθερός θα έπρεπε. Για καλή μας τύχη, πετύχαμε γκρουπάκι με τον Μαλούτα και την παρέα του μέσα, οπότε είχαμε κάποιους καλούς να μας τραβήξουν!
Μετά τον Ισθμό, συνεχίσαμε να κινούμαστε σε καλό σχηματισμό και η ανάβαση προς Χιλιομόδι έγινε αρκετά στρωτά. Όταν άρχισε να βγαίνει η κούραση στα πόδια, στην ανάβαση προς Νεμέα, έμεινα με τον Αλέξανδρο και ανεβήκαμε με το ρυθμό μας. Άλλωστε ξέραμε ότι ο συνολικός ρυθμός μας ήταν μια χαρά (το γκρουπ της ΑΕΚ μας πέρασε λίγο πριν τη Νεμέα) και ότι η Ble παρέα θα μας περιμένει στο 2ο control (όπως και έγινε!). Η συνέχεια προς Ζευγολατιό και Λέχαιο ήταν γρήγορη και εύκολη. Το τελευταίο control στο Λέχαιο είναι (παραδοσιακά) σημείο για χαλάρωση. Βρήκαμε χρόνο για καφεδάκι, σαντουιτσάκι, coca-cola και φωτογραφίες.

Με τον Κώστα στο 3ο control

Μετά την Κόρινθο, μας περίμενε ο "φίλος" μας, ο κόντρα άνεμος. Μας ταλαιπώρησε για αρκετά χιλιόμετρα αλλά το γκρουπάρισμα μάς έχει γίνει δεύτερη φύση. Ή σχεδόν... Γιατί κάποια στιγμή χαλάρωσα λίγο τα πόδια μου, έμεινα 100-200 μέτρα πίσω από το γκρουπ και μετά... τους έχασα! Προσπάθησα να πατήσω να τους πιάσω, αλλά δεν... Και κανείς τους δεν κατάλαβε ότι έλειπα! Για λίγη ώρα, ευτυχώς :-) . Μετά κάποιος το πρόσεξε (ότι έλειπα) και με μια τρίλεπτη στάση τους, τους έφτασα. (Έκαναν βέβαια το λάθος να με περιμένουν στο ύψος των διυλιστηρίων - όπου υπάρχουν 3 διαφορετικοί δρόμοι να περάσεις και θα μπορούσαμε κάλλιστα να έχουμε περάσει από διαφορετικούς δρόμους και να μην συναντηθούμε ποτέ... Αλλά ευτυχώς διαλέξαμε την ίδια εναλλακτική!).
Τα τελευταία χιλιόμετρα αυτής της διαδρομής τα θεωρώ πάντα βαρετά, αλλά αυτή τη φορά πέρασαν πιο εύκολα και πιο ανώδυνα από άλλες φορές! Το απογευματινό φως του Κορινθιακού είναι από τους βασικούς λόγους που κάνω αυτή τη διαδρομή (και αυτό το brevet). Η θέα προς τον κόλπο από την Κακιά Σκάλα πάντα με αποζημιώνει! Επιπλέον, αυτή τη φορά, ο καιρός ήταν υπερβολικά ευγενικός (για την εποχή) μαζί μας. Οι θερμοκρασίες ήταν γύρω στους 14οC, κάποια στιγμή ανέβηκαν και πιο πάνω, ο αέρας ήταν δυνατός κόντρα μόνο για καμιά ώρα και η βροχή (ευτυχώς) δεν έκανε ποτέ την εμφάνισή της! Ευτυχώς, η ρύθμιση θερμοκρασίας του σώματος μέσω του ...φερμουάρ του jacket δούλεψε καλά!
Συνολικά, ήταν ένα brevet που το απόλαυσα. Είχε πολύ καλή παρέα, καλή διάθεση, καλό καιρό και ήμουν σε αρκετά καλή κατάσταση. Βγήκε σε 9h 15min με στάσεις κάπου 15 - 20 λεπτά παραπάνω απ' όσο χρειαζόταν (λόγω πολυκοσμίας στα control και στάσεων για ανασυγκρότηση της Ble παρέας). Ο καθαρός ποδηλατικός χρόνος ήταν 8h 20min. Το πιο σημαντικό όμως (για μένα) είναι ότι πλέον μπορώ να κάνω ένα 200άρι brevet σε περίπου 9 ώρες και ταυτόχρονα να απολαύσω τη διαδρομή και τη θέα, την παρέα και (γιατί όχι) το φαγητό! Αυτό (για μένα πάντα) σημαίνει ότι το επίπεδό μου έχει ανέβει σε σχέση με πέρσι και επομένως είναι ίσως ώρα να θέσω έναν επόμενο στόχο: το 300άρι του Αγίου Στεφάνου - Αταλάντης!

ΥΓ: Το Tarmac με συντρόφεψε απροβλημάτιστα (και το γνωστό σημάδι στο seat stay δεν με απασχόλησε καθόλου...)

Σοκ...

2012-01-28T18:54:00.002+02:00

Πριν λίγες μέρες ανακάλυψα ένα σημαδάκι στο σκελετό του Tarmac. Δεν είναι το πρώτο (έχει μαζέψει αρκετά σημαδάκια στα 2+ χρόνια ζωής του), αλλά το συγκεκριμένο έδειχνε παράξενο: Μια αχνή, ευθεία γραμμή, λίγο πάνω από το δεξιό dropout.

Σε κόκκινο κύκλο, το ύποπτο σημάδι

Σήμερα έδειξα φωτογραφία υψηλής ανάλυσης στους ανθρώπους της αντιπροσωπείας. Η απάντηση που πήρα ήταν μάλλον σοκαριστική: ενώ περίμενα να μου πουν ότι είναι κάτι που αφορά μόνο τη βαφή, μου είπαν τα ακόλουθα:

Να πάω το ίδιο το ποδήλατο να το δουν.
Θα βγάλουν φωτογραφίες που θα στείλουν στη Specialized
Εκτίμησή τους είναι ότι το πιθανότερο είναι η Specialized να αντικαταστήσει το σκελετό!
Μέχρι να γίνουν αυτά, ΔΕΝ προτείνουν να συνεχίσω να χρησιμοποιώ το ποδήλατο!

Την Τρίτη (που θα πάω το ποδήλατο) θα έχω περισσότερα νέα. Μέχρι τότε, πρέπει να δω αν υπάρχει τρόπος να βρω ποδήλατο για να πάρω μέρος στο brevet της Νεμέας!

Ενημέρωση (30/1/2011): Μετά από περισσότερο ψάξιμο και συζήτηση με τους γνώστες, κατέληξα ότι δεν υπάρχει θέμα ασφάλειας προς το παρόν, και επομένως θα τρέξω κανονικά (με το Tarmac) στη Νεμέα.

Θα πρέπει να πω ότι:

Εκτιμώ απεριόριστα τη στάση των ανθρώπων της αντιπροσωπείας (σοβαρότητα και άμεση, ξεκάθαρη απάντηση).
Δεν έχω βάλει ΠΟΤΕ το Tarmac στο εργόμετρο.
Ελπίζω σε γρήγορη λύση / διευθέτηση του θέματος.

Διορθωτική τεχνική επέμβαση

2011-12-27T15:13:00.004+02:00

Τεχνική επέμβαση στο Tarmac σήμερα, με αφορμή τη σπασμένη ακτίνα. Εργασίες που έγιναν (από το Λεωνίδα, στον Κασσιμάτη):

Προσθήκη ακτίνας - ευθυγράμμιση τροχού
Λύσιμο (ξανά), καθάρισμα και λίπανση μεσαίας τριβής (ήταν πολύ σφιγμένη). Υπάρχει και μια μικρή φθορά στο ένα από τα δυο ρουλεμάν της μεσαίας τριβής (δεν αλλάχτηκε προς το παρόν).
Αλλαγή όλων των συρματόσχοινων και όλων των καλωδίων (χρειάστηκε να βγει και να ξαναμπεί η ταινία - η οποία ήταν ανάποδα βαλμένη :-))
Ρύθμιση των derailleur

Μικρά - τεχνικά

2011-12-27T11:53:00.001+02:00

Μεταλλικός θόρυβος
Μετά το τελευταίο service, εμφανίστηκε ένας "μεταλλικός" θόρυβος που ακουγόταν μόνο όταν έπεφτα σε ανώμαλο οδόστρωμα ή σε λακκούβες... Μου πήρε λίγο για να καταλάβω ότι ήταν από την "κουκουνάρα" που είχε λασκάρει λίγο, αλλά μόλις το βρήκα, το ποδήλατο έγινε ακριβώς όπως έπρεπε!

Ακτίνα
Στην προπόνηση της Δευτέρας (26/12) είχα μια "αβαρία". Χωρίς κανέναν προφανή λόγο (δεν χτύπησα σε κάποια λακκούβα ή κάτι τέτοιο) άκουσα έναν έντονο και αφύσικο θόρυβο: Ήταν μια ακτίνα του πίσω τροχού που παρέδωσε το πνεύμα!
Ως γνωστόν, σε αυτές τις περιπτώσεις, ο τροχός χάνει αμέσως την ευθυγράμμισή του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τόσο πολύ που ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να περιστρέφεται ήταν όχι μόνο να ανοίξω την ασφάλεια του πίσω φρένου, αλλά να λύσω εντελώς το πίσω φρένο.
Μια προσπάθεια να επαναφέρουμε κάπως τον τροχό (προσωπικά δεν ξέρω να το κάνω, αλλά κάποιοι από την παρέα είχαν ιδέα από τέτοιες δουλειές) απέτυχε γιατί δεν είχαμε τον κατάλληλο ακτινολόγο!

Ακτινολόγος για Ultegra - 6 cm εργαλείο!

Το "μάθημα" της ημέρας ήταν ότι η Shimano (όπως και οι περισσότερες εταιρείες κατασκευής τροχών πλέον), βάζει στους Ultegra τροχούς αλουμινένια ακτινοκέφαλα, διαμέτρου μεγαλύτερης από οτιδήποτε συνηθισμένο! Αποτέλεσμα, πρέπει να έχεις τον ειδικό ακτινολόγο (που σου δίνουν μαζί με τον τροχό) αν θέλεις να κάνεις δουλειά! Να λοιπόν ένα ακόμα εργαλείο που βρήκε τη θέση του μέσα στο τσαντάκι μου!

Ευχές και άλλα...

2011-12-24T20:01:00.001+02:00

Παραμονή Χριστουγέννων
Όλοι θέλουμε να είμαστε μαζί με αυτούς που αγαπάμε. Φέτος αποφάσισα ότι ΔΕΝ θα καταπιέσω τον εαυτό μου τρέχοντας από μαγαζί σε μαγαζί όλο το Σάββατο για να πάρω δώρα σε όλους. Καταλήγεις ψόφιος από την κούραση, ξαλαφρωμένος από αρκετές εκατοντάδες ευρώ και συνήθως με ένα αίσθημα κενού... Φυσικά και θα πάρω κάποιο δωράκι για να βάλω κάτω από το δέντρο για όλους όσους αγαπώ και μ' αγαπάνε. Αλλά ΔΕΝ θα χαραμίσω το Σάββατό μου γι' αυτό το σκοπό και θα μειώσω δραστικά τη σχετική σπατάλη χρημάτων...
Θα προτιμήσω να περάσω ένα ήσυχο βράδυ στο σπίτι με αυτούς που αγαπάω. Μπροστά στο τζάκι, με ένα ποτάκι ;-)

Σαββατιάτικη / εορταστική προπόνηση
Σήμερα λοιπόν, αφού η καλή μου σύντροφος με διαβεβαίωσε ότι θα αναλάβει το super market (και μάλιστα νωρίς το πρωί ώστε να αποφύγει τον αναμενόμενο πανικό του μεσημεριού), ήπια το πρωινό μου καφεδάκι μαζί της και μετά έβαλα τα ζεστά μου ποδηλατικά και ξεκίνησα - με τους καλούς μου φίλους / ποδηλάτες - προς την Ανάβυσσο. Έκανα συνολικά 3 1/2 ώρες προπόνηση. Κάπου 2h 45min σε ρυθμό endurance και κάπου 45 min σε ρυθμό tempo. Αυτό ακριβώς δηλαδή που είχα στο πρόγραμμά μου!
Η μέρα ήταν καταπληκτική (με λιακάδα αλλά και κάμποσο κρύο) με αρκετό όμως αέρα. Η παρέα ήταν - όπως συνήθως - εξαιρετική. Με καλή διάθεση, με πειθαρχία και ομαδικότητα στο δρόμο, με όρεξη για πειράγματα... Η παρέα του Ble Cycling Club εμπλουτίζεται και ο χαρακτήρας της έλκει και κρατάει νέα πρόσωπα με παρόμοιο ύφος και φιλοσοφία, με ποιότητα υψηλή και με θετική διάθεση... Έτσι, γύρω από τον αρχικό πυρήνα προστίθενται νέοι φίλοι που θα ήθελα - προσωπικά - να μείνουν στην παρέα και να κάνουμε παρέα, πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα, τα επόμενα χρόνια.

Προπονητικό πρόγραμμα
Μ' αυτά και μ'αυτά, το προπονητικό μου πρόγραμμα εξελίσσεται ικανοποιητικά. Συνεχίζω να κάνω προπόνηση βάσης (είμαι στην εβδομάδα Base 3) και τα κυριότερα στοιχεία μέχρι τώρα είναι:

Ο καλός καιρός με έχει "βοηθήσει" να αποφύγω ολοκληρωτικά το εργόμετρο. (Η αλήθεια είναι ότι ίσως θα έπρεπε να το έχω χρησιμοποιήσει κάποιες φορές για testing και για κάποιες ειδικές προπονήσεις, αλλά... το αποφεύγω).
Έχω κάνει πολλές ώρες endurance ride στη Ζώνη 2.
Έχω κάνει κάποιες ώρες βάρη στο γυμναστήριο, οι οποίες αισθάνομαι ότι βοηθάνε πολύ. Πρέπει να τις διατηρήσω για όλη την υπόλοιπη χρονιά.
Έχω κάνει κάποιες ασκήσεις spinups οι οποίες έχουν δείξει ότι το στροφάρισμά μου έχει βελτιωθεί σημαντικά σε σχέση με πέρσι: μπορώ φέτος να κρατήσω 165 - 170 στροφές για αρκετά δευτερόλεπτα, χωρίς να κοπανιέμαι στη σέλα!
Δεν έχω κάνει (αν και θα έπρεπε) τα test που θα μπορούσαν να μου δείξουν με ακρίβεια τη βελτίωση στη φυσική μου κατάσταση... (π.χ. time trial λίγων χιλιομέτρων στο εργόμετρο).
Οι πρώτες προπονήσεις tempo ήταν δυνατές και καλές. Πρέπει να τις αυξήσω...

Επίσης φέτος έχω συμπεριλάβει στο πρόγραμμα και λίγο περισσότερο τρέξιμο (σε σχέση με πέρσι). Κάπου 4 χιλιόμετρα τη φορά, 1 - 2 φορές τη βδομάδα, στο Δημοτικό Στάδιο της Αργυρούπολης (παρέα με τη σύντροφο - που μπορεί να μην ακολουθεί στο ποδήλατο, αλλά το τρέξιμο της αρέσει!).

Global Biking Initiative
Για το 2012, οι ετοιμασίες έχουν ήδη ξεκινήσει. Το βασικό είναι να βρεθούν sponsors... Θα επανέλθω...

Εύχομαι σε όλους Καλά Χριστούγεννα, με ΥΓΕΙΑ και ΧΑΡΑ.

Ένα μικρό service και μια μικρή, αλλά σημαντική, αλλαγή...

2011-12-08T10:06:00.001+02:00

Ξεκινάω από τη (μικρή αλλά σημαντική) αλλαγή:

Εδώ και πολύ καιρό, με προβλημάτιζε το γεγονός ότι από τα drops έφτανα με δυσκολία τις μανέτες μου. Έπρεπε να "διορθώσω" λίγο τη θέση του χεριού μου. Είχα σχεδόν συμβιβαστεί με την ιδέα (αν και κατά καιρούς δεν κρατιόμουν να μην σκεφτώ ότι ίσως κάποιο άλλο τιμόνι να μου ταίριαζε καλύτερα). Διαβάζοντας όμως κάποιο άρθρο στο Cycling Plus, ανακάλυψα ότι η Ultegra 6700 που "φοράει" το ποδήλατο, δίνει τη δυνατότητα ρύθμισης της απόστασης μανέτας-τιμονιού. Δεν το είχα φανταστεί (και δεν είχα ρωτήσει - "δεν ήξερες, δε ρώταγες;"). Τελικά, η ρύθμιση έγκειται στην τοποθέτηση δυο απλών πλαστικών πρόσθετων (υπάρχουν μάλιστα δυο "λύσεις": 5 mm και 10 mm)! Βέβαια χρειάζεται επαναρύθμιση των φρένων μετά. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν άκρως ικανοποιητικό! Πλέον έχω άριστη πρόσβαση στο φρένο (με ένα δάχτυλο) και στις αλλαγές (κατέβασμα και ανέβασμα) γραναζιών από τα drops! Το σχετικό test έγινε στη χθεσινο-βραδινή προπόνηση.

Πέραν της προαναφερθείσας βελτίωσης, το Tarmac υπέστη και ένα μικρό service:

Ακτινολόγηση μπροστινού τροχού (πολύ λίγο ήθελε)
Καθάρισμα - λίπανση ποτηριών πηρουνιού
Καθάρισμα - λίπανση μεσαίας τριβής, αλυσίδας, γραναζιών κλπ.
Πέρασμα σπρέι στο παλουκόσελο (αντι-ολισθητικό)
Γυάλισμα σκελετού

Στη χθεσινο-βραδινή προπόνηση ήταν βελούδινη η λειτουργία της μετάδοσης!

Έναρξη σαιζόν...

2011-11-26T19:39:00.001+02:00

Η προπονητική περίοδος έχει αρχίσει (για μένα). Για τις επόμενες εβδομάδες θα συνεχίσω ό,τι ήδη έχω αρχίσει εδώ και 2 εβδομάδες: προπόνηση βάσης... Περιλαμβάνει:

Long rides (Τετάρτη και Σάββατο) των 2 - 3 ωρών στη Ζώνη 2.
Spinups και single-leg (1 φορά τη βδομάδα)
Προπόνηση με βάρη (1 ώρα τη βδομάδα)
Τρέξιμο (30 min σε Ζώνη 2-3)

Στόχος είναι να χτιστεί μια γερή αερόβια βάση.
Το λεπτομερές ATP (ετήσιο προπονητικό πλάνο) έχει αρχίσει να χτίζεται, αλλά θα πάρει καιρό μέχρι να ολοκληρωθεί (πρέπει να βγει και το πρόγραμμα αγώνων της ΕΟΠ...)

Ενόψει κρίσης, τα ποδηλατικά έξοδα έχουν μειωθεί. Ευτυχώς, το Tarmac δεν χρειάζεται κάτι άμεσα (εκτός από κάποιο συνολικό σέρβις). Η τελευταία προσθήκη (κι αυτή από δώρο γενεθλίων!) ήταν τα φωτάκια της Tacx που μπαίνουν στις άκρες του τιμονιού. Φωτίζουν μια χαρά, και τα καθιέρωσα στις βραδυνές της Τετάρτης.

Φυσικά υπάρχει και ένα μακροσκελές wishlist, το οποίο όμως - προς το παρόν - θα παραμείνει ανενεργό! Από το πρώτα στη λίστα αυτή, το Garmin Edge 800...

Μόνος ή Με το Group/Club;

2011-10-29T21:44:00.000+03:00

Ένα ερώτημα που (τουλάχιστον προσωπικά με) απασχολεί συχνά!

Η καθιερωμένη βόλτα/προπόνηση (κυρίως η βραδινή της Τετάρτης) είναι μια όμορφη απόδραση για όλους. Έχει γίνει must για τους περισσότερους και αυτό οφείλεται στο ότι περνάμε καλά! Το ίδιο ισχύει και για τις προπονήσεις που κανονίζονται Σάββατο πρωί. Η κίνηση με group έχει πολλά πλεονεκτήματα:

Κίνηση σε ομάδα, άρα αποφυγή του αέρα - ξεκούραση!
Κουβεντούλα, να περνάει η ώρα εύκολα!
Αλληλο-παρακίνηση
Μάθηση της τεχνικής και των κανόνων κίνησης σε group

Αλλά έχει και κάποια μεινοκτήματα... Το βασικό μειονέκτημα είναι ότι δεν μπορείς να καθορίσεις το ρυθμό που θα κινηθείς. Άρα δεν μπορείς να καθορίσεις το "είδος" της προπόνησης που θέλεις να κάνεις.

Κακά τα ψέμματα: Ο χρόνος όλων μας είναι περιορισμένος. Υποχρεώσεις (επαγγελματικές, οικογενειακές κ.ά) απορροφάνε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μας. Θέλοντας να βελτιωθούμε αθλητικά / ποδηλατικά, επιδιώκουμε (ή τουλάχιστον θα έπρεπε να επιδιώκουμε) να έχουμε τη μέγιστη δυνατή βελτίωση με τον ελάχιστο δυνατό χρόνο προπόνησης. Βέβαια, το άθλημα που έχουμε διαλέξει είναι άθλημα αντοχής (endurance) και κάποια πράγματα δεν μπορούν να γίνουν με μαγικό ραβδί! Αν θέλεις να χτίσεις αερόβια αντοχή, πρέπει να περάσεις πολλές ώρες πάνω στη σέλλα.

Παράλληλα, όταν έρθει η ώρα να κάνεις προπόνηση tempo ή διαλειμματική ή δύναμης κλπ. πρέπει να κάνεις ακριβώς αυτό! Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα με τα group rides! Είναι πολύ απίθανο να θέλουν και οι υπόλοιποι του group να κάνουν ακριβώς το είδος της προπόνησης που έχεις εσύ στο πρόγραμμά σου!

Έτσι λοιπόν καταλήγουμε να πρέπει να βγούμε μόνοι μας, και μετά αρχίζουν οι "μπηχτές" περί μυστικών προπονήσεων!

Η "χρυσή τομή" είναι (ως συνήθως) ένας συνδυασμός! Κάποιες προπονήσεις πρέπει να γίνονται ατομικά. Στις ομαδικές, πρέπει να έχουμε καθορίσει (με όσο το δυνατό μεγαλύτερη "αυστηρότητα") το ρυθμό που θα ακολουθηθεί (ανάλογα και με τη χρονική περίοδο μέσα στη χρονιά) και να μπορεί έτσι ο καθένας να αποφασίσει αν θέλει να συμμετέχει ή όχι. Στα πλαίσια αυτά, έχω και κάποιες σκέψεις / προτάσεις (για τις προπονήσεις του Ble Cycling Club) στις οποίες θα αναφερθώ σε αντίστοιχο post...

"Γενέθλια"

2011-10-29T18:08:00.004+03:00

Όχι όμως από τα συνηθισμένα... Γι ' αυτό και εντός εισαγωγικών!
"Γενέθλια" του Specialized Tarmac, του ποδηλάτου μου! Στις 27 Οκτωβρίου του 2011 συμπλήρωσε δυο χρόνια "ζωής", δυο χρόνια από τότε που πρωτο-πάτησε στο δρόμο. 12,000 χιλιόμετρα έχουμε περάσει παρέα, από τότε (27/10/2009) μέχρι σήμερα!

Η ανάπαυση του πολεμιστή, στην κορυφή του λόφου

Το "γιορτάσαμε" παρέα, με μια πρωινή ανάβαση Κρεμαστού Λαγού, ανήμερα 28ης Οκτωβρίου. Έκανε λίγο ψύχρα, αλλά ήμουν σωστά ντυμένος. Το Tarmac, παρόλο που έχει αρκετά καιρό να κάνει service, ήταν σε εξαιρετική κατάσταση. Γρήγορο, ελαφρύ, υπάκουο, σταθερό στις στροφές. Δυο χρόνια μετά, συνεχίζει να είναι σε πολύ καλή φόρμα, συνεχίζει να είναι καλύτερο από τον αναβάτη του (όπως έχω πει πολλές φορές), συνεχίζει να με σπρώχνει να γίνω καλύτερος ποδηλάτης (και έχω γίνει πολύ καλύτερος ποδηλάτης αυτά τα δυο χρόνια!).

Ατενίζοντας από την
κορυφή του Κρεμαστού Λαγού

Κατά καιρούς σκέφτομαι να αναβαθμίσω κάτι πάνω του. Να πάρω καλύτερους τροχούς, να βάλω πιο ελαφρύ λαιμό και τιμόνι, κλπ. Αλλά λίγο η οικονομική κατάσταση, λίγο το γεγονός ότι έχω ακόμα μεγάλα περιθώρια βελτίωσης, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν χρειάζεται να κάνω κάτι. Εκτός των άλλων, αυτό είναι η απόδειξη ότι οι αρχικές επιλογές (με τη βοήθεια του Λεωνίδα - να μην ξεχνιόμαστε) ήταν ορθές! Το μόνο που έχει αλλάξει είναι η σέλα. Μια αλλαγή για την οποία έχω μιλήσει στο παρελθόν, η οποία "άξιζε τα λεφτά της".

Ακολουθώντας τις"συμβουλές" του Joe Friel, όπως αυτές αναλύονται στο βιβλίο του, θα συνεχίσω (και την επόμενη χρονιά - το 2012) να προγραμματίζω τις προπονήσεις μου, θα καθορίσω τους στόχους μου, και - σε ό,τι αφορά το Tarmac μου - το μόνο που θα επιδιώξω (αν τα οικονομικά το επιτρέψουν) θα είναι ένα βατόμετρο. Σύμφωνα με τον Joe Friel, είναι πολύ πιο χρήσιμο από ένα ζευγάρι τροχούς!

Χρόνια πολλά λοιπόν στο "λευκό άτι" μου και καλά μας χιλιόμετρα!

Στο Ποδηλατοδρόμιο...

2011-10-15T21:24:00.002+03:00

Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας Πίστας: 14 - 16 Οκτωβρίου 2011 στο Ποδηλατοδρόμιο. Σήμερα το απόγευμα, πήρα το Μάνο και πήγαμε. Είχαμε ραντεβού με τους υπόλοιπους της ΑΕΚ και κάναμε "εντύπωση" μπάινοντας στο γήπεδο ντυμένοι (οι μικροί) στα κιτρινόμαυρα.

Ενδιαφέρον να παρακολουθείς και να αρχίζεις να καταλαβαίνεις τους κανόνες και τις ιδιαιτερότητες των αδιαφόρων αγωνισμάτων. Αρκετά πράγματα τα ήξερα από προηγούμενη παρακολούθηση του Πανευρωπαϊκού (νομίζω) Πρωταθλήματος από το Eurosport, πριν από λίγους μήνες.

Είχα την ευκαιρία να τα πω για αρκετή ώρα με το Λευτέρη Παπουτσά και επίσης να συναντήσω τον aflo και τον cosmo!

Στον προποητικό τομέα: Αυτή τη βδομάδα έχω κάνει δυο φορές (Τετάρτη και Σάββατο) τη διαδρομή μέχρι την Ανάβυσσο. Κάθε φορά με μ.ω.τ. πάνω από 30 - 31 km/h! Σημαντική βελτίωση της επίδοσης. Αλλά μάλλον είναι καιρός να περάσω στο 2ο γύρο (2η χρονιά) κτισίματος αερόβιας βάσης... Με coss-training, με πολλές ώρες στη σέλα, στη Ζώη 2 (αυστηρά), κλπ. Αλλά επ' αυτού, θα επανέλθω!

Τεχνικά και αγωνιστικά του υιού...

2011-09-26T22:47:00.001+03:00

Νέοι τροχοί για το Gitane του Μάνου
Την προηγούμενη βδομάδα είχα το πρώτο (και ελπίζω το τελευταίο) ατύχημα με τη φόρτωση ποδηλάτου στη σχάρα οροφής. Μίλαγα στο τηλέφωνο και "ξέχασα" ότι έχω το ποδήλατο του Μάνου στην οροφή. Οπότε μπαίνοντας (ευτυχώς με μικρή ταχύτητα) στο γκαράζ, κοπάνησα τον πίσω τροχό και τον έσπασα. Ευτυχώς, η ζημιά περιορίστηκε σε αυτό.
Αποφάσισα να αλλάξω και τους δυο τροχούς και να κρατήσω τον άθικτο, παλιό μπροστινό, για το προπονητήριο (με 8άρα κασέτα, ώστε να μπορεί ο Μάνος να κάνει προπονητήριο). Οι νέοι τροχοί είναι οι Shimano RS10, στους οποίους πέρασα δυο (μεταχειρισμένα) Continental GP4000s λάστιχα. Η αλλαγή ήταν προφανώς τόσο μεγάλη που ο πιτσιρικάς μου είπε ότι στα σπριντ που έκαναν στην προπόνηση "το ποδήλατο πριν κόλλαγε, ενώ τώρα έφευγε"!

Αγώνες Μίνι
Το ΣΚ 17 και 18 Σεπτεμβρίου ο Μάνος έλαβε μέρος στο τοπικό πρωτάθλημα δρόμου. Το Σάββατο είχαν αγώνα χρονομέτρησης (5 χλμ) και την Κυριακή αγώνα αντοχής / κυκλικό σιρκουί (20 χλμ). Ήταν η πρώτη φορά που τον είδα να προσπαθεί, να ιδρώνει και να ... αγχώνεται! Το ευχαριστήθηκε όμως νομίζω (παρά το άγχος) και τα πήγε μια χαρά. Ήρθε ένατος και τις δυο μέρες!

Το σημαντικό είναι ότι συνηθίζει σε "αγωνιστικό" στυλ και μαθαίνει να πιέζει τον εαυτό του και να προσπαθεί να τον ξεπεράσει! Μπράβο γιε μου!

Brevet Λάρισας - Απολογισμός

2011-09-04T19:32:00.000+03:00

Πάει κι αυτό... 200 χλμ, ο γύρος του νομού Λαρίσης, 2 γερές αναβάσεις (Μαυροβούνι και Ανατολικός Όλυμπος), μπόλικα μικρά ανηφοράκια και κόντρα άνεμος στα παράλια του νομού, αρκετή ζέστη, δροσερές κρέμες Παλαμά και στα 2 control. Επίσης, καλή παρέα (Περικλής Δ., Κώστας Ρ., Πέτρος και Μάνος), οι 3 πρώτοι κι εγώ μείναμε μαζί σε ΟΛΟ το brevet. Σε αντίθεση λοιπόν με το περσινό, που το έβγαλα σχεδόν όλο μόνος μου, φέτος όχι μόνο είχα καλή παρέα, αλλά είχα και την άνεση να ΑΠΟΛΑΥΣΩ την ανάβαση στον Όλυμπο.
Μετά τον μπόλικο ιδρώτα των πρώτων 5 χιλιομέτρων αφήνοντας τον Πλαταμώνα (η μακαρονάδα στο Quatro Venti ήταν άψογη και πολύ χρήσιμη ενεργειακά σε αυτά τα 5 χιλιόμετρα!), είχα την άνεση και την ψυχική ηρεμία να απολαύσω την ανάβαση, το τοπίο, τα δέντρα, την ησυχία του τοπίου. Φυσικά, όπως φάνηκε, είχα και τα πόδια για να πετύχω κάτι τέτοιο! Όλο αυτό με χαροποίησε ιδιαίτερα! Με έκανε να θεωρώ ήδη αυτό το brevet ένα από τα "καλύτερα" (αν και όπως έχει δείξει η μέχρι τώρα εμπειρία, το κάθε brevet είναι διαφορετικό και έχει κανείς διαφορετικούς λόγους να το θυμάται και να το εκτιμάει!).
Κέφι και χαλαρότητα (όπως συνήθως) στην εκκίνηση, που φέτος δόθηκε από το κέντρο της πόλης (και όχι από το Αλκαζάρ όπως πέρσι), με 68 - όπως έμαθα - να παίρνουν εκκίνηση. Καλό ζέσταμα στα πρώτα χιλιόμετρα ευθείας, καλός ρυθμός στην ανάβαση του Μαυροβουνίου. Μερικές μικρές στάσεις για νερό, και επιτέλους κοντρόλ όπου ο Παναγιώτης μας περίμενε με την κούκλα κορούλα του αγκαλιά και - βέβαια - με ένα ψυγείο γεμάτο - τι άλλο - κρεμούλες Παλαμά! Πέρσι δεν τις είχα τιμήσει και φέτος κατάλαβα τι έχανα! Έμαθα ότι ο Παλαμάς έχει επεκταθεί στην αγορά της Αθήνας και μπορούμε να τον απολαμβάνουμε όλο το χρόνο ;-)
Μετά το κατέβασμα προς την παραλία, κάναμε καλό και αποτελεσματικό γκρουπ, που μας βοήθησε να παλέψουμε τον κόντρα άνεμο και να "αντέξουμε" το "ανέβα-κατέβα" στα μικρά ανηφοράκια μέχρι τον Πλαταμώνα. Πώς και πώς την περίμενα τη στάση για κανονικό φαγητό (μέχρι εκείνη τη στιγμή είχα φάει εκτός από την κρέμα, δυο μπαρίτσες, ένα τοστάκι και 1 - 2 energy shots). Ευτυχώς, κάποιος είχε φροντίσει να μάθει ποιο είναι το "καλό" ιταλικό κι έτσι απολαύσαμε εξαιρετική μακαρονάδα που αποδείχτηκε βάλσαμο και χρυσός μαζί για τους "τοίχους" έξω από τον Πλαταμώνα.
Η βρύση στον Παλιό Παντελεήμονα μας δρόσισε αρκετά ώστε να αναπτερώσει το ηθικό και τα πόδια μας. Αυτή η δροσιά, σε συνδυασμό με ένα συννεφάκι που κατέβασε λίγο τη θερμοκρασία, με πήγε "πετώντας" μέχρι την Καλλιπεύκη, επιτρέποντάς μου παράλληλα, την απόλαυση για την οποία μίλησα στην αρχή. Τα υπόλοιπα χιλιόμετρα περιελάμβαναν την απολαυστική κατάβαση του Ανατολικού Ολύμπου (στεγνή αυτή τη φορά - σε αντίθεση με πέρσι) και τα τελευταία διαδικαστικά χιλιόμετρα μέχρι τη Λάρισα, στα οποία ενωθήκαμε με το Νίκο (Γεωργακούλια), τον Τόλη και το Γιάννη που βρήκαμε να "παιδεύεται" μόνος του. Ένας οδηγός επαγγελματικού ημιφορτηγού που (νομίζω εσκεμμένα) μας έδωσε ανάποδη κατεύθυνση μέσα στην πόλη (όταν τον ρωτήσαμε για την πλατεία του τερματισμού) δεν κατάφερε να μας χαλάσει τη διάθεση, ούτε βέβαια και την εκτίμησή μας προς τα παιδιά από τη Λάρισα που οργάνωσαν και υποστήριξαν αυτό το brevet (και τα οποία ευχαιστούμε!).
Μπόλικη κρεατοφαγία και ένα βραδινό ποτάκι με την παρέα, στα πιο in σημεία της πόλης, έκλεισαν αυτό το όμορφο Σάββατο του Σεπτέμβρη! Ραντεβού στο επόμενο!

Ετοιμασία για το brevet της Λάρισας

2011-09-01T12:04:00.001+03:00

Έχει πολύ ανηφόρα αυτό το brevet... Πέρσι το έβγαλα, με πείσμα και υπομονή, κάνοντας πάνω από 150 χλμ. μόνος μου. Φέτος ελπίζω να πάει καλύτερα. Έχω περισσότερα χιλιόμετρα στα πόδια, έχω εστιάσει κάπως στην αύξηση της μυικής αντοχής (muscular endurance) στις τελευταίες προπονήσεις και έχω το "πλεονέκτημα" - σε σχέση με πέρσι - ότι έκανα διακοπές νωρίτερα, οπότε έχω προλάβει να κάνει αρκετές προπονήσεις μέσα στον Αύγουστο (σε αντίθεση με πέρσι, που - πρακτικά - είχα 15 μέρες να ανέβω στο ποδήλατο, λόγω διακοπών, και πήγα σχεθόν κατ' ευθείαν στη Λάρισα!

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι έχω περισσότερες απαιτήσεις από τον εαυτό μου:
Ξέρω τι προπόνηση έπρεπε να έχω κάνει (με βάση το ετήσιο πλάνο που έχω καθορίσει με τη βοήθεια του Joe Friel και του βιβλίου του). Αλλά λόγω ζέστης (κυρίως) και διάθεσης διακοπών, ΔΕΝ έχω κάνει σωστά τον κύκλο προπόνησης ""Build 1 και 2". Αμέσως μετά το brevet της Λάρισας θα πρέπει να κάνω κάποιον επαναπρογραμματισμό (ενόψει των υπόλοιπων "αγωνιστικών" υποχρεώσεων της χρονιάς). Αλλά θα επανέλθω με ξεχωριστό post για την αποτίμηση της 1ης χρονιάς οργανωμένης προπόνησης, της "επίτευξης" (ή όχι!) των στόχων, κλπ.

Προς το παρόν, πάμε να κάνουμε 200 χλμ. με 3000 μέτρα υψομετρικά, σε ένα brevet που φημίζεται για την ομορφιά του τοπίου (Ανατολικός Όλυμπος) και για τις ...κρέμες Παλαμά στα control!

Αλλαγή ελαστικών και άλλα...

2011-08-16T10:32:00.001+03:00

Είχα χρόνο και όρεξη χθες το απόγευμα:

Καλό καθάρισμα του σκελετού
Πέρασμα των καινούριων ελαστικών (Continental GP4000S) και καινούρια σαμπρέλα πίσω.
Καθάρισμα της κασέτας με de-greaser και νέο λάδωμα
Πέρασμα της καινούριας βάσης για το Garmin (η παλιά ήταν ραγισμένη εδώ και καιρό και χθες έσπασε τελείως, αλλά είχα ήδη παραγγείλει και παραλάβει την ανταλλακτική).
Πλύσιμο στο τσαντάκι σέλας (και με την ευκαιρία, τακτοποίηση και τσεκάρισμα εργαλείων και ανταλλακτικών)

Άντε να βγούμε καμιά προπόνηση σήμερα - αύριο...

Φούιτ και λάστιχα

2011-08-11T11:02:00.000+03:00

Τα προηγούμενα λάστιχα τα είχα κρατήσει για 3,200 χλμ. Ήταν τα Specialized Pro II με τα οποία δεν είχα μείνει απόλυτα ικανοποιημένος... Τότε (Δεκέμβριο του 2010) τα είχα αλλάξει με τα Continental GP4000S που ξέρω και εμπιστεύομαι!

Παρακολουθώντας τα χιλιόμετρα να μαζεύονται, είχα ήδη παραγγείλει πριν λίγο καιρό ένα καινούριο ζευγάρι (από τα ίδια!). Δεν τα είχα βάλει όμως, περιμένοντας να δω τις αντοχές τους... Το πρώτο φούιτ εμφανίστηκε πριν από 1 - 2 βδομάδες. Τότε ήμουν τυχερός, γιατί το έπαθα (προφανώς) κοντά στο σπίτι και το κατάλαβα αφού τέλειωσα την προπόνησή μου. Χθες όμως δεν ήμουν εξίσου τυχερός. Το έπαθα στη Σαρωνίδα, γυρίζοντας από την Ανάβυσσο. Αλλαγή σαμπρέλας υπό το φως του δρόμου (και μάλιστα της Παραλιακής στο ύψος της Αναβύσσου) και με το γκρουπ (περίπου 10 άτομα) να σε περιμένουν, δεν είναι ό,τι καλύτερο. Παρόλο που βοήθησε ο εμπειρότατος Χάρης, δεν μπορέσαμε να βρούμε την αιτία του προβλήματος... Δεν είμαι σίγουρος αν αυτός είναι ο λόγος που έπαθα και 2ο φούιτ, αλλά το γεγονός είναι ότι το έπαθα! (Δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν από την ίδια αιτία (π.χ, γυαλί), αφού το έπαθα αρκετά χιλιόμετρα μετά...)

Δεύτερο φούιτ λοιπόν, στην Αλίμου, λίγο πριν φτάσω σπίτι (κάπου 1.5 - 2 χλμ.). Ήμουν μαζί με το Γιώργο (adeccco), το Γιώργο (yellowbird) και τον Άκη. Στα 100 μέτρα είχε βενζινάδικο. Φούσκωσα με την ελπίδα ότι θα με βγάλει μέχρι το σπίτι. Αλλά 10 μέτρα μετά, ένα δυνατό φσσσστ με έκανε να καταλάβω ότι δεν θα ξεμπέρδευα έτσι εύκολα. Ο Τάσος πρέπει να ήταν πολύ κοντά, αφού πριν από 5 λεπτά είχαμε χαιρετηθεί και είχε πάει να φορτώσει στο αυτοκίνητό του... Αλλά είχε ξεχάσει το κινητό του στο σπίτι χθες (βρήκε τη μέρα!) οπότε η προσπάθεια να τον βρω και να με φορτώσει για τα τελευταία 2 χλμ., απέτυχε! Μπορούσα να το πάρω με το πόδι (αλλά με τα SPD-SL δεν είναι ό,τι καλύτερο), μπορούσα να αλλάξω σαμπρέλα (ναι, είχα και 2η μαζί μου, εξάλλου θα είχαν και τα παιδιά) και τέλος μπορούσα (και αυτό διάλεξα) να πάρω τηλέφωνο την πιστή μου σύντροφο που με περίμενε υπομονετικά στο σπίτι. Δέκα λεπτά μετά, φόρτωσα το Tarmac στο Peugeot για τα τελευταία 2 χλμ. της "περιπετειώδους" νυχτερινής προπόνησης!

Ευχαριστίες:

Στη σύζυγο
Στο Γιώργο (yellowbird) που επέμενε να μείνει παρέα μαζί μου μέχρι να έρθει το ΙΧ
Στον Άκη και το Γιώργο (SmileOfTheChild) που προσφέρθηκαν να μείνουν, αλλά τους έδιωξα.

Τα Continental GP4000S έχουν αντέξει 5,000 χλμ.Χιλιόμετρα δύσκολα, σε ελληνικούς (και όχι μόνο) δρόμους, με 95 κιλά αναβάτη. Χιλιόμετρα που περιλαμβάνουν brevet στην ελληνική επαρχία (Νεμέα, Πύργο, Θήβα) αλλά και απανωτές 200άρες στην Ολλανδία και το Βέλγιο. Δεν έχω παράπονο, με υπηρέτησαν πιστά και τώρα θα περιμένουν τη σειρά τους να μπουν στο προπονητήριο!

Τραυματισμός

2011-08-05T11:04:00.000+03:00

Την περιπέτεια της Θήβας, την έχω περιγράψει αναλυτικά... Την πτώση, τη ζέστη, την προσπάθεια "με ένα χέρι". Το χέρι βελτιώθηκε γρήγορα. Το πρήξιμο μειωνόταν κάθε μέρα και η κινητικότητα αυξανόταν κάθε μέρα. Πήγα διακοπές, έκανα μπόλικο κολύμπι (πάνω από 1 χλμ. κάθε μέρα) και αισθανόμουν κάποια μικρή ενόχληση.
Όταν το πρήξιμο υποχώρησε πλήρως, οι διακοπές τελείωσαν και οι μικρο-ενοχλήσεις παρέμεναν, αποφάσισα να πάω και σε ένα γιατρό. Μετά την απαραίτητη ακτινογραφία η διάγνωση ήταν η αναμενόμενη: ρωγμώδες κατάγμα στην κεφαλή της κερκίδας, το οποίο είχε εν τω μεταξύ "δέσει"... Τα σχετικά τεστ του γιατρού έδειξαν ότι ευτυχώς το δέσιμο ήταν σωστό και ΔΕΝ θα μείνει κάποιο κουσούρι. Συνέστησε όμως να το ακινητοποιήσω σε φάκελο για καμιά βδομάδα. Φυσικά, δεν μπόρεσα να εφαρμόσω τις οδηγίες του γιατρού με ακρίβεια. Το κράτησα αρκετές ώρες κάθε μέρα μέσα στο φάκελο και απέφυγα να κάνω ποδήλατο για μια βδομάδα. Τις υπόλοιπες ώρες φρόντιζα να μην το ζορίζω καθόλου και να μη σηκώνω βάρη. Η αλήθεια είναι ότι στις τρεις προπονήσεις που είχα κάνει μετά τις διακοπές (2 σε εργόμετρο και μια απογευματινή Τετάρτης), ο αγκώνας πόναγε όποτε ζοριζόταν.
Μετά από μια βδομάδα "ξεκούρασης", δοκίμασα την απογευματινή Τετάρτης και τα μηνύματα ήταν πολύ ενθαρυντικά. Δεν πόνεσε καθόλου! Το μόνο που αισθάνθηκα, ήταν προς το τέλος της προπόνησης κάποια μικρή "κόπωση" στο χέρι (η οποία μάλλον οφειλόταν στο γεγονός ότι ήμουν λίγο "σφιγμένος" καθ' όλη τη διάρκεια της προπόνησης).
Η αλήθεια είναι ότι με όλα αυτά, "γλίτωσα" τις επώδυνες και χρονοβόρες φυσιοθεραπείες που θα χρειάζονταν αν κράταγα τον αγκώνα ακίνητο για 1 - 2 βδομάδες (η αγκύλωση είναι σίγουρη σε αυτές τις περιπτώσεις - εδώ μερικές ώρες τον κράταγα ακίνητο και μετά δεν άνοιγε εύκολα!). Αλλά, από την άλλη, θα μπορούσα να είχα πάθει ζημιά, αν το ράγισμα ήταν μεγαλύτερο και δεν κόλλαγε σωστά. Πιστεύω πάντως ότι αν το πρόβλημα ήταν μεγαλύτερο, ο πόνος θα ήταν τόσος που δε θα μπορούσα να αναβάλλω για τόσες πολλές μέρες την επίσκεψη στο γιατρό!
Τις επόμενες μέρες, θα συνεχίσω να το ξεκουράζω και να το "προσέχω".

Εργομέτρηση - 2

2011-07-08T23:38:00.000+03:00

Χθες (7/7/11) έκανα τη 2η εργομέτρησή μου. Αυτή τη φορά ήξερα τι περιλαμβάνει η διαδικασία και μου ήταν πολύ πιο εύκολο.

Δεν έχω πάρει τα αποτελέσματα ακόμα. Όταν τα έχω στα χέρια μου, θα έχω μπόλικη δουλειά (σύγκρισης και ανάλυσης). Τα πρώτα, πρόχειρα συμπεράσματά μου ήταν τα εξής:

Δεν μπορείς να ξεγελάσεις τα μηχανήματα! Οι τομείς στους οποίου επικεντρώθηκε η προπόνησή μου τους τελευταίους μήνες, βελτιώθηκαν. Οι υπόλοιποι παρέμειναν στάσιμοι.
Τα καλά νέα είναι ότι η συστηματική προπόνηση φαίνεται να αποδίδει καρπούς! Μέσα σε λίγους μήνες (από τον Ιανουάριο μέχρι τώρα) κατάφερα να χτίσω την αερόβια βάση μου, να αυξήσω την ευκαμψία μου και την ταχύτητα μου και να βελτιώσω σημαντικά την απόδοσή μου στο αερόβιο κατώφλι.
Από επιλογή, δεν έχω εστιάσει (μέχρι σήμερα, αλλά αυτό θα αλλάξει) στην αερόβια και μυική αντοχή. Οπότε αυτές φαίνεται να έμειναν μάλλον στάσιμες.
Από την άλλη, η δύναμη είναι κάτι που ενώ ήθελα να βελτιώσω, δεν τα κατάφερα (όχι σημαντικά), αφού οι επισκέψεις στο γυμναστήριο απαιτούν χρόνο που δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω.

Θα επανέλθω με περισσότερες λεπτομέρειες!

Brevet Θήβας - Με τη βοήθεια της Αγίας Άννας και των φίλων μου

2011-06-26T12:36:00.004+03:00

Το Φεβρουάριο του 2009, δοκίμασα πρώτη φορά να κάνω brevet. Εγκατέλειψα μετά από περίπου 90 - 100 χλμ. κάπου στον Ελικώνα, στην ανάβαση της Αγίας Άννας... Ανέβαινα - περπατώντας - πολύ αργά και δεν προλάβαινα με τίποτα το σχετικό control...

Χθες, ήξερα ότι θα ξανασυναντούσα την ίδια ανηφόρα... Δυόμισι χρόνια και πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μετά... Πριν από αυτό όμως, έπρεπε να αντιμετωπίσω μερικές ακόμα προκλήσεις.

Το κλίμα στην εκκίνηση της Θήβας ήταν πολύ όμορφο. Όλοι οι καλοί φίλοι παρόντες: Πέτρος (πήγαμε παρέα με το αυτοκίνητό μου), Περικλήδες, Δημήτρης (cosmo), Παναγιώτης (Κοκκαλιάρης), Γιάννης Θεανό, Κώστας Τζέβε, Γιάννης (manty) και πολλοί ακόμα. Ολόκληρο το group κινηθήκαμε γρήγορα (μ.ω.τ. 33+) μέχρι το 1ο control. Εκεί ένας άλλος φίλος, ο Σωτήρης πραγματοποιούσε ατομικό ρεκόρ στην ταχύτητα σφραγίσματος καρτών! Ανεφοδιασμός και ξεκινάμε, αλλά λίγο πιο κάτω, στη Δροσιά, με περιμένει η πρώτη μεγάλη πρόκληση της ημέρας: Είμαι πίσω από τον Παναγιώτη και με ρωτάει αν έχει μαζευτεί όλο το group και συγκεκριμένα αν είναι μαζί μας ο Γεράσιμος (Μαλούτας). Χωρίς να το πολυσκεφτώ, γυρνάω να κοιτάξω πίσω. Όμως η ρόδα μου έχει επικάλυψη με την πίσω του Παναγιώτη, χάνω την ευθεία μου, και βρίσκω πάνω του άσχημα. Μου έχει τύχει κι άλλες φορές να ακουμπήσω ρόδα με ρόδα με αυτόν τον τρόπο, χωρίς να πέσω. Αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν έτσι...

Η πτώση μου, σύμφωνα με την άποψη αυτοπτών μαρτύρων και έμπειρων ποδηλατών (διάβαζε Γεράσιμος - τελικά εκεί ήταν, λίγο πίσω μου :-) ) ήταν πολύ καλή: η εκπαίδευση στο ζίου-ζίτσου (πολεμική τέχνη στην οποία το πρώτο που μαθαίνεις είναι να πέφτεις - "το έδαφος είναι φίλος μας" μας έλεγαν) "βγήκε" υποσυνείδητα: "μαζεύτηκα" (σχεδόν) όσο έπρεπε και "ρολάρισα" στον ώμο μου οπότε κεφάλι, καρπός κλπ. δεν ακούμπησαν πουθενά. Ακούμπησε όμως (εξ' ου και το "σχεδόν") ο δεξιός αγκώνας. Έτσι εκτός από κάποιες εκδορές σε μηρό και γόνατο, απέκτησα έναν ισχυρό πόνο στο νεύρο του αγκώνα. Ο πόνος αυτός με εμπόδιζε να λειτουργήσω φυσιολογικά το δεξιό μου χέρι για τα επόμενα 150 χλμ. (και μάλλον και για τις επόμενες μέρες, αν κρίνω από τον πόνο τώρα που γράφω αυτές τις εντυπώσεις...)

Με σήκωσαν γρήγορα και συνεχίσαμε... Εκεί άρχισαν τα παιχνίδια του μυαλού. Κάποιος μου θύμισε ότι η διαδρομή πέρναγε λίγο μετά έξω από τη Θήβα ("Θα γυρίσεις στη Θήβα;"). Διώχνω γρήγορα τις κακές σκέψεις, με τη βοήθεια και του καταπληκτικού ψυχολόγου και έμπειρου σε τέτοιες καταστάσεις Παναγιώτη: "Μη σκέφτεσαι να το παρατήσεις, μα%&ία θα είναι". Επιπλέον - και εδώ μπαίνει η βοήθεια των φίλων μου που αναφέρω στον τίτλο - το group δεν με εγκαταλείπει. Παρόλο που ο ρυθμός μου είναι πιο αργός, κόβουν όσο χρειάζεται τουλάχιστον 3 - 4 φορές, ώστε να ξανα-κολλήσω μαζί τους όταν μένω πίσω. Ο Παναγιώτης μου δίνει ένα παυσίπονο και όταν με βλέπει ότι έχοντας "κλειδώσει" στον πόνο του χεριού μου έχω ξεχάσει το φαΐ μου, με επαναφέρει στην τάξη: "- Έχεις τζελάκι; - Ναι. Φάτο ΤΩΡΑ!". Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν ξανασκέφτεσαι τίποτα. Εκτελείς πειθήνια, βασισμένος στην εμπειρία του φίλου σου! Και λίγο μετά, όλα φαίνονται να ξανα-μπαίνουν στη θέση τους! Αισθάνομαι καλύτερα, δείχνω ακμαίος και ακολουθώ το group εύκολα. Αποφεύγω να μπω μπροστά να τραβήξω, αλλά ευτυχώς το group είναι πολυάριθμο και αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα! Η ανάβαση της Ριτσώνας αποδεικνύεται εύκολη, ακόμα και για κάποιον στη δική μου κατάσταση. Ο Πέτρος μένει μαζί μου (thanks φίλε) και ούτε που καταλαβαίνω πώς περνάνε τα χιλιόμετρα. Οι κακές σκέψεις έχουν φύγει και η διασταύρωση που δείχνει πως δεξιά πας για Θήβα δε μου "λέει" τίποτα!

Εν τω μεταξύ, τα νέα ταξιδεύουν γρήγορα και ο απο-μηχανής Θεός του brevet (το παιδί από τη Θήβα με το κίτρινο Renault βανάκι) μας βρίσκει στη βρύση λίγο πριν το κρυφό control και ρωτάει ποιος είναι ο χτυπημένος από πτώση! Πλένω τις πληγές μου με δροσερό νερό, βρέχομαι, γεμίζω νερό, και δίνω "ραντεβού" με το Renault κάπου πιο πάνω... Πραγματικά μετά από (δε θυμάμαι πόση) ώρα, με βρίσκει, εξοπλισμένος με Pulvo και γάζες! Ούτε σε αγώνα Pro να ήμουν! Σε ελάχιστο χρόνο με πατσάρει και συνεχίζω!

Φτάνω και στο δεύτερο control (Μελισοχώρι). Η στάση εκεί είναι μεγαλύτερη. Χρειαζόμαστε ξεκούραση. Καθόμαστε κάπου 20 - 30 λεπτά. Όταν ξαναξεκινάμε, αισθάνομαι "φρέσκος" (όλα σχετικά είναι!). Μέχρι τη Δομβραίνα αισθάνομαι καλά και φτάνω εύκολα. Στο mini market εκεί, εκτός από νερό, παίρνω και μερικά παγάκια τα οποία βάζω σε μια σακούλα που δένω γύρω από τον αγκώνα μου (ευχαριστίες στο παλληκάρι εκεί, που "χάλασε" μια συσκευασία με παγάκια για να μου δώσει 3 - 4, χωρίς να μου τη χρεώσει) . Ο πόνος στο νεύρο είναι τέτοιος που δεν μπορώ να φρενάρω αποτελεσματικά και να ανεβάσω γρανάζι, όταν είμαι στις μανέτες... Κάθε ανέβασμα γραναζιού είναι επώδυνο... Ευτυχώς τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα όταν πιάνω από τα drops, οπότε το προτιμάω.

Ξεκινάμε την ανάβαση της Αγίας Άννας, και τα πρώτα χιλιόμετρα πάνε καλά. Κρατάω το ρυθμό μου και φροντίζω την υδροδοσία μου. Έχω φάει και το τζελάκι μου και πάω καλά. Αλλά μετά από 3 - 4 χιλόμετρα, τα πράγματα δεν είναι καλά... Ο ήλιος καίει! Τα θερμόμετρα δείχνουν 40οC (όπως έμαθα αργότερα). Σκιά δεν υπάρχει πουθενά. Είναι φανερό ότι οι ανάγκες για νερό θα είναι πολύ περισσότερες από τα 750 ml νερού και άλλου τόσου ισοτονικού που κουβαλάω. Αισθάνομαι ότι δεν έχω ενέργεια και ξέρω ότι είναι λόγω της ζέστης κυρίως. Κατεβαίνω από το ποδήλατο και περπατώντας τρώω μια μπανάνα. Ακόμα και το περπάτημα όμως είναι επώδυνο με αυτόν τον ήλιο. Οι σφυγμοί πέφτουν πολύ αργά. Υπολογίζω το χρόνο που θα χρειαστώ να κάνω τα υπόλοιπα 7 - 8 χιλιόμετρα της ανηφόρας, ακόμα κι αν τα κάνω όλα περπατώντας! Προλαβαίνω. Αλλά ο ήλιος τσακίζει! Μαθαίνω από διερχόμενο αυτοκίνητο ότι θα περάσει το κίτρινο βαν (ο από μηχανής Θεός) και θα έχει νερό. Τουλάχιστον δεν θα αφυδατωθώ! Κάθομαι στην άσφαλτο. Αισθάνομαι ότι η ηλίαση είναι κοντά. Νιώθω τις πρώτες ανατριχίλες (κλασικό σύμπτωμα). Βρέχω την μπαντάνα μου και καλύπτω όλο το κεφάλι μου. Ξοδεύω κι άλλο νερό για να βρέξω το υπόλοιπο σώμα μου, ποντάροντας στο νερό που θα έρθει. ΔΕΝ έχω σουρώσει. Μπορώ να σκεφτώ καθαρά και να εκτιμήσω τις επιλογές μου: Μπορώ να περπατήσω σχεδόν δυο ώρες μέχρι την κορυφή. Πιθανότατα θα προλάβω το control. Αλλά κινδυνεύω με ηλίαση. Εναλλακτικά μπορώ να κατηφορίσω γρήγορα πίσω προς τη Δομβραίνα. Θα γλυτώσω σίγουρα την ηλίαση, θα έχω ένα σκιερό μέρος να περιμένω κάποιο αυτοκίνητο να με μαζέψει. Θέλω να νικήσω την ανηφόρα, θέλω να τελειώσω το Brevet, αλλά δε θα το κάνω ρισκάροντας την υγεία μου...

Έρχεται το Renault. Παίρνω νερό. Πολύ! Το αυτοκίνητο έχει μέσα ήδη ένα παιδί που έχει εγκαταλείψει. Μαζί με το ψυγείο που κουβαλάει το Renault, δεν υπάρχει χώρος για άλλον... Ρωτάω. "Αν χρειάζεσαι να σε μαζέψω, πάρε με τηλέφωνο" μου λέει. Αν είχε χώρο στο αυτοκίνητο εκείνη τη στιγμή, μάλλον θα είχε τελειώσει για μένα το brevet. Παιχνίδια της τύχης... Φεύγει και με αφήνει μόνο μου, να συνεχίσω να παλεύω με τους δαίμονές μου. Πέντε λεπτά μετά, έρχεται η ...δεύτερη και πιο καθοριστική βοήθεια του τίτλου αυτού του post: Αυτή της Αγίας Άννας, μεγάλη η Χάρη της! Ένα τεράστιο σύννεφο στρογγυλοκάθεται ανάμεσα στον ήλιο και σε μένα. Είναι "σημάδι"! Η θερμοκρασία ξαφνικά φαίνεται πολύ ανεκτή. Ανεβαίνω στο ποδήλατό μου και ξεκινάω: 34/25 με cadence 40. Όταν η κλίση μειωνόταν (σε αυτή την αδυσώπητη ανηφόρα,.όταν η κλίση ήταν στο 4% αισθανόσουν ότι είναι flat!) αύξανα στο 70 - 80 cadence και έδιωχνα το γαλακτικό οξύ. Το "σύστημα" δουλεύει και τα υπόλοιπα 6 χιλιόμετρα της ανάβασης βγαίνουν σε λιγότερο από 30 λεπτά!

Είμαι στο control και θέλω να σηκώσω τα χέρια ψηλά πανηγυρίζοντας και να ανάψω μια λαμπάδα στην Αγία Άννα! Βρίσκω εκεί τον Περικλή με τον Πέτρο. Έχουν μείνει ήδη αρκετά οπότε φεύγουν σχεδόν μόλις φτάνω. Λίγο πίσω μου είναι ο "μικρός" Περικλής με το manty και τον Yra. Κάπου 15 λεπτά είναι η στάση μου: νερά, νέα δόση ισοτονικού, κέικ (πολύ καλό!) και διατάσεις. Φεύγω μόνος μου... Με περιμένει άλλη μια πρόκληση και το ξέρω. Κατηφόρα στην οποία θα δυσκολεύομαι να φρενάρω τον πίσω τροχό! Βρίσκω μια θέση (στα drops) που είναι κάπως πιο βολική για το πρησμένο νεύρο του αγκώνα μου, συγκεντρώνομαι και ξεκινάω. Οι λίγες ψιχάλες, που δεν ήταν αρκετές για να μας δροσίσουν, έχουν ευτυχώς σταματήσει πριν κάνουν γλίτσα στην άσφαλτο. Καταφέρνω να κατέβω καλά, ακόμα και στο "τρομακτικό" κομμάτι με την κλίση ~ -20%. Βγαίνω ξανά στο επίπεδο κομμάτι και πιάνω την εθνική προς Θήβα. 34 χλμ ακόμα με ενημερώνει μια πινακίδα. Είμαι μόνος μου και σκέφτομαι ότι θα ήταν πολύ χρήσιμο ένα γκρουπάκι για να παλέψουμε τον άνεμο... Ευτυχώς, σε κάποια κομμάτια ο άνεμος είναι ούριος και κρατάω ταχύτητα 35+ km/h! Όταν αισθάνομαι τον άνεμο να γυρίζει κόντρα, φροντίζω να μην σπαταλάω δυνάμεις. Κόβω στα 20 - 22 km/h και συνεχίζω. Σύντομη στάση σε βενζινάδικο και λίγο πιο κάτω τα χαρμόσυνα νέα: Ο Περικλής με τον Πέτρο, που ήταν 20 λεπτά μπροστά μου, έχουν κάνει στάση για τυρόπιτα και πάνε χαλαρά, οπότε τους προλαβαίνω!

Εννοείται ότι συνεχίζουμε παρέα μέχρι το τέλος. Ο Περικλής έχει κουραστεί από τη ζέστη και κάποια έλλειψη φαγητού, οπότε χρειάζεται όση βοήθεια μπορούμε να του παρέχουμε. Τον κρύβουμε πίσω μας με τον Πέτρο, κάνουμε άλλη μια στάση σε βενζινάδικο, του δίνω ένα τζελάκι και μπαίνουμε στη Θήβα. Ακολουθούμε τα κίτρινα βέλη που είναι ζωγραφισμένα στο δρόμο και βρίσκουμε και κάποιον ντόπιο συμμετέχοντα που έχει συμμετάσχει στο σχεδιασμό της διαδρομής, οπότε μας πάει με σιγουριά. Η βόλτα μέσα από την πόλη και η τελευταία ανηφόρα προς το κέντρο της πόλης και τον τερματισμό, θα μπορούσε να λείπει, αλλά είμαστε τόσο ευχαριστημένοι από την όλη διοργάνωση και υποστήριξη, που δεν μπορούμε να παραπονεθούμε!

Οι κόρνες στον τερματισμό είναι για κάποιο γάμο, αλλά εμείς αισθανόμαστε ότι είναι για μας!

Transmission system

2011-06-17T23:55:00.001+03:00

Σύστημα μετάδοσης επί το ελληνικότερον!

Όλοι οι θόρυβοι και ένα παράξενο, ανεπαίσθητο "κλώτσημα" στο 50/11, εξαφανίστηκαν μόλις άλλαξα αλυσίδα. Είχε συμπληρώσει 4,000 χλμ η προηγούμενη... με μπόλικο στροφάρισμα (αλλά ομαλό και ευγενικό με σχετικά μαλακές αλλαγές ταχυτήτων, θέλω να πιστεύω!)

Με την ευκαιρία, έπεσε κι ένα καλό καθάρισμα (είχαν μαζέψει μπόλικη βρόμα η κασέτα και το ντεραγιέ!) και είμαι σίγουρος ότι θα καταλάβω άμεσα τη διαφορά στην επόμενη προπόνηση!

Μήπως να ... ;

2011-06-11T22:29:00.002+03:00

Η ιδέα έχει αρχίσει και τριγυρίζει στο μυαλό μου...
Μήπως να βάλω πρόγραμμα για να πάω τον Οκτώβριο σε αυτό;

Αν το πάρω απόφαση, θα πρέπει να... σοβαρευτώ (ακόμα περισσότερο) ως προς την προπόνησή μου! Αλλά φαίνεται ωραία ιδέα και μοναδική εμπειρία...

Θα επανέλθω.

Κόψιμο πιρουνιού, ταινία τιμονιού και παγούρι

2011-06-09T14:33:00.002+03:00

Τίποτα το ιδιαίτερο, just for the record που θα έλεγαν και οι αγγλόφωνοι:

Μια καινούρια ταινία στο τιμόνι (η ίδια με την προηγούμενη) τοποθετήθηκε προχθές και έκανε την παρθενική της βόλτα χθες. Πρόκειται για την S-Wrap της Specialized. Μαύρη, με φελό, αρκετά μαλακιά (αλλά χωρίς gel). Διατηρεί το βάρος στο τιμόνι χαμηλά, ενώ παράλληλα δίνει μια αρκετά μαλακή αίσθηση (η διαφορά από την προηγούμενη - που προφανώς από την πολυ-καιρία είχα πατηθεί και "καθίσει", ήταν εμφανής). Αντιστάθηκα στον πειρασμό να την πάρω άσπρη (που θα ήταν βέβαια πολύ πιο εντυπωσιακή), αφού είμαι σίγουρος ότι θα γινόταν πολύ σύντομα γκρι! Ίσως κάποια στιγμή να αγοράσω και μια Fizik (ταινία) μέσω του Ιταλού φίλου μου. Αλλά προς το παρόν, μένω πιστός στα προϊόντα της Specialized, σε αυτόν τον τομέα.

Άλλο ένα προϊόν της Specialized που μόλις απέκτησα (μου το χάρισε ο Σπύρος - thanks man) είναι ένα παγούρι Purist της Specialized. Έχω διαβάσει εξαιρετικές κριτικές, θα το χρησιμοποιήσω και θα επανέλθω.

Τέλος, με τη βοήθεια του Αποστόλη, μείωσα το μήκος του λαιμού κατά 2 - 3 εκατοστά, αφού (μετά το τελευταίο χαμήλωμα του τιμονιού) το κομμάτι που εξείχε ήταν μεγάλο και αντι-αισθητικό.

Κατά τ' άλλα, οι απογευματινές προπονήσεις της Τετάρτης συνεχίζονται (έχουν γίνει πλέον θεσμός) με τις τελευταίες εβδομάδες να μαζεύονται 20+ άτομα και το ρυθμό να είναι αρκετά δυνατός (75 ή 90 χλμ. με μ.ω.τ. ~ 30 χλμ/ώρα). Η μέρα έχει μεγαλώσει κι έτσι απολαμβάνουμε (μεταξύ άλλων) και ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα το οποίο μου φτιάχνει ακόμα περισσότερο τη διάθεση.

Ανασκόπηση Μαΐου (ποδηλατική και όχι μόνο!)

2011-05-31T23:35:00.000+03:00

Ο Μάιος ολοκληρώνεται σήμερα, αφήνοντας τις καλύτερες αναμνήσεις.

Η 1η εβδομάδα του Μαΐου ήταν αφιερωμένη στο GBI. Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, είχα την τύχη να ποδηλατήσω στην Ευρώπη, απολαμβάνοντας υπέροχα τοπία και εικόνες, συγκεντρώνοντας εμπειρίες, κάνοντας φίλους και συγκεντρώνοντας ταυτόχρονα κοντά 13,000€ για τα Χωριά SOS. Τις περισσότερες από τις εντυπώσεις μου προσπάθησα να τις καταγράψω κατά τη διάρκεια του ταξιδιού (δύσκολο με το BlackBerry...). Το θέμα είναι πως η εναλλαγή των εικόνων είναι τόσο γρήγορη, και οι παραστάσεις τόσο πολλές, που είναι πολύ δύσκολο να καταγράψει κανείς στο χαρτί (OK στην οθόνη...) όλα όσα ζει και βλέπει μέσα σε αυτές τις λίγες μέρες.

Αντί για πολλά λόγια λοιπόν, παραθέτω μερικά links σε φωτογραφίες και σε video:

Οι φωτογραφίες που "πρόλαβα" να τραβήξω
Η "βιβλιοθήκη" με τα video που μπόρεσα να τραβήξω πάνω στο ποδήλατο
Μια σειρά από φωτογραφικά άλμπουμ και βίντεο από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας (Images / Videos)

Η 3η εβδομάδα του Μαΐου πέρασε χωρίς καθόλου ποδήλατο! Αλλά είχα καλό λόγο γι' αυτό: ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Αμερική (πρώτη φορά που ταξίδευα εκτός Ευρώπης). Είχα την ευκαιρία να κάνω αρκετό τουρισμό στο Μαϊάμι και στην ευρύτερη περιοχή (Florida Keys, Everglades, Miami Beach, κλπ.) και να απολαύσω πρακτικά μια βδομάδα "διακοπών"¨μαζί με τη σύντροφο (που βέβαια με συνόδεψε και το απόλαυσε εξίσου!).

Την τελευταία εβδομάδα επανήλθα στους ρυθμούς προπόνησης, με δυο προπονήσεις των 85 και 120 χλμ. που επαλήθευσαν ότι παραμένω σε αρκετά καλή κατάσταση.

Μερικές μικρο-ανανεώσεις στο ποδήλατο, για το οποίο παράγγειλα νέα λάστιχα (Continental GP4000S φυσικά). Τα υπάρχοντα έχουν περίπου 3.500 χλμ. και μάλλον είναι η ώρα να πάρουν "σειρά" για το προπονητήριο. Επίσης, μόλις σήμερα αγόρασα μια καινούρια ταινία τιμονιού (πρέπει να έχω τη μακροβιότερη ταινία τιμονιού - αφού έχω ακόμα την αρχική, από τον Οκτώβριο του 2009)! Έχει αρχίσει να έχει κάποια μικρο-σκισίματα η υπάρχουσα...

Μέρα 5 - Το 3ο αστέρι

2011-05-08T08:57:00.000+03:00

Τα επίσημα ποδηλατικά μπλουζάκια του GBI 2011 έχουν τυπωμένο το όνομα του κάθε συμμετέχοντα και ένα αστέρι για κάθε GBI που έχει λάβει μέρος. Η "δουλειά" για το 3ο αστέρι της δικής μου μπλούζας, ολοκληρώνεται με την 5η και τελευταία για φέτος μέρα.

Άφιξη (με το ποταμόπλοιο) στο Wesel της Γερμανίας. Ξεφόρτωμα αποσκευών, αποχαιρετισμός του πλοίου, φόρτωμα όλων των αποσκευών σε φορτηγά (μνήμες από όλα τα προηγούμενα GBI που η διαδικασία αυτή ήταν καθημερινή ;-)) και εκκίνηση στις 9:30. Αυτή τη φορά ολόκληρη η ελληνική ομάδα μαζί, αφού τα χιλιόμετρα είναι λίγα και ο ρυθμός χαλαρός. Μαζί και οι ...συνήθεις Γερμανοί φίλοι / συνποδηλάτες. Η ατμόσφαιρα είναι "εορταστική". Τα χωριά και οι κωμοπόλεις της Γερμανίας είναι πάντα όμορφα και καθαρά. Η βλάστηση (μου φαίνεται) κάπως διαφορετική από εκείνη της Ολλανδίας. Περισσότερα δέντρα, αλλά και πάλι μπόλικα λιβάδια, κάποια δάση.

Έμεινα με τη φίλη (και βετεράνο των GBI, με 4 αστέρια!) Ντιάνα, κρατώντας το ρυθμό της και κάνοντας κουβεντούλα μέχρι τη στάση για καφέ στο 35ο χλμ. Εκεί προλάβαμε και όσους είχαν φύγει λίγο πιο μπροστά και "μάζεψαμε" ήλιο για κάμποση ώρα, αραγμένοι στη μικρή πλατεία (φωτο).
Επόμενη στάση στο Kempen στο 50 χλμ., σε μια διαμορφωμένη μεσαιωνική φάρμα όπου έγινε το (καθιερωμένο πλέον) εορταστικό BBQ για όλους τους συμμετέχοντες. Καλό φαγητό, μπύρες (χωρίς αλκοόλ!), φωτογραφίες και πολύ κέφι. Η ιδιαίτερα αυξημένη γύρη στην ατμόσφαιρα, μου θύμισε την αλλεργία μου, αλλά ένα αντισταμινικό χάπι (τα δικά μου ήταν στις αποσκευές μου, αλλά οι γιατροί του GBI είχαν να μου δώσουν) διόρθωσε μια και καλή το μικρο-πρόβλημα!

Τα τελευταία 30 χλμ. είναι (παραδοσιακά πλέον) το "group ride". Όλοι οι ποδηλάτες μαζί (280 φέτος), μαζί με κάποιους επιπλέον "καλεσμένους" για τη συγκεκριμένη διαδρομή μόνο, με συνοδεία αστυνομίας, λήψεις από ελικόπτερο και φωτογραφίες από μοτοσικλέτες!

Όπως κάθε χρόνο, κάναμε εντυπωσιακή είσοδο στο Ντίσελντορφ και τερματίσαμε στα κεντρικά κτίρια της Vodafone.

Το GBI 2011 έφτασε στο τέλος του! Τις επόμενες μέρες θα έχουμε πολλά να διηγηθούμε!
Sent via Vodafone – The Fastest Wireless Network in Greece

Μέρα 4 - Ευχαρίστηση στο μέγιστο

2011-05-07T01:51:00.001+03:00

Είχαμε να πάμε από το Dordrecht (αν το Utrecht έχει γίνει Ουτρέχτη - έχετε hint για πιθανή μεταφορά στα Ελληνικά του Dordrecht, αλλά από μένα, βοήθεια μην περιμένετε!) στο Arnhem (αυτό με τη γνωστή γέφυρα, και τη σχετική πολεμική ταινία όπου τίποτα δεν πήγε καλά!). Και είχαμε - ως συνήθως - δύο τρόπους: 110 ή 180 χλμ. 4 από την ομάδα αποφασίσαμε να ... παιδευτούμε λίγο παραπάνω. Είχαμε παρέα και 2 Γερμανούς.

Ο χρονικός προγραμματισμός λειτούργησε άψογα. Καλός ρυθμός, και τα χλμ μαζεύονταν γρήγορα. Χωρίς απρόοπτα, με υπέροχο καιρό (για ακόμα μια μέρα) και με εξαιρετική ποικιλία στα τοπία της διαδρομής. Είχαμε από στροφιλίκια ανάμεσα σε λιβάδια και γραφικά χωριά, μέχρι ατέλειωτες ευθείες (15+ χλμ) δίπλα σε θάλασσα (ή κάτι που έμοιαζε με θάλασσα τέλος πάντων...). Καθώς και όλα τα ...συνηθισμένα (ποδηλατόδρομους δίπλα σε εθνικό επαρχιακό δίκτυο, γεφυράκια, κανάλια, κλπ)!

Κάπου στα μισά αποφασίσαμε ότι έπρεπε επιτέλους να κάνουμε μια καλή στάση (μέχρι τότε, όλες ήταν των 10' max). To Nigtevecht (ένα μικρό χωριό, δίπλα σε - τι άλλο - ένα κανάλι) και το καφέ με την εξέδρα πάνω στο κανάλι, κυριολεκτικά, αποδείχτηκε εμπνευσμένη επιλογή! Καλό φαγητό, καλός καφές, λιακάδα, ξύλινα ιστιοπλοϊκά και ταχύπλοα που περνούσαν δίπλα μας, συνέθεσαν ένα υπέροχο περιβάλλον που μας αναζωογόνησε και μας εδώσε έξτρα ώθηση για το 2ο μισό.

Ο δυνατός αέρας δε στάθηκε ικανός να μας ζορίσει ιδιαίτερα, αφού η ομαδικότητα και το αποτελεσματικό drafting λειτούργησαν ιδανικά.

Έχοντας απολαύσει και τα 180 χλμ της ημέρας, φτάσαμε στο Αρνεμ αρκετά νωρίς για να απολαύσουμε μια μπύρα δίπλα στο μώλο, ένα καλό δείπνο στο καράβι και ένα δεύτερο ποτό στο κέντρο της συμπαθητικότατης (όπως αποδείχτηκε) αυτής κωμόπολης.

Όσοι ακολουθήσαμε το ίδιο πρόγραμμα (Διονύσης, Μάνος, Γιάννης Παπασπύρου και υπογραφών) έχουμε "μαζέψει" 610 χλμ σε 4 μέρες. Δεν είναι λίγα, και η κούραση είναι εμφανής. Έχουμε βέβαια κατά-ευχαριστηθεί ποδήλατο, φύση, τοπία, εικόνες. Έχουμε "ρουφήξει" όσο περισσότερο μπορούμε από το "άρωμα" και την καθημερινότητα όλων αυτών των περιοχών που ποτέ δε θα γνωρίζαμε, ακόμα κι αν ταξιδεύαμε σε αυτές τις χώρες, με κάποιο άλλο μεταφορικό μέσο. Και αισθανόμαστε ότι έχουμε κρατήσει την υπόσχεσή μας προς τα Χωριά SOS και προς όλους όσους μας στηρίζουν.

Από το (λιμάνι τού) Άρνεμ καληνυχτίζουμε και αποχαιρετάμε τον ποδηλατικό παράδεισο της Ολλανδίας. Το πρωί, το ποταμόπλοιό μας θα έχει περάσει τα σύνορα και θα έχει φτάσει στη μικρή Γερμανική πόλη Wesel, απ'όπου θα ξεκινήσει η τελευταία μέρα του GBI 2011.

Sent via Vodafone – The Fastest Wireless Network in Greece

Με το GBI (και όχι με τον ... Άρη) στη Γάνδη

2011-05-06T02:03:00.000+03:00

3η μέρα, και είπαμε να μην κάνουμε ... υπερβολές! Έπρεπε να είμαστε στη Γάνδη (Ghent) το αργότερο στις 19:00 (γιατί μετά έφευγε το ποταμόπλοιο!). Οπότε είπαμε να μην αγχωθούμε επιχειρώντας τη "μεγάλη" διαδρομή (176 χλμ) αλλά να ... χαλαρώσουμε (λέμε τώρα) με 110 χλμ διαδρομής από την Αμβέρσα μέχρι την πόλη που όλοι οι μπασκετόφιλοι θυμούνται χάρις στον Γκάλη και την παρέα του!

Ο καιρός, για μια ακόμα μέρα, ήταν εξαιρετικός, ιδανικός για ποδήλατο. Η ομάδα σχηματίστηκε, έπιασε ρυθμό, και άρχισε να απολαμβάνει τη διαδρομή. Πριν από αυτό όμως, εντυπωσιαστήκαμε από το υπόγειο τούνελ, με κυλιόμενες σκάλες, που επέτρεπε στα ποδήλατα να διασχίσουν το ποτάμι - 31 μέτρα κάτω από τη γη! Τελικά, η άλλη πλευρά της Αμβέρσας, αυτή που είναι μακριά από τη βιομηχανική περιοχή, είναι μια χαρά!

Τα ποδηλατικά μονοπάτια που ελίσσονταν ανάμεσα σε λιβάδια, κανάλια, χωριουδάκια με γραφικά σπιτάκια και λίμνες με νούφαρα, ήταν άλλη μια ευκαιρία να σκεφτούμε πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε την ευκαιρία να διασχίσουμε με αυτόν τον τρόπο όλες αυτές τις περιοχές. Απολαυστική ποδηλασία. Κυριολεκτικά δεν ήθελα να κατεβώ από το ποδήλατο! Με σβέλτο ρυθμό και με μια στάση για καφέ, φτάσαμε αρκετά νωρίς ώστε να περισσεύει αρκετός χρόνος για βόλτα στην πόλη. Και βέβαια, ποιος τρόπος είναι ο καλύτερος για μια βόλτα στην πόλη, φωτογραφίες στον καθεδρικό ναό της, παγωτό στην κεντρική της πλατεία και τουριστικό shopping; Φυσικά το ποδήλατο!

Χορτάτοι από εικόνες, μαζευτήκαμε στο πλοίο για δείπνο και για να θαυμάσουμε τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν οι δεξαμενές που ανεβάζουν / κατεβάζουν το πλοίο καθώς αυτό διασχίζει τα κανάλια με προορισμό το Dordrecht απ' όπου ξεκινάει η 4η μέρα!

Sent via Vodafone – The Fastest Wireless Network in Greece

2η μέρα: Ενα brevet και ... κάτι!

2011-05-04T23:43:00.000+03:00

Πρωινή κρουαζιέρα μέσα στο λιμάνι του Ρότερνταμ. Την περίμενα πιο όμορφη (την κρουαζιέρα). Είναι πράγματι τεράστιο και δαιδαλώδες λιμάνι. Αλλά αρχιτεκτονικά (κοιτάζοντας από τα κανάλια) δεν είδα κάτι το εντυπωσιακό. Βέβαια, τα παιδιά που περπάτησαν την πόλη το προηγούμενο βράδυ έμειναν εντυπωσιασμένα από τις υποδομές.

Ξεκινήσαμε στις 9:15 με καλό καιρό, 8 ποδηλάτες (όλοι Ελληνες). Η ατυχία της ημέρας "χτύπησε" νωρίς. Κομμένο συρματόσχοινο πίσω ντεραγιέ του Γιάννη. Υπο φυσιολογικές συνθήκες κάτι τέτοιο θα σήμαινε εγκατάλειψη (για το Γιάννη). Αλλά ο υπογράφων (συσσωρεύοντας την εμπειρία των brevet) είχα ...φροντίσει. Είχα ΚΑΙ συρματόσχοινο μαζί μου! Οπότε με τις γνώσεις του Γιάννη και του Μάνου, αλλάχτηκε και συνεχίσαμε.

Η διαδρομή μάς πήγε παραλιακά (Ατλαντικό), από το ένα ολλανδικό νησί στο άλλο, πάνω από "γέφυρες" / επιχωματώσεις. Βλέπαμε δεξιά μας τον ωκεανό και αριστερά μας σπίτια/χωριά (και οι σκεπές των σπιτιών ήταν πιο χαμηλά από τη στάθμη του ωκεανού!). Εντυπωσιακό θέαμα που σε συνδυασμό με τα τεράστια τεχνικά έργα / φράγματα, κέρδισε τις εντυπώσεις μας.

Ο ρυθμός ήταν πολύ καλός: 30+ χλμ/ώρα στα γρήγορα κομμάτια. Βέβαια, με τα θέματα "πλοήγησης" και μικρό-λαθών του αρχείου gpx, η συνολική μέση ταχύτητα ήταν γύρω στα 26 χλμ/ώρα. Αναγκαστικά, λόγω συνολικής απόστασης, το "τουριστικό" κομμάτι, έμεινε λίγο πίσω. Δεν είχαμε την πολυτέλεια για μεγάλες στάσεις. Αλλά μια γρήγορη ματιά στα χωριά και (αρκετές είναι η αλήθεια) μικρότερες στάσεις συμπλήρωσαν το πρόγραμμα.

Μπόλικος αέρας σε όλη τη διαδρομή και (δυστυχώς) κόντρα από επικεφαλή τα μισά και μετά, έκανε τη ζωή μας πιο δύσκολη. Μπορεί να μην είχαν υψομετρικά τα 220 χλμ που τελικά κάναμε, αλλά εύκολα ΔΕΝ ήταν!

Συνέχισαμε να βλέπουμε πτηνά όλων των ειδών στη διαδρομή, με highlight φασιανούς που καμαρωτοί και άνετοι πέρναγαν από μπροστά μας!

Το τελευταίο κομμάτι (είσοδος στην Αμβέρσα - Antwerp) ήταν απογοητευτικό, καθώς έπρεπε να διασχίσουμε τη βιομηχανική περιοχή. Άσχημες οσμές, άσχημα κτίρια...

Φτάσαμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν κάποιοι (ήταν πολλά τα χιλιόμετρα και τα κορμιά ταλαιπωρήθηκαν). Στις 20:30, μετά από 11 ώρες στο δρόμο (9 από αυτές στη σέλα) μπήκαμε ικανοποιημένοι στο χώρο τερματισμού. Είπαμε η ποδηλασία είναι ΟΜΑΔΙΚΟ άθλημα. Και περιπέτειες σαν το GBI ακόμα περισσότερο ομαδικές!

Sent via Vodafone – The Fastest Wireless Network in Greece

Εντυπώσεις 1ης μέρας

2011-05-03T08:29:00.000+03:00

Τελετή έναρξης με την παρουσία του CEO Ολλανδίας (χαλαρός και φιλικός με όλους). Ένα μικρό ατύχημα στα πρώτα χιλιόμετρα για μένα... Είχα πάνω από 24 μήνες να πέσω... Κοίταξα πίσω για να σιγουρευτώ ότι όλοι της ομάδας είναι ΟΚ και "βρήκα" σε ένα μικρό κράσπεδο. Ένα μικρό πρήξιμο στο αριστερό γόνατο και μια μικρή εκδορά ήταν το αποτέλεσμα.

Στη συνέχεια όλα καλά. Παντού ποδηλατόδρομοι εξαιρετικής ποιότητας. Κανάλια (πολλές φορές και από τις δύο πλευρές του δρόμου!), γρασίδι, λουλούδια, δέντρα, αγελάδες και πρόβατα. Επίσης πολλών ειδών πτηνά: πάπιες, χήνες, κύκνοι, κορμοράνοι και πέρδικες (παραλίγο να αγκαλιάσω μια που λιαζόταν στον ποδηλατόδρομο). Τα σπίτια πέτρινα και όμορφα. Τα παιδιά στους δρόμους να παίζουν. Παντού κινούνται με ποδήλατα. Τα αυτοκίνητα λίγα και με απόλυτο σεβασμό σε ποδηλάτες και πεζούς. Είναι φανταστικό να κάνεις ποδήλατο σε τέτοια τοπία. Οι "καινούριοι" της ομάδας είναι άφωνοι με την ομορφιά της διαδρομής. Οι "βετεράνοι" αναρωτιόμαστε πώς γίνεται να είναι "κάθε χρόνο και καλύτερα"!

Περνάμε κάθε τόσο πάνω από ένα γεφυράκι και χαζεύουμε τα κανάλια από κάτω... Ο ρυθμός ήταν αρκετός για να ... κινδυνεύσουμε να φτάσουμε στο Rotterdam πριν το καράβι μας :-). Οπότε μια μεγάλη στάση για schnitzel στο Bodegravel (εξαιρετικό το εστιατόριο στην πλατεία!) και μια δεύτερη στο Gouda (Χάουντα το προφέρουν οι Ολλανδοί και ναι, είναι η πόλη του γνωστού τυριού - μέχρι και τα διακοσμητικά στο δρόμο είναι σε σχήμα κεφαλιού τυριού!) για καφέ, πρόσθεσαν την απαραίτητη καθυστέρηση!

Το Rotterdam εντυπωσιακό και η μπυρίτσα στον τερματισμό ολοκληρώσε μια εξαιρετική πρώτη μέρα. Αύριο μάλλον θα δοκιμάσουμε κάτι ... δύσκολο!

Sent via Vodafone – The Fastest Wireless Network in Greece

GBI 2011 - Προβλέψεις καιρού - Μια βδομάδα πριν

2011-04-24T16:13:00.002+03:00

Μια και είναι "τουριστικός" ο χαρακτήρας του GBI, ο καιρός δεν θα μπορούσε παρά να είναι σημαντικός παράγοντας. Οι σχετικές συζητήσεις μεταξύ των μελών της ομάδας έχουν ήδη ξεκινήσει...

Σήμερα έκανα μια πρώτη αναζήτηση στο accuweather...
Update 27/4: Αλλαγή του σκηνικού, αλλά και πάλι, δεν είναι άσχημα τα πράγματα....

1η μέρα (2/5): Amsterdam - Rotterdam : ~~Βροχή / 8oC - 9οC~~ Λιακάδα 12οC - 13oC
2η μέρα (3/5): Rotterdam - Antwerp: ~~Βροχή / 16oC - 17oC~~ Λιακάδα & Συννεφιά 10οC - 13oC
3η μέρα (4/5): Antwerp - Ghent: ~~Συννεφιά & Λιακάδα / 18οC~~ Συννεφιά και πιθανή βροχή, 12οC
4η μέρα (5/5): Dordrecht - Nijmegen: ~~Λιακάδα / 18oC - 19oC~~ Συννεφιά & μικρή πιθανότητα βροχής το απόγευμα 7οC - 10oC
5η μέρα (6/5): Wesel - Dusseldorf: ~~Λιακάδα / 19oC~~ "Λίγο απ' όλα" 16οC

Μια χαρά θα είναι αν επαληθευτούν αυτές οι προβλέψεις! (Δεν περίμενα να τη βγάλουμε χωρίς καθόλου βροχή!)

Για να δούμε...

Τελική φάση προετοιμασίας

2011-04-22T19:08:00.000+03:00

Λίγες μόνο μέρες μένουν μέχρι την έναρξη του GBI 2011. Για μια ακόμα χρονιά ανέλαβα το ρόλο του επικεφαλής της ομάδας (Greece GBI champion) και μπορώ να πω ότι είμαι ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα. Οι δουλειές που πρέπει να γίνουν είναι πάρα πολλές... Ενδεικτικά:

Επικοινωνία με πιθανούς σπόνσορες
Κλείσιμο συμφωνιών sponsoring. Γραφειοκρατικά (επιστολές, αριθμοί λογαριασμών, παραστατικά, κλπ.)
Μοίρασμα χρημάτων sponsoring στην ομάδα.
Επικοινωνία με τη Vodafone για υποστήριξη εντός της εταιρείας (διοργάνωση roadshow, επικοινωνία με τα χωριά SOS, κλπ.)
Επικοινωνία με όλα τα μέλη της ομάδας (απορίες, ανάθεση εργασιών, κλπ.)
Επικοινωνία με την κεντρική διοργάνωση (conference calls, κωδικοί εγγραφής, πρόοδος δωρεών, χωρισμός ομάδων, team leaders, διαμονή, κλπ.)
Σχεδιασμός (σε συνεργασία με τον Χ. Κοβάνη), εκτύπωση, παραλαβή, πληρωμή κλπ. των εμφανίσεων της ομάδας.
Στήσιμο του site, διαφήμισή του, κλπ.

Και πολλά ακόμα, μεγαλύτερα ή μικρότερα... Κανείς που ενδιαφέρεται να γίνει Greece GBI champion για του χρόνου; Δεν παραπονιέμαι, γιατί η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει αυτή η δουλειά και (νομίζω ότι) την κάνω καλά!

Σήμερα παραλάβαμε και τις εμφανίσεις. Η Vodafone, η Ericsson και η Intracom Telecom είναι οι βασικοί χορηγοί. Η ελληνική σημαία και το σήμα της διοργάνωσης συμπληρώνουν τη φανέλα.

Λίγα πράγματα μένουν να γίνουν τις επόμενες μέρες:

Την Τρίτη θα παραλάβουμε και κάποια κολάν που δεν ήταν έτοιμα σήμερα.
Θα καταθέσω όσα λεφτά έχουν συγκεντρωθεί μέχρι τώρα για τα Χωριά SOS, στην Alpha Bank
Θα κάνω το τελικό σέρβις του ποδηλάτου μου και το πακετάρισμά του.
Θα φορτώσω τους χάρτες στο Garmin μου.

Κάποιοι έχουν αρχίσει ήδη να τσεκάρουν τον καιρό στην Ολλανδία και το Βέλγιο.

Προφανώς, το ηθικό είναι πολύ υψηλό και έχω πολύ κέφι και ανυπομονησία για πολλά και όμορφα χιλιόμετρα!

Το μεγάλο ευρωπαϊκό ταξίδι

2011-04-10T22:05:00.001+03:00

Για τρίτη χρονιά θα έχω την ευκαιρία να κάνω πολλά, ποδηλατικά χιλιόμετρα στην Ευρώπη. Στα πλαίσια του Global Biking Initiative, της φιλανθρωπικής αυτής διοργάνωσης που γίνεται κάθε χρόνο, με σκοπό να βοηθήσει μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς που έχουν σκοπό να βοηθούν παιδιά σε όλο τον κόσμο.

Για άλλη μια χρονιά, θα συνδυάσω αυτό που τόσο αγαπώ να κάνω, με τον ευγενή σκοπό της συγκέντρωσης χρημάτων για τα Παιδικά Χωριά SOS της Βάρης. Η ελληνική ομάδα είναι 17 άτομα και έχει στόχο να καλύψει από 500 - 800+ ποδηλατικά χιλιόμετρα στην Ολλανδία, στο Βέλγιο και στη Γερμανία και να συγκεντρώσει πάνω από 10,000€ για τα Χωριά SOS.

Ποδηλατικά και τουριστικά, αναμένω το ταξίδι με μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν αναμένεται να είναι δύσκολο, από πλευράς υψομετρικών. Οι Κάτω Χώρες είναι διάσημες για την ... έλλειψη σε ανηφόρες! Από την άλλη, ο αέρας είναι πολύ πιθανό να μας δυσκολέψει! Ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες και τη διάθεση, είναι πιθανό να επιχειρήσουμε 4 μέρες με ΠΟΛΛΑ χιλιόμετρα. Συγκεκριμένα, έχουμε δυο επιλογές για κάθε μέρα, την "μικρή" και τη "μεγάλη" διαδρομή, και είναι ως εξής:

Μέρα 1: 99 / 113
Μέρα 2: 125 / 209
Μέρα 3: 101 / 181
Μέρα 4: 105 / 195
Μέρα 5: 90 / 90

Όπως διαπιστώνει κανείς, πρόκειται ουσιαστικά (στη "χειρότερη" περίπτωση) για 3 απανωτά 200άρια brevet (ευτυχώς με λίγα υψομετρικά!) με ένα "ζέσταμα" των 113 χλμ. (ένα Σούνιο δηλαδή) την 1η μέρα! Οι διαδρομές (ειδικά οι μεγάλες!) είναι δίπλα στον Ατλαντικό, πάνω από γέφυρες και ανάμεσα σε λιβάδια με ... παπαρούνες! Χρόνος για φωτογραφίες θα υπάρχει;

Θα επανέλθω (φυσικά) στο θέμα...

Σέλες

2011-04-09T23:21:00.000+03:00

Με αφορμή ένα άρθρο που διάβασα στο Cycling Plus, είπα να επανέλθω στο θέμα "σέλες".

Όπως ανέφερα στο προηγούμενο post μου, μετά από πολλά χιλιόμετρα με τη Specialized Alias, κατέληξα να την αντικαταστήσω με τη Fizik Arione. Όταν είχα επιλέξει τη Specialized, είχα κάνει μέτρηση με το σύστημα της Specialized. Με αυτό το σύστημα, μετριέται η απόσταση ανάμεσα στα οστά της λεκάνης και καθορίζεται το σωστό πλάτος που πρέπει να έχει η σέλα. Στη δική μου περίπτωση, 143 mm.

Μετρώντας το αντίστοιχο πλάτος της Fizik, διαπίστωσα ότι είναι σημαντικά μικρότερο (135 mm). Τότε πώς και με βόλεψε;

Η απάντηση δόθηκε στο άρθρο του Cycling Plus που ανέφερα, από τους υπεύθυνους των εταιριών κατασκευής σελών! Όπως φαίνεται λοιπόν, η μέτρηση της απόστασης ανάμεσα στα οστά και ο καθορισμός του πλάτους της σέλας με βάση αυτήν, ΔΕΝ είναι ο μοναδικός και καθολικά αποδεκτός τρόπος! Είναι απλώς ο τρόπος που χρησιμοποιεί η Specialized! Η Fizik δίνει σημασία στο σχήμα της σέλας. Όταν ένας αναβάτης είναι εύκαμπτος (flexible) χρειάζεται μια επίπεδη και στενόμακρη σέλα (όπως είναι η Arione). Για αναβάτες με "σφιχτή" σπονδυλική στήλη, η Fizik προτείνει την Aliante, ενώ για όσους είναι σε "ενδιάμεση" κατάσταση (από πλευράς ευκαμψίας) προτείνεται η Antares.

Με δεδομένο ότι η ευκαμψία είναι από τα δυνατά μου σημεία (με βάση και την εργομέτρηση του Σεπτεμβρίου), εξηγείται το πόσο καλά ταίριαξε η Arione με το εύκαμπτο κορμί μου :-).

Στο άρθρο αναφέρονται κι άλλες λεπτομέρειες, σε σχέση με την ανατομία του αναβάτη και παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν την επιλογή της σέλας. Παρόλο που κι άλλες εταιρείες παράγουν τις σέλες τους σε διαφορετικά πλάτη, φαίνεται πώς όλοι συμφωνούν ότι αυτό δεν μπορεί να είναι το μοναδικό κριτήριο. Η εμπειρία μου απέδειξε ακριβώς αυτό!

Τεχνικά θέματα

2011-03-31T23:51:00.001+03:00

Μετά το brevet, το Garmin αποφάσισε να μου κάνει "γυμνάσια"! Σε τακτά χρονικά διαστήματα έδειχνε σα να έχανε το σήμα του δορυφόρου και σταμάταγε να καταγράφει διανυόμενη απόσταση και στιγμιαία ταχύτητα. Μετά από αρκετή αναζήτηση και πειραματισμούς, ανακάλυψα τι έφταιγε:
Στο bike profile, είχε γυρίσει από τη ρύθμιση "auto" στη ρύθμιση "custom" για την περίμετρο τροχού και η τιμή που είχε ήταν εντελώς άσχετη με την πραγματική περίμετρο. Όταν το γύρισα στο auto και έκανα περίπου 500 μέτρα, έβγαλε ένδειξη ότι υπολόγισε τη σωστή περίμετρο τροχού και στη συνέχεια τα πάντα λειτούργησαν κανονικά.

Ένα θέμα που έπρεπε να λύσω ήταν ένας ελάχιστος θόρυβος από το πηρούνι και μια σχετικά σφιχτή αίσθηση στην περιστροφή. Το θέμα λύθηκε με αλλαγή του ρουλεμάν του πηρουνιού. Αρχικό κόστος ανταλλακτικού: 65€ (αλλά οι γνωριμίες μου επέτρεψαν να το αγοράσω με 45€).

Τέλος, αποφάσισα (επιτέλους) την αλλαγή της σέλας μου. Μετά από πολλά χιλιόμετρα δοκιμής και ενός λεπτομερούς bike-fit, αποφάσισα να αντικαταστήσω την Specialized Alias με τη Fizik Arione CX. H Specialized Alias θα μείνει μαζί μου, παίρνοντας θέση στο παλιό, πιστό μου Klein. Η Fizik αποδείχτηκε πιο άνετη και πιο φιλική με τα ... οπίσθιά μου και είναι και 50 gr, πιο ελαφριά ;-)

Brevet Πύργου - Βροχερό αλλά όμορφο για μια ακόμα χρονιά

2011-03-21T10:28:00.001+02:00

Για μια ακόμα χρονιά, την τρίτη στη σειρά, έβαλα στο πρόγραμμα το brevet του Πύργου. Όμορφη διοργάνωση, από ανθρώπους που αγαπάνε αυτό που κάνουν και προσπαθούν για το καλύτερο.

Η παρέα, το Ble Cycling Club (aka brevet-ολάτρες ) κανόνισε να είναι παρούσα με έξι μέλη. Μετακινηθήκαμε σε ζευγάρια προς τον Πύργο, την Παρασκευή το βράδυ. Με τον Κώστα Ρ. ξεκινήσαμε στις 18:50 από την Αθήνα, αφού τακτοποιήσαμε όλες τις επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις μας! Πήγαμε μέσω Τρίπολης, Μεγαλόπολης σε 3ώρες και 10 λεπτά. Έτσι, γύρω στις 22:30 ήμασταν - μαζί με τους υπόλοιπους - στη γνωστή πιτσαρία, να δημιουργούμε αποθέματα υδατανθράκων για την επόμενη! Το κέφι ήταν διάχυτο, όλο το βράδυ, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις καιρού.

Προβλέψεις που φάνηκε να επαληθεύονται το πρωί του Σαββάτου. Βαριά σύννεφα πάνω από το Στάδιο του Πύργου και ακόμα πιο βαριά στα βορειοανατολικά (προς τα εκεί που θα πηγαίναμε). Η εκκίνηση είχε καλή διάθεση, τα συνηθισμένα πειράγματα, φωτογραφίες, κλπ. Στις 9:00 ήμασταν στο δρόμο, και στις 9:10 ξεκίνησαν οι ψιχάλες, που εξελίχτηκαν γρήγορα σε καταιγίδα, με "ολίγη από χαλάζι"! Ευτυχώς για λίγη ώρα! Το group έμεινε ενωμένο και φτάσαμε στη διασταύρωση προς Ψάρι και στα πρώτα ανηφοράκια προς το Φράγμα Πηνειού, γρήγορα και ομαλά. Συνεχίσαμε ενωμένοι, ενώ στο δρόμο "μαζέψαμε" και κάποιους ακόμα φίλους / γνωστούς, γνωρίσαμε κάποιους καινούριους, είχαμε σύντομη ξενάγηση για την ιστορία της περιοχής από Πυργιώτη ποδηλάτη (εκ των διοργανωτών, οπότε τον ακολουθούσαμε χωρίς καν να τσεκάρουμε τα roadbook!) και βέβαια συνεχίσαμε να κάνουμε αστειάκια, και να περνάμε καλά.

Στο 1ο control, οι άνθρωποι της διοργάνωσης σε "σκλάβωναν" με τη συμπεριφορά τους. Να σου βγάλουν την κάρτα από την τσέπη, να τη σφραγίσουν και να την ξαναβάλουν στη θέση της, να σου λαδώσουν αλυσίδα και ντεραγιέ, να σε ταΐσουν και να σε ποτίσουν! Ευχαριστούμε πολύ παιδιά του Π.Σ. Πύργου! Η συνέχεια ήταν ομαλή, με καλό ρυθμό, χωρίς περιττές στάσεις και με σχεδόν όλα τα καιρικά φαινόμενα παρόντα: μια δεύτερη καταιγίδα με χαλάζι (ευτυχώς μικρής διάρκειας), λίγο ψιλόβροχο, λίγος αέρας, λίγη ομίχλη και λίγα χιονάκια στο πλάι του δρόμου. Λίγο απ' όλα δηλαδή! Ευτυχώς, όλα αυτά περιορίστηκαν σε απλή συννεφιά από τα μισά (περίπου) της διαδρομής και μετά.

Η παρέα έσπαγε αλλά ξαναβρισκόταν. Ο Περικλής περίμενε κάποια στιγμή για κάνα δεκάλεπτο σε μια πηγή, ο Μάνος με τον Κώστα κάνανε τις ανηφορικές κοντρίτσες τους, αλλά μια μικρή στάση ξανα-ενώνονταν με τους υπόλοιπους, εγώ αισθανόμουν δυνατός και άνετος, πολύ καλύτερος στις ανηφόρες από πέρσι, και έτσι ακολουθούσα πολύ πιο εύκολα (τα παιδιά το πρόσεξαν, μου το ανέφεραν και μου ανέβασαν ακόμα περισσότερο το ήδη ανεβασμένο ηθικό μου).

Στο 2ο control η μακαρονάδα είναι πλέον παράδοση. Μείναμε λίγο παραπάνω, για να αποφύγουμε μια ακόμα καταιγίδα, και φύγαμε όλοι μαζί. Έτσι, όλοι μαζί, πήγαμε μέχρι το τέρμα. Με "πολλά" (μέχρι και 100 χλμ/ώρα) στη στεγνή ευτυχώς κατηφόρα, με μια αλλαγή πίσω ελαστικού-αστραπή στο ποδήλατό μου, και με ωραίο γκρουπάρισμα και αλλαγές στην Ε.Ο προς τον Πύργο. Βγάλαμε και τα αδιάβροχα 200 μέτρα πριν το Στάδιο, για να κάνουμε εντυπωσιακή είσοδο!

Ικανοποίηση ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων, και τερματισμός σε 9 ώρες και 15 λεπτά! Φωτογραφίες, συμμάζεμα και ντους στο ξενοδοχείο (4 νοματαίοι σε ένα δωμάτιο ;-) ), εσπρεσάκι στην πλατεία, δίπλα στο Δικαστικό Μέγαρο και εξαιρετικό φαγητό στο "Εν Λευκώ" με την παρέα και πάλι σε μεγάλη κέφια! Η επιστροφή (για μένα και τον Κώστα Ρ.) ήταν γρήγορη (σε κάτω από 3 ώρες) και στη 1:00 μετά τα μεσάνυχτα ήμασταν σπίτια μας.

Εμπειρίες - Διδάγματα

Το jacket των Ble, αν βραχεί, στεγνώνει δύσκολα! Καλό είναι να προλάβεις να φορέσεις αδιάβροχο πριν τις πρώτες, καλές ψιχάλες. Άργησα λίγο, και για αρκετή ώρα αισθανόμουν βρεγμένος από μέσα. Ευτυχώς, έσωσε την κατάσταση το εξαιρετικό base layer (Helly Hansen). Όταν έβγαλε λίγο ήλιο και στέγνωσα, μετά όλα ήταν καλά!
Ανοίγοντας και κλείνοντας φερμουάρ (του αδιάβροχου και του jacket) μπορείς να δημιουργήσεις ένα αρκετά καλό σύστημα ρύθμισης θερμοκρασίας. Αρκεί να θυμάσαι να ανεβάζεις τα φερμουάρ εγκαίρως, στις κατηφόρες, πριν παγώσει το στήθος σου! Προσωπικά το θυμόμουνα, και έτσι δεν είχα σε καμία στιγμή πρόβλημα με τη θερμοκρασία του σώματός μου.
Η σέλλα Fizik Arione CX πέρασε και το τελικό τεστ και μάλλον θα αποτελέσει την επόμενη σέλλα μου. Μετά τη λεπτομερή ρύθμιση που κάναμε με το φίλο Αποστόλη, δυο μέρες πριν το brevet, δεν είχα κανένα παράπονο (τηρουμένων των αναλογιών πάντοτε, μετά από 8:30 ώρες πάνω στη σέλλα!)
Ποτέ μην ξεχνιέστε με το φαγητό. Νομίζοντας ότι "σε λίγο θα φάω μακαρονάδα στον Κένταυρο", έπιασα τον εαυτό μου να μην έχει φάει για περίπου 75 λεπτά! Ευτυχώς, το σώμα μου (που είχε συνηθίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή τροφοδοσία ανά 45 - 60 λεπτά) με "ειδοποίησε" με κάτι πονάκια στο συκώτι (προφανώς είχε αρχίσει να τελειώνει το γλυκογόνο και από τα εκεί αποθέματα)! Άμεση κατανάλωση ενός energy shot (καραμελίτσα), δυο μπουκιών ενεργειακής μπάρας και μιας γουλιάς ισοτονικού, επανέφερε την κατάσταση σε λιγότερο από 2 λεπτά!
Όσο "σκληροτράχηλος" (ψυχολογικά) και να είσαι (έχω κάνει τα 3/4 brevet μόνος μου), το brevet με παρέα είναι απείρως πιο εύκολο και ευχάριστο!

Να είμαστε όλοι καλά, να πάμε και στο επόμενο!

Η υπομονή ανταμείβεται

2011-03-12T16:54:00.000+02:00

Αναφέρομαι στην υπομονή στα πλαίσια της (ποδηλατικής) προπόνησης! Και θα γίνω συγκεκριμένος:

Ακολουθώ το προπονητικό πρόγραμμα που σχεδίασα, βασισμένος στο βιβλίο του Friel. Σύμφωνα με αυτό, πρέπει να κρατήσω τη Base περίοδο 12 εβδομάδες. Κατά την περίοδο αυτή, δεν πρέπει να κάνω διαλειμματικές ή εντάσεις. Πρέπει να μένω στη Ζώνη 2 (κυρίως) και λίγο στη Ζώνη 3. Να χτίζω αερόβια βάση.

Είναι δύσκολο να μείνεις πιστός στον κανόνα και στο πρόγραμμά σου. Έχεις την τάση να αυξήσεις την ένταση, να δοκιμάσεις ανηφόρες, να πιέσεις τον εαυτό σου. Είναι όμως λάθος, να το κάνεις τόσο νωρίς. Έχω καταφέρει να ακολουθήσω το πρόγραμμά μου μέχρι τώρα, σε μεγάλο ποσοστό (γύρω στο 90% του στόχου ωρών προπόνησης) και με (σχεδόν) ευλαβική προσήλωση στο είδος και στην ένταση της προπόνησης. Ενδεικτικά, κάνω αερόβιες προπονήσεις (μένοντας στη Ζώνη 2 και λιγότερο στη Ζώνη 3), ασκήσεις τεχνικής (βελτίωση cadence και ομαλής περιστροφής), καθώς και προπονήσεις με βάρη.

Τα αποτελέσματα έχουν αρχίσει να γίνονται ορατά:

Αύξηση της δύναμης, όχι μόνο στα πόδια αλλά και στον κορμό, μέσω της προπόνησης βαρών.
Βελτίωση του καρδιοαναπνευστικού: Πλέον κρατάω ρυθμό 26-27 km/h στις προπονήσεις στην παραλιακή, έχοντας περίπου 10 - 15 παλμούς λιγότερος απ' ότι είχα πριν από 2 - 3 μήνες.
Ομαλότερο και αποτελεσματικότερο πεταλάρισμα.

Μου είναι σαφές ότι δεν έχω (ακόμα) την ταχύτητα, την αναερόβια αντοχή και τη μυική αντοχή που θα χρειαζόταν για να λάβω μέρος (με αξιώσεις) σε κάποιον αγώνα. Αλλά θα έρθει η ώρα και γι' αυτό! Υπομονή χρειάζεται και η υπομονή ανταμείβεται!

A dream come true!

2011-03-07T21:58:00.000+02:00

Την Κυριακή (όπως κάθε Κυριακή) ο γιος είχε προπόνηση με την ακαδημία ποδηλασίας της ΑΕΚ. Ο καιρός έδειχνε να πηγαίνει για βροχή, οπότε η προπόνηση ακυρώθηκε, με SMS που εστάλη λίγη ώρα πριν.

Όμως εμείς είχαμε ήδη φορτώσει ποδήλατα και είχαμε ξεκινήσει. Οπότε αποφάσισα να μην γυρίσω σπίτι! Μια και δεν έβρεχε, πρότεινα στο μικρό (και προς μεγάλη μου χαρά δέχτηκε!) να κάνουμε την προπόνησή του, οι δυο μας, παρέα! Καταπληκτική ευκαιρία για μένα, αφού - υπό φυσιολογικές συνθήκες - δεν μπορώ να παρεμβαίνω στην προπόνηση (και σωστά βέβαια) όταν η ομάδα κάνει τους κύκλους της στο Ελληνικό!

Έτσι, είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μια ολόκληρη ώρα προπόνηση, όπου ο μικρός άκουγε προσεκτικά και εφάρμοζε, τις οδηγίες μου για τις αλλαγές των ταχυτήτων του, για το πώς κάνουμε κολλητήρι και αλλαγές στο group, για τη θέση του πάνω στο ποδήλατο και για το cadence του. Για άλλη μια φορά, εντυπωσιάστηκα από την προσήλωση και το ενδιαφέρον που δείχνει να έχει για οτιδήποτε σχετικό με την ποδηλασία!

Περιττό να περιγράψω την ικανοποίηση και τη χαρά μου. Η προσδοκία μου είναι ότι σε λίγο καιρό θα είναι τόσο δυνατός που θα μπορεί να έρθει μαζί μου σε δική μου προπόνηση. Και βέβαια, αν αποφασίσει να συνεχίσει, είναι σίγουρο ότι σε λίγα χρόνια, δεν θα μπορώ να τον ακολουθήσω!

Αθλητική ιδιότητα!

2011-02-28T22:55:00.000+02:00

Πριν από λίγες μέρες εκδόθηκε το δελτίο μου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ποδηλασίας (ΕΟΠ)! Είμαι πλέον αθλητής του Α.Ο.Παγκρατίου (όχι μόνο στο μπάσκετ - που ήμουν από το 1982! - αλλά και στην ποδηλασία!).

Προφανώς ΔΕΝ αποφάσισα να γίνω "τσαμπιόνι" τώρα στα "γεράματα"! Απλώς, η δυνατότητα να λαμβάνω μέρος σε αγώνες (ελπίζω ότι) θα μου δίνει το κίνητρο να ακολουθώ ένα συνεπές πρόγραμμα προπονήσεων και μέσω αυτού να διατηρούμαι σε καλή κατάσταση!

Επίσης, σήμερα κατέθεσα τα σχετικά χαρτιά και απέκτησα και δελτίο ΠΕΠΑ! Έτσι έχω τη δυνατότητα να λαμβάνω μέρος και στους αγώνες της ΠΕΠΑ! Άρα, ακόμα περισσότερες επιλογές και ακόμα λιγότερες δικαιολογίες!

Garmin

2011-02-28T22:33:00.000+02:00

Λίγο μετά την τελευταία, μεγάλη συντήρηση του ποδηλάτου μου, που περιέγραψα σε προηγούμενο post, ο cadence / speed sensor του Garmin μου, σταμάτησε να λειτουργεί.

Η αλλαγή μπαταρίας, το reset και το rescan δεν έκαναν τίποτα. Η δοκιμή ενός άλλου σένσορα (δανεικού από τον Παναγιώτη Κοκκαλιάρη) απέδειξε ότι το πρόβλημα ήταν πράγματι στο sensor και όχι κάπου αλλού. Η συνέχεια, περιληπτικά:

Επικοινωνία με το handtec.co.uk: Προτείνουμε να επικοινωνήσετε απ' ευθείας με τον προμηθευτή.
Επικοινωνία με το Σκορδίλη: Ναι μπορούμε να το στείλουμε στη Garmin για αντικατάσταση, αλλά περιμένουμε να μαζευτούν πολλά μαζί (sic) και έτσι δεν μπορούμε να σας υποσχεθούμε πότε θα έχετε καινούριο.
Δεύτερη επικοινωνία με το handtec.co.uk: Συμπληρώστε τη φόρμα, στείλτε τη και θα σας τη στείλουμε πίσω με την έγκριση. Μετά θα μπορείτε να στείλετε το χαλασμένο sensor. Συμπληρώνω τη φόρμα, αναφέροντας ότι ζητώ αντικατάσταση στα πλαίσια εγγύησης (14 μήνες από την αγορά και ο Σκορδίλης μου έχει πει ότι έχω εγγύηση 2 χρόνια). Η φόρμα επιστρέφει με έγκριση, αλλά σε τηλεφωνική μου επικοινωνία με την handtec (για διευκρινήσεις) μου λένε ότι έχει γίνει λάθος (ζητούν συγγνώμη γι' αυτό), η εγγύηση είναι 12 μήνες μόνο και δεν μπορούν να με καλύψουν χωρίς κόστος!
Τηλεφωνική επικοινωνία με την Garmin UK. Μόλις τους λέω ότι έχει χαλάσει ο sensor, χωρίς να πω τίποτα παραπάνω (ούτε από πού τον αγόρασα, ούτε πότε), μου ζητάνε το σειριακό αριθμό και μετά την επαλήθευση (που προφανώς κάνουν), μου ζητάνε διεύθυνση στην οποία θα ήθελα να μου στείλουν καινούριο! (ούτε λόγος για κόστος!)

Πραγματικά, 4 μέρες μετά, παρέλαβα τον καινούριο sensor! Φυσικά, στο μέλλον, θα αγοράζω μόνο Garmin!

Συντήρηση - Αναγέννηση

2011-02-03T09:38:00.002+02:00

Δεν ήταν μόνο το στρώμα λάσπης που είχε το Tarmac από το brevet. Ήταν και κάποιες άλλες εργασίες συντήρησης που έπρεπε να γίνουν.

Τα μαγικά χέρια του φίλου μου Αποστόλη ανέλαβαν δράση:

Το ποδήλατο λύθηκε σχεδόν ολόκληρο. Μόνο τα συρματόσχοινα έμειναν στη θέση τους (αυτά έχουν αλλαχθεί πρόσφατα).
Λύθηκε η μεσαία τριβή. Δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, αλλά δεν είπε όχι σε ένα φρέσκο στρώμα λιπαντικού.
Λύθηκε το πηρούνι. Αυτό είχε (πάλι) μαζέψει μπόλικο χώμα / λάσπη. Καθαρίστηκε και μπήκε καινούργιο γράσο. Κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον, ίσως πρέπει να αλλαχθεί το ρουλεμάν του πηρουνιού.
Λύθηκαν τα κέντρα των τροχών. Αυτό έγινε πρώτη φορά. Βγήκε πολύ νερό από μέσα! Επιπλέον, ανακαλύφθηκε μια έξτρα μπίλια ρουλεμάν η οποία έκανε βόλτες μέσα στο κέντρο! (Το ρουλεμάν έχει 11 + 11 μπίλιες κανονικά - βρήκαμε μια επιπλέον - προφανώς από κατασκευαστική αστοχία!).
Έγινε ακτινολόγηση των τροχών. (Ελάχιστη διόρθωση χρειαζόντουσαν, μετά από 15 μήνες "βαριάς" - 95 kgr :-) χρήσης!)
Όλο το ποδήλατο, πλύθηκε, γυαλίστηκε και περάστηκε με αλοιφή. Άστραψε!

Από τα παραπάνω, το (6) είχε το εμφανέστερο (οπτικά / αισθητικά) αποτέλεσμα, αλλά η μεγάλη έκπληξη ήταν το (4)! Στη χθεσινοβραδινή προπόνηση, νόμιζα ότι έχω ΑΛΛΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ! Η κύλιση του ποδηλάτου ήταν καταπληκτική! Πολύ πιο ομαλή και εντελώς αθόρυβη! Μιλάμε για πραγματική αναγέννηση του ποδηλάτου (όχι ότι είχα παράπονο πριν, αλλά τώρα είναι καινούριο!)

Μπορώ να καταλάβω τώρα, πόσο αληθές είναι ότι διαφορετικοί τροχοί έχουν τη μεγαλύτερη επίδραση στη συμπεριφορά ενός σκελετού! Αν ο ίδιος τροχός αλλάζει τόσο πολύ με ένα καλό καθάρισμα του κέντρου του, μπορώ μόνο να φαντάζομαι τι θα γίνει αν κάποιος φορέσει άλλους τροχούς, σημαντικά καλύτερους, με καλύτερα (κεραμικά;) κέντρα, κλπ. Μήπως ν' αρχίσω να το σκέφτομαι;

Brevet Νεμέας - 29 Ιανουαρίου 2011

2011-01-30T22:33:00.000+02:00

Πρώτο ποδηλατικό γεγονός για το 2011, ήταν το χθεσινό brevet. 205 χλμ., Ελευσίνα - Νεμέα - Ελευσίνα. Είχε 319 εγγεγραμμένους, αλλά λόγω κρύου και πιθανότητας βροχής, μόνο 183 πήραν εκκίνηση. Ανάμεσα σε αυτούς και εγώ, καθώς και πολλοί, καλοί φίλοι από αυτούς με τους οποίους προπονούμαι τον τελευταίο χρόνο.

Σε γενικές γραμμές, το brevet το έβγαλα απροβλημάτιστα. Παρόλο που ποτέ δεν πρέπει να είναι κανείς σίγουρος και υπερ-αισιόδοξος όταν ξεκινάει τέτοια εγχειρήματα, ήξερα ότι αν δεν είχα κάποιο σοβαρό πρόβλημα ή κάποια μεγάλη ατυχία, θα κατάφερνα να τερματίσω και μάλιστα σε λιγότερο από 10 ώρες.

Το κρύο αρκετό, σε κάποια σημεία είχαμε και ψιλόβροχο. Αλλά το κυριότερο πρόβλημα (για μένα) ήταν το νερό στο δρόμο. Αυτό εμπόδιζε το καλό γκρουπάρισμα (πετάει πολύ νερό προς τα πίσω η ακάλυπτη ρόδα!) και αναγκαζόμασταν να είμαστε πολύ ώρα εκτεθειμένοι... Με το κρύο δεν είχα ουσιαστικό πρόβλημα, χάρις στο καλό ντύσιμο:

Τρία στρώματα για τον κορμό (ισοθερμικό, τζάκετ και αδιάβροχο)
Δύο ζευγάρια κάλτσες και καλύμματα neopren για τα πόδια
Ειδικός σκούφος για το κεφάλι και μαντήλι για το λαιμό / πρόσωπο

Ανέβηκα τις ανηφόρες "με το ρυθμό μου". Αυτό σημαίνει "πιο αργά από τους φίλους μου" αφού τα 96 κιλά μου συνεχίζουν να είναι ένα βασικό μειονέκτημα στις ανηφόρες! Από την άλλη, μου είναι σαφές ότι βελτιώνομαι και σ' αυτόν τον τομέα και αυτό είναι ενθαρρυντικό. Άλλωστε η περίοδος είναι τέτοια που η προπόνησή μου είναι ακόμα στη φάση του χτισίματος βασικής αεροβικής αντοχής. Η αύξηση της δύναμης θα έλθει αργότερα.

Φρόντισα με σχολαστικό τρόπο τη διατροφή μου και την ενυδάτωση μου.
Έφαγα:

Δυο ενεργειακές μπάρες
Δυο τζελάκια
Τρεις ενεργειακές καραμελίτσες
Μια τυρόπιτα (ναι - σταμάτησα στο γνωστό φούρνο στο Χιλιομόδι)
Ένα κομμάτι κέικ σοκολάτα (3ο control)

Ήπια:

Κάπου 1.5 λίτρο νερό
Κάπου 1.5 λίτρο ισοτονικό
5 γουλιές Coca-Cola (3ο control)

Στο τελευταίο κομμάτι (περίπου 30 - 40 τελευταία χιλιόμετρα) ήταν κάπως ζόρικα λόγω ισχυρού αντίθετου ανέμου. Προσπαθώντας να βοηθήσω (όσο μπορούσα) το φίλο Πέτρο - που υπέφερε από πόνους στη μέση - έμεινα μπροστά και "έφαγα" όλον τον αέρα. Τέλος καλό - όλα καλά (και για τον Πέτρο και για μένα).

Το brevet - όπως το κατέγραψε το Garmin μου, εδώ.

Προπονητικό πρόγραμμα - Preparation period

2011-01-30T20:24:00.000+02:00

Το προπονητικό πρόγραμμα εξελίσσεται ομαλά...
Οι πρώτες τρεις βδομάδες (preparation period) πέρασαν με 6 ώρες εβδομαδιαίας προπόνησης που περιελάμβανε:

Bάρη (2 φορές από 45 λεπτά). Το πρόγραμμα περιγράφεται ως "Anatomical Adaptation" και περιλαμβάνει 3 σετ των 20 επαναλήψεων, με βάρη στο 40 - 60% του μέγιστου βάρους που μπορώ να σηκώσω. Κάλυπτε όλες τις κύριες μυικές ομάδες (πόδια, στήθος, πλάτη, ραχιαίους, κοιλιακούς) και το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό αφού η μυική ενδυνάμωση φάνηκε γρήγορα.
Τρέξιμο (μια φορά ~ 4 χλμ) σε ανώμαλο δρόμο. Πολύ καλή αερόβια άσκηση και παράλληλη ενδυνάμωση των ποδιών.
Τεχνική ποδηλασίας (2 φορές από 1 ώρα) Spin-ups (μέχρι και 130-140 cadence), περιστροφές με ένα πόδι, ομαλοποίηση του κύκλου πεταλαρίσματος κ.ά.
Μια μεγάλη προπόνηση με το ποδήλατο 2 - 3.5 ώρες με λειτουργία παλμών στη Ζώνη 3 (140 - 150).

Βρίσκομαι τώρα στο τέλος της 1ης βδομάδας της περιόδου Base 1. Αυτή τη βδομάδα δεν είχε παρά μόνο μεγάλη αερόβια προπόνηση πάνω στο ποδήλατο (αναγκαστικά, λόγω brevet). Συμπλήρωσα 2.5 + 9 = 11.5 ώρες ποδήλατο, κυρίως στη Ζώνη 3!

Από την επόμενη θα μπούμε σε κανονικότερο πρόγραμμα.

Προγραμματισμός, προετοιμασία & στοχοθεσία

2011-01-05T20:52:00.000+02:00

Αρχή νέας χρονιάς. Με "ειδικό" προσωπικό βάρος, μια και είναι η χρονιά που το ηλικιακό κοντέρ γράφει, επίσημα πια, 40! Η κρίση των 40 λοιπόν είναι εδώ και είναι δύσκολο να ξεφύγει κανείς! Κάποιοι "ψάχνονται" να δουν αν περνάει ακόμα η μπογιά τους στις γυναίκες. Όχι εγώ (κάτι κάνει σωστά η σύντροφος, προφανώς!). Κάποιοι άλλοι ξεκινάνε να κάνουν ταξίδια. Όχι εγώ ( την Ευρώπη τη χόρτασα, και κάποιους άλλους προορισμούς, θα τους κρατήσω για λίγο αργότερα, που οι συνθήκες θα ευνοούν περισσότερο).

Εγώ (και αρκετοί άλλοι σαραντάρηδες, είμαι σίγουρος) θέλω να δω αν μπορώ ακόμα να πετύχω κάτι καλό στον αθλητικό τομέα. Θέλω να δω αν μπορώ να πολεμήσω τη φθορά του χρόνου, μέσα από τον αθλητισμό, την υγειινή ζωή και την ανασχόληση με απλά καθημερινά πράγματα που με γεμίζουν και με ικανοποιούν.

Είναι λοιπόν ο Ιανουάριος, η περίοδος προγραμματισμού και στοχοθεσίας. Αλλά επειδή είμαστε και περισσότερο ρεαλιστές πλέον (ως ώριμοι σαραντάρηδες!) πάμε βήμα-βήμα! Κατ' αρχήν λοιπόν, προγραμματισμός και οργάνωση της προπόνησης: Η πρόσφατη εργομέτρηση βοήθησε πολύ. Ακόμα περισσότερο βοηθάει το βιβλίο του Joe Friel που συνεχίζω να μελετάω. Σιγά-σιγά σχηματίζω ένα πρόγραμμα προπόνησης / βελτίωσης. Το πιο δύσκολο κομμάτι όμως θα είναι να μπορέσω να το ακολουθήσω αυτό το πρόγραμμα... Να βρω το χρόνο και τη διάθεση... Θα δούμε. Προς το παρόν, έκανα ήδη την πρώτη μου επίσκεψη στο γυμναστήριο και ξεκίνησα τα βάρη (ενδυνάμωση).

Δεύτερο βήμα, η έκδοση δελτίου ΕΟΠ και δελτίου ΠΕΠΑ. Αυτό θα μου δώσει τη δυνατότητα να συμμετέχω σε κάποιους αγώνες. Σε ποιους, δεν το έχω καθορίσει ακόμα...

Σήμερα έκανα και τον ετήσιο καρδιολογικό έλεγχο (για να μην ξεχνιόμαστε!). Ο γιατρός (ορεινός μαραθωνοδρόμος ο ίδιος) έμεινε ενθουσιασμένος. Στο τεστ κοπώσες (ναι, κάνω και τέτοιο!) έμεινα 12.5 λεπτά και έφτασα μόλις 174 σφυγμούς. "Βαρέθηκε" να περιμένει να ανέβουν οι σφυγμοί μου! Πέρσι είχα φτάσει τους 185 σφυγμούς σε 11.5 λεπτά. Πήρα λοιπόν έγκριση για όση ποδηλασία / τρέξιμο / κολύμπι κλπ. θέλω!

Στόχοι για φέτος:

Κάποια brevet (200 και ίσως 300 χλμ)
Κάποιοι αγώνες masters με απλη επιδίωξη τον (αξιοπρεπή) τερματισμό.

Θα επανέλθω με περισσότερες λεπτομέρειες επί του προπονητικού προγράμματος καθώς και επί των στόχων!

Καλή χρονιά!

2011-01-02T19:53:00.000+02:00

Την Παρασκευή (31/12) αποχαιρέτησα το 2010 με μια υπέροχη βόλτα! Με τρεις ακόμα φίλους, πήγαμε μέχρι τη Σαρωνίδα, ήπιαμε καφεδάκι στο "στέκι" μας και επιστρέψαμε. Με μ.ω.τ. ό,τι έπρεπε για την εποχή (27 - 28 km/h) και με έναν καιρό πραγματικά υπέροχο: λιακάδα, λίγο άνεμο και λίγο κρύο...

Σήμερα (Κυριακή 2/1) είπα να καλωσορίσω (ποδηλατικά) το 2011! Ο μικρός είχε προπόνηση: Αυτό είναι το σημαντικό νέο του 2011! Ο γιος μου αποφάσισε να ασχοληθεί (πιο σοβαρά) με την ποδηλασία! Οπότε σήμερα ήταν μόλις η 2η προπόνησή του με την παιδική ποδηλατική ομάδα της ΑΕΚ! (Η 1η ήταν την προηγούμενη Κυριακή 26/12). Ο καιρός ήταν αρχικά συννεφιασμένος, αλλά μέχρι να φτάσουμε στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού (όπου γίνονται οι προπονήσεις) είχε αρχίσει να βρέχει και η θερμοκρασία έπεφτε συνεχώς! Πίστευα ότι δεν θα ερχόταν κανένα παιδί στην προπόνηση και ότι θα ακυρωνόταν. Αλλά... Τρία ακόμα πιτσιρίκια ήταν εκεί, έτοιμα με τα κολάν τους και (σχεδόν) αποφασισμένα! Το (σχεδόν) το εξάλειψε ο προπονητής, ο οποίος με τον πιο φυσικό τρόπο είπε: "Φυσικά και θα κάνουμε προπόνηση!". Οπότε τα πιτσιρίκια (μαζί και ο γιος μου που είχε ακόμα κάποιους ενδοιασμούς αλλά ντρεπόταν να τους εκφράσει!) ξεκίνησαν. Κι εγώ, μια και ήδη ήμουν ντυμένος και με το ποδήλατο στη σχάρα του αυτοκινήτου, δεν είχα και πολλές επιλογές... Έπρεπε να δώσω το παράδειγμα (άλλο που δεν ήθελα!). Οπότε έκανα 3 γύρους (15 χλμ.) με μ.ω.τ. 28 km/h και με συνεχώς αυξανόμενη βροχή.

Όταν σταματήσαμε, είχε αρχίσει να πέφτει χαλάζι... Ο μικρός βγήκε παλληκάρι (και το φχαριστήθηκε κιόλας), ενώ κι εγώ είχα ένα μεγάλο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο (αν και δεν είμαι σίγουρος αν οφειλόταν περισσότερο στη δική μου βόλτα ή στο καμάρι για το γιο - μάλλον στο 2ο!).

ΚΑΛΗ ΠΟΔΗΛΑΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ λοιπόν!

Ανανέωση...

2010-12-03T23:19:00.000+02:00

Άλλαξα την αλυσίδα, μετά από τη "ζημιά" που έπαθα την περασμένη Τετάρτη. Θα μπορούσα να αφαιρέσω το σπασμένο κρίκο και να την επισκευάσω, αλλά προτίμησα να την αλλάξω. Για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο.

Επίσης αγόρασα ένα ζευγάρι καινούρια λάστιχα και αντικατέστησα τα φθαρμένα μου Specalized. Αυτή τη φορά επέστρεψα στα γνωστά και εγγυημένα Continental Grand Prix 4000S.

Έτοιμος (θέλω να πιστεύω!) για μπόλικα χιλιόμετρα από αύριο!

Πολλά χιλιόμετρα... Καινούρια λάστιχα

2010-11-30T23:04:00.001+02:00

Τον τελευταίο καιρό έχω πάθει 3 φούιτ (για να χρησιμοποιήσω τον όρο των φίλων από τη Θεσσαλονίκη ;-)) σε 4-5 βόλτες! Εκεί που δεν είχα πάθει κανένα για πάρα πολύ καιρό!

Προβληματίστηκα και άρχισα να ψάχνω πιθανές αιτίες...

Κακές σαμπρέλες; Απίθανο, χρησιμοποιώ αυτές που χρησιμοποιούσα ανέκαθεν, αλλά έτυχε να χρησιμοποιήσω και μια διαφορετική...
Κάτι που έχει παγιδευτεί στο λάστιχο; Το έψαξα διεξοδικά. Δεν βρέθηκε τίποτα.
Κάποια από τις ακτίνες; Ανάγκη για φακαρόλα; Έχω τροχούς που είναι και για tubeless ελαστικά. Παρόλα αυτά τους έλεγξα διεξοδικά και αυτούς.

Μέχρι που πρόσεξα κάποια κοψίματα και φθορές πάνω στο λάστιχο... Ανατρέχοντας στις προηγούμενες δημοσιεύσεις αυτού του blog, βρήκα την ημερομηνία που άλλαξα τελευταία φορά λάστιχα... Είχα την εντύπωση ότι ήταν σχετικά πρόσφατα, οπότε δεν είχε πάει το μυαλό μου αρχικά... Όμως ο καιρός περνάει γρήγορα και τα χιλιόμετρα μαζεύονται...

Από τον Απρίλιο του 2011, έχει μεσολαβήσει ένα GBI, ένα brevet και πολλά προπονητικά χιλιόμετρα. Μια αναζήτηση στα προπονητικά αρχεία του Garmin Connect και του Sport Tracks αποκάλυψε την αλήθεια! Κάνω πολύ περισσότερα χιλιόμετρα απ' όσα νόμιζα... Νόμιζα ότι κάνω κάπου 3,000 χλμ. το χρόνο. Αλλά αυτό φαίνεται ότι ήταν ακριβές μόνο για τον 1ο χρόνο ενασχόλησής μου με το άθλημα!

Τις τελευταίες 365 μέρες έχω κάνει 5,100 χλμ., ενώ από τον Απρίλιο και μετά (δηλ. με τα τωρινά μου λάστιχα) έχω κάνει 3,200 χλμ.! Λαμβάνοντας υπόψη το βάρος μου και τα εδάφη που κινούμαι, είναι - νομίζω - απόλυτα λογικό να έχουν συμπληρώσει την ωφέλιμη περίοδο τα λάστιχά μου και να πρέπει να αλλαχτούν άμεσα!

Ένα ζευγάρι Continental Grand Prix 4000S είναι καθ' οδόν (ευχαριστώ το φίλο Περικλή Π.) και θα τοποθετηθούν με την πρώτη ευκαιρία!

Ενεργειακή διαχείριση

2010-11-07T10:53:00.000+02:00

Χθες (Σάββατο) έκανα μια από τις πιο όμορφες προπονήσεις μου. Είχαμε κανονίσει με την παρέα εδώ και αρκετές μέρες, να ποδηλατίσουμε στα βουνά της Ορεινής Κορινθίας. Με το Μάνο να γνωρίζει καλά την περιοχή (αφού έχει εξοχικό στην Καρυά - Μέση Συνοικία) η ευκαιρία ήταν πολύ καλή.

Ο καιρός ήταν με το μέρος μας (υπέροχη λιακάδα και καλή θερμοκρασία) κι έτσι στις 10:00 ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε από την Καρυά. Κάναμε περίπου 78 χλμ. με συνολικά υψομετρικά κάπου 1400 μέτρα. Περάσαμε από χωριά όπως η Γκούρα (Φενεός), Μεσινό, Καστανιά, κλπ. Είδαμε τη λίμνη Δόξα και κάναμε το γύρο της. Απολαύσαμε κατάφυτες πλαγιές, μπόλικες κατηφόρες και τις αντίστοιχες ανηφόρες τους, και καταλήξαμε σε εξαιρετική ταβέρνα της Καρυάς για τη συνέχεια. Γενικά, περάσαμε υπέροχα... Υπήρξε όμως - σε προσωπικό επίπεδο - ένα μελανό σημείο, που με προβλημάτισε: Από το 60 - 65 χλμ. και μετά, οι δυνάμεις μου με εγκατέλειψαν! ΟΚ, ήταν τα πιο δύσκολα τα τελευταία χιλιόμετρα (αφού ήταν όλα ανηφόρα), αλλά δεν ήταν η πρώτη φορά που είχα να κάνω τέτοιες ανηφόρες, ούτε ήταν τόσο δύσκολη ή μεγάλη η διαδρομή!

Το γεγονός με προβλημάτισε ιδιαίτερα... Είναι σαφές ότι κάτι έκανα λάθος. Στα τελευταία 5 χλμ. κάποιος από την παρέα γύρισε (με το αυτοκίνητο) και με μάζεψε, αφού ο ρυθμός μου ήταν πολύ αργός και έπρεπε κάποια στιγμή να μαζευτούμε για φαγητό! Αρχικά θεώρησα ότι έφταιγε η συσσωρευμένη κούραση από τις προπονήσεις των προηγούμενων ημερών (νυχτερινή στο δρόμο και εργόμετρο). Αλλά - τελικά - νομίζω ότι ΔΕΝ έφταιγε αυτό. Ήταν ΛΑΘΟΣ ενεργειακή διαχείριση. Δεν έτρωγα σωστά και αρκετά. Έχοντας συνηθίσει σε μεγαλύτερες διαδρομές (βλ. brevet ή προπονήσεις των 80+ χλμ.), φαίνεται ότι "υποτίμησα" τη διαδρομή και έφαγα πολύ λιγότερο από όσο έπρεπε. Το gel που κατέβασα - όταν κατάλαβα ποιο ήταν το πραγματικό πρόβλημα - δεν μπορούσε να διορθώσει την κατάσταση.

Παρόλο που το ξέρω, φαίνεται ότι δεν είμαι όσο επιμελής πρέπει: Αντί να τρώω - το πολύ - κάθε μια ώρα, μπορεί να αφήσω να περάσει και 1 1/2 ώρα! Θα προσπαθήσω να αλλάξω λίγο την προσέγγιση: να τρώω κάθε 1/2 ώρα κάτι λίγο.

Το ηθικό δίδαγμα είναι απλό: Ακόμα και όταν πιστεύεις ότι έχεις την εμπειρία, μπορεί να την "πατήσεις". Γηράσκω αεί διδασκόμενος!

Προπονητικό πρόγραμμα

2010-10-20T00:01:00.000+03:00

Μετά την εργομέτρηση και τις σχετικές οδηγίες από την Αγγελική, η προπόνησή μου έχει γίνει πιο συστηματική και ελπίζω να αποδειχτεί και πιο αποτελεσματική.

Περιλαμβάνει (ιδανικά) 2 ή 3 φορές τη βδομάδα στο εργόμετρο, τις 2 διαλειμματικές (4 x 10 min) και τη μια για δύναμη (60 cadence, με βαρύ πάτημα). Περιλαμβάνει επίσης μία ή δυο μεγάλες διαδρομές (π.χ. τη βραδινή της Τετάρτης - 80 km και τη μεγάλη του Σαββάτου - 100+ km). Θα έπρεπε να περιλαμβάνει και μια μέρα στο γυμναστήριο για βάρη / ενδυνάμωση, αλλά αυτό δεν έχω καταφέρει ακόμα να το "χωρέσω" στο πρόγραμμα.

Στην πράξη βέβαια δεν καταφέρνω να το κρατήσω αυτό το πρόγραμμα κάθε βδομάδα... Η κούραση της ημέρας, οι οικογενειακές και άλλες υποχρεώσεις...

Η προηγούμενη βδομάδα πήγε καλά, αλλά από την περασμένη Τετάρτη και μετά, έπεσε ... περονόσπορος. Έμεινα απροπόνητος μέχρι και σήμερα. Σήμερα, με την ενέργεια και τη διάθεση στο ναδίρ, ανέβηκα στο εργόμετρο και μέσα σε λίγα λεπτά απέδειξα στον εαυτό μου πόσο εύκολο είναι να έχεις μια "κακή" μέρα. Έλλειψη ενέργειας (δεν έφαγα και την μπαρίτσα / Amita που συνήθως τρώω στην αρχή της προπόνησης), έλλειψη διάθεσης και 6 μέρες απραξίας, έκαναν τη δουλειά τους! Ήμουν "χώμα". Έκανα μόνο ένα δεκάλεπτο στα 220 W (αντί για τα 4 που έπρεπε) και σταμάτησα! Για να μετριάσω τη "ζημιά" έκανα βάρη, κοιλιακούς και ραχιαίους. Κάτι ήταν κι αυτό!

Αύριο, αν δε βρέχει, 75 km μέχρι τη Σαρωνίδα, θα είναι ό,τι πρέπει. Αλλιώς, εργόμετρο. Οπωσδήποτε!

Αλλαγή αλυσίδας και άλλα...

2010-10-06T22:13:00.000+03:00

Αλλάχτηκε, ξαναρυθμίστηκαν τα derailleur (μπροστά και πίσω) και οι θόρυβοι (που είχαν κάνει έντονη την εμφάνισή τους) εξαφανίστηκαν. Φαίνεται ότι είχε έρθει η ώρα της...

Η νέα αλυσίδα είναι η Ultegra 6700, δηλαδή η ίδια με όλη την υπόλοιπη σειρά που έχω πάνω στο Tarmac. Η προηγούμενη ήταν η προηγούμενη "γενιά" της Ultegra, μια και δεν υπήρχε διαθέσιμη η καινούρια την περίοδο που έχτιζα το ποδήλατο. Πάντως η προηγούμενη γενιά με έβγαλε μια χαρά για 4.500 km, δεν έχω κανένα παράπονο... Ελπίζω να είναι και η καινούρια εξίσου καλή.

Σε ένα διαφορετικό μέτωπο τώρα... Βρίσκομαι σε αναζήτηση λύσης μεταφοράς ποδηλάτων με το αυτοκίνητο, με σχάρα οροφής. Παρόλο που δεν έχω παράπονο από τη σχάρα της Thule (πίσω πόρτας) που χρησιμοποιώ τώρα, και παρόλο που το αυτοκίνητο παρκάρει σε χαμηλοτάβανα υπόγεια γκαράζ, αποφάσισα ότι τη χρειάζομαι... Χρειάζομαι να μεταφέρω με μεγαλύτερη ασφάλεια το Tarmac, χρειάζομαι να μπορώ να φορτώσω 1 - 2 ποδήλατα χωρίς να χρειάζεται να τοποθετήσω σχάρα στην πίσω πόρτα, χρειάζομαι να έχω κανονική πρόσβαση στο πορτ-μπαγκάζ (και όχι από το πίσω κάθισμα) όταν έχω φορτωμένα ποδήλατα και τέλος χρειάζομαι τη δυνατότητα να μεταφέρω (σπανίως) 4 - 5 ποδήλατα (προφανώς με συνδυασμό των δύο σχαρών).

Εργομέτρηση

2010-09-29T10:37:00.000+03:00

Παρέλαβα τα αποτελέσματα της εργομέτρησής μου. Η Αγγελική (υπεύθυνη του εργαστηρίου), φρόντισε να μου τα εξηγήσει αναλυτικά. Επιπλέον φρόντισε να μου παρέχει και ένα προτεινόμενο πρόγραμμα προπονήσεων για τους επόμενους μήνες. Το πρόγραμμα είναι πολύ παρόμοιο με αυτό που είχα σχεδιάσει βασισμένος σε όσα κατάλαβα από το βιβλίο του Friel. Αποφάσισα λοιπόν να ακολουθήσω τις συμβουλές της Αγγελικής στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Και μάλιστα ξεκίνησα ήδη από χθες, με την πρώτη, δυνατή, διαλειμματική προπόνηση: 4 x 10 min στα 220 Watt με 5λεπτα διαλείμματα. Ήταν αρκετά δυνατή και την ευχαριστήθηκα!

Το εβδομαδιαίο πρόγραμμα προπονήσεων για το επόμενο διάστημα (θα έπρεπε να) περιέχει:

Μια μεγάλη προπόνηση (~ 4 ώρες) στους 140 - 150 παλμούς.
Δύο διαλειμματικές (π.χ. 4 x 10 ή 5 x 8) στα 220 Watt
Μια προπόνηση δύναμης, με cadence 60 για 20 λεπτά περίπου σε ανηφόρα
Ίσως μια ενδυνάμωση με βάρη στο γυμναστήριο (λίγο κορμό και ενδυνάμωση στους δικέφαλους)

Μερικά βασικά νούμερα και κάποια πρώτα σχόλια:

Βάρος 96 kgr - Ύψος 189.5 cm - Λίπος 20.1% (αυτό είναι πολύ - πρέπει να πέσει στο 16%!)
Δίπλωση από εδραία θέση 22 cm (αυτό είναι καλό - οι τιμές για αθλητές εθνικής ομάδας είναι 15 -20!)
VO2max 43.37 ml/kgr/min
Έργο στο VO2max: 322 Watt - Έργο στο αναερόβιο κατώφλι 220 Watt (αυτό πρέπει να ανέβει μέχρι την επόμενη εργομέτρηση!)
Μέγιστη Καρδιακή Συχνότητα: 187
Καρδιακή Συχνότητα στο αναερόβιο κατώφλι 158 - 162
Αναερόβια αγαλακτική ισχύς: 11.30 Watt/kgr
Μέγιστη συχνότητα περιστροφής: 209 στροφές/λεπτό
Κατακόρυφο άλμα 36.4 cm
Ισχύς στα πόδια:

Εκτείνοντες: 226 W / 233 W (δ/α)
Καμπτήρες 173 W / 130 W (δ/α) - Αυτοί θέλουν βάρη στο γυμναστήριο, κυρίως ο αριστερός

Υπάρχουν κι άλλα στοιχεία (αναλογία υδατανθράκων-λίπους σε διάφορα επίπεδα έντασης) τα οποία θα περάσω σε κάποιο Excel για καλύτερη επεξεργασία (διαγράμματα κλπ.)

Επιστημονική προσέγγιση...

2010-09-26T20:47:00.000+03:00

Το είχα στο μυαλό μου εδώ και αρκετό καιρό... Το timing φάνηκε ότι ήταν καλό αυτή την περίοδο, κι έτσι το κανόνισα: μαζί με τους φίλους Περικλή Δ. και Διονύση, κανονίσαμε επίσκεψη σε εργομετρικό κέντρο, με σκοπό να δούμε πού βρισκόμαστε από πλευράς μυοσκελετικού και καρδιοαναπνευστικού συστήματος και τι είναι αυτό που πρέπει να βελτιώσουμε περισσότερο.

Η Αγγελική - υπεύθυνη του εργαστηρίου - μας καλοδέχτηκε και με πολύ υπομονή μας έλυσε όλες τις απορίες. Κι εμείς βέβαια είχαμε πάει "διαβασμένοι"! Η διαδικασία περιλαμβάνει:

Μέτρηση ύψους και βάρους
Λιπομέτρηση
Μέτρηση ευλυγισίας κορμού
Ζέσταμα πάνω σε ποδήλατο
Μέτρηση επιτόπιου άλματος με τα χέρια στη μέση
Μέτρηση μέγιστης ταχύτητας περιστροφής (cadence)
Μέτρηση μέγιστης στιγμιαίας ισχύος
Μέτρηση ισχύος τετρακέφαλου και κνημιαίου, ξεχωριστά για κάθε πόδι
Αναλυτική καταγραφή καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας (εισπνοή - εκπνοή αερίων, καρδιακοί παλμοί κλπ.) μέχρι τη μέγιστη ισχύ που μπορείς να διατηρήσεις για 2 λεπτά.

Τα αναλυτικά αποτελέσματα θα τα παραλάβουμε τις επόμενες μέρες, μαζί με κάποιες πρώτες συμβουλές από την ίδια την Αγγελική, οπότε και θα επανέλθω.

Το σίγουρο είναι ότι:

Τα απόλυτα νούμερα ΔΕΝ σημαίνουν πολλά πράγματα, αφού παίζει μεγάλο ρόλο το βάρος του αναβάτη (γι ' αυτό και πολλές μετρήσεις ανάγονται σε κιλό σωματικού βάρους).
Σημαντικό είναι να επαναλαμβάνεται ο έλεγχος σε τακτά διαστήματα, ώστε να μπορείς να παρακολουθείς την - όποια - βελτίωση και το αποτέλεσμα της προπόνησης.
Προπόνηση που πρέπει πλέον να γίνει συστηματική και - κυρίως - εστιασμένη στις αδυναμίες.
Οι συμβουλές της Αγγελικής είναι μια καλή αρχή, αλλά για να γίνει κάτι ολοκληρωμένο χρειάζεται η επέμβαση κάποιου έμπειρου προπονητή.

Στη δική μου περίπτωση - και μια και δεν πάω για τους επόμενους Ολυμπιακούς ;-) - το ρόλο του "προπονητή" θα αναλάβει ο Joe Friel (το βιβλίο που διαβάζω και εμπιστεύομαι) σε συνδυασμό με τις όποιες γνώσεις και προσωπικές εμπειρίες έχω αποκομίσει από τα χρόνια σοβαρής ενασχόλησής μου με το μπάσκετ.

Στο επόμενο διάστημα λοιπόν, θα:

Μελετήσω ακόμα περισσότερο το Cyclist's training bible
Αναζητήσω κάποιες επιπλέον πληροφορίες στο Internet
Σχεδιάσω συγκεκριμένο εβδομαδιαίο πρόγραμμα προπόνησης (τουλάχιστον για τον επόμενο μήνα, μέχρι το brevet της Χαλκίδας)
Χρησιμοποιήσω τα αποτελέσματα της εργομέτρησης για τη βελτίωση και "εστίαση" αυτού του προγράμματος.

Συντήρηση - Ανανέωση

2010-09-11T20:18:00.000+03:00

Μετά από το νερό που "μάζεψε" το Tarmac στο brevet της Λάρισας είπα να του κάνω μια συντήρηση... Άλλωστε για κάποιο διάστημα (κατά τη διάρκεια του brevet) ακουγόταν αρκετά το εργαλείο! (Είχα μαζέψει μπόλικη λάσπη!)

Γενικό καθάρισμα λοιπόν και επί τη ευκαιρία αλλαγή συρματόσχοινων. Άλλαξα τόσο τα συρματόσχοινα των φρένων όσο και αυτά των χειριστηρίων αλλαγής ταχυτήτων. Η αίσθηση στις μανέτες των φρένων άλλαξε δραστικά. Είναι πολύ πιο ομαλή η λειτουργία τους, πολύ πιο μαλακή η αίσθησή τους. Λαμβάνοντας υπόψη και την υγρασία που βρήκα πάνω στα παλιά συρματόσχοινα, μάλλον ήταν απαραίτητη η αλλαγή. Αντίστοιχα "μαλάκωσε" και η αλλαγή ταχυτήτων. Μαζί με το καθάρισμα και λάδωμα της μετάδοσης, το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό. Φάνηκε σήμερα στην προπόνηση.

Επόμενη ενέργεια πρέπει μάλλον να είναι η αντικατάσταση της αλυσίδας (έχει 4,000 km).

Συνολικά, το Tarmac είναι σε άριστη κατάσταση και συνεχίζει να μου χαρίζει πολλά χιλιόμετρα ευχαρίστησης!

Brevet Λάρισας - Απολογισμός

2010-09-06T22:48:00.000+03:00

Το brevet της Λάρισας ήταν για μένα ένα δυνατό τεστ, μια δοκιμασία σωματική και ψυχική και τελικά ένα επίτευγμα που με γέμισε περηφάνεια και ικανοποίηση.

Ξεκινήσαμε με τον Περικλή (PC997) από την Αθήνα, την Παρασκευή στις 17:15. Ήρθε από το γραφείο, φορτώσαμε στο δικό του αυτοκίνητο και περάσαμε τις επόμενες ώρες με κουβεντούλα (επί παντός επιστητού), με τον Περικλή να οδηγεί, φτάνοντας τελικά στη Λάρισα, στο ξενοδοχείο Έλενα, γύρω στις 21:30. Η υπόλοιπη παρέα (Περικλής-μικρός, Δημήτρης/cosmo, Μάνος, Κώστας Τ. και Κώστας Ρ.) είχαν φτάσει λίγο νωρίτερα και μας περίμεναν να πάμε για φαγητό. Για μακαρονάδες φυσικά!

Ύπνος γύρω στις 23:00 και πρωινό εγερτήριο (στις 6:30). Πρωινό, ετοιμασία και αναχώρηση για την εκκίνηση. Κανείς δε φρόντισε να διαβάσει προσεκτικά τις οδηγίες (roadbook) κι αντί να πάμε στο Αλκαζάρ (όπου ήταν η προ-εκκίνηση), πήγαμε στην εκκλησία του Αγ. Γεωργίου (όπου ήταν η κανονική εκκίνηση!). Ευτυχώς, το μπέρδεμα λύθηκε γρήγορα και στις 07:50 σφραγίσαμε. Προ-εκκίνηση, πέρασμα μέσα από την πόλη της Λάρισας (οι λίγοι Λαρισαίοι που ήταν ξύπνιοι εκείνη την ώρα μας κοιτούσαν με περιέργεια...) και οι 51 ποδηλάτες ξεκινάμε στις 8:30 από το χλμ. 0 (εκκλησία του Αγ. Γεωργίου).

Τα πρώτα 40 χλμ. πήγαν όπως περίμενα: Ένα γκρουπ, μέση ταχύτητα 31+ χλμ/ώρα σε μια διαδρομή επίπεδη με αρκετό αέρα. Το γκρουπ βοήθησε να καλύψουμε την απόσταση γρήγορα και ξεκούραστα. Όλοι ξέραμε τι μας περιμένε μετά: Η πρώτη ανάβαση, στο Μαυροβούνι. Μέγιστο ύψος 800 μέτρα, μήκος 10 χλμ... Μέση κλίση 8% αλλά για πολύ ώρα το Garmin έγραφε 9 - 12%. Το ... χειρότερο τεστ για τη μεγαλοπρεπή ανάδειξη των 97 κιλών μου και της 15θημερης αποχής μου από τις προπονήσεις (λόγω διακοπών)! Μού τσάκισε τα πόδια! Το μόνο θετικό μήνυμα ήταν ότι η αερόβια αντοχή ήταν σε καλή κατάσταση (προφανώς λόγω του cross-training με κολύμβηση κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών). Χρειάστηκε να σταματήσω 3 - 4 φορές (από 2 - 3 λεπτά την καθεμία) ώστε να συνέλθουν τα πόδια μου. Φρόντισα να με τροφοδοτώ με ενέργεια κάθε 45' - 60' (παστέλι, ενεργειακή μπάρα, τζελάκι). Τα τζελάκια αποδείχτηκαν ιδιαίτερα χρήσιμα! Αρκεί να θυμάσε να ρουφάς ένα λίγο πριν την ανηφόρα ;-)

Από το 40 χλμ και μετά ήμουν πρακτικά μόνος μου. Όλο και κάποιον συναντούσα (που τον περνούσα ή με περνούσε), αλλά στην ουσία, ήμουν μόνος μου. Κι έτσι τερμάτισα... 160 χλμ. μόνος μου. Ήταν κι αυτό μέρος της πρόκλησης (της πνευματικής κυρίως). Είχα όμως τον Περικλή να μου τηλεφωνεί ή να του τηλεφωνώ... Ήταν κάπου 8 χλμ πιο μπροστά από μένα, μόνος του κι αυτός. Σφράγισα στο 1ο control κι έφυγα μετά από 5λεπτη στάση. Τρελή κατάβαση, κάπως επικίνδυνη, χρειάστηκε να βγω λίγο από το δρόμο (ευτυχώς χωρίς συνέπειες) σε μια κλειστή στροφή, για να συνηδειτοποιήσω ότι πρέπει να μείνω συγκεντρωμένος στο δρόμο ώστε να μην έχω άλλα απρόοοπτα. Και ευτυχώς δεν είχα...

Η ευθεία παράλληλα με την παραλία, ήταν ευχάριστη. Ομπρέλες, beach bar, κόσμος με μαγιό, και εύκολα χιλιόμετρα, ευτυχώς χωρίς αέρα. Στον Αγιόκαμπο, ήταν το προσωπικό highlight του brevet. Σταματάω σε super market, ψάχω στα ψυγεία για ισοτονικό (οποιοδήποτε) αλλά δε βρίσκω τίποτα. Ο ιδιοκτήτης (νεαρός, αθλητικός τύπος) μου φέρνει από το σπίτι του το Isostar του. "Πάρε όσο θέλεις" μου λέει. Και αρνείται το μισό ευρώ του εμφιαλωμένου νερού. "Φύγε, έχεις πολύ δρόμο, και πρόσεχε τις κράμπες". Να ' σαι καλά φίλε!

Στον Πλαταμώνα αρχίζει η 2η ανάβαση. Ανατολικός Όλυμπος, προς Καλιπεύκη, με μέγιστο υψόμετρο 1080 μέτρα, και συνολικό μήκος 20χλμ. Αρχίζει με τις χειρότερες εντυπώσεις: 12% μέσα στον Πλαταμώνα! Αν συνεχίσει έτσι, θα αναγκαστώ να εγκαταλείψω... Η σκέψη τριγυρίζει στο μυαλό μου από την 1η ανάβαση ήδη... Λίγο η απροπονησιά, αλλά περισσότερο ο φόβος της 2ης ανάβασης. Και η ανησυχία του περιορισμένου χρόνου που μένει μέχρι το 2ο control.

Το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια... Κάνω συνεχώς υπολογισμούς. Αλλά χωρίς να γνωρίζω την ακριβή μορφή και τις κλίσεις της 2ης ανάβασης, δεν μπορώ να είμαι σίγουρος για τίποτα. Μπορώ μόνο να συνεχίσω, ελπίζοντας για το καλύτερο. Ανεβαίνοντας τον Όλυμπο, κάπου στα 300 - 350 μέτρα έχει ομίχλη, μέχρι τα 450 μέτρα περίπου. Πιο πάνω, η ατμόσφαιρα είναι καθαρή. Το τοπίο είναι μαγευτικό. Πυκνό δάσος, τρεχούμενα νερά, το βουνό βγάζει μια παράξενη ηρεμία. Το βουνό των θεών... Τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω... Το πάω χιλιόμετρο - χιλιόμετρο και κάθε τόσο κάνω πράξεις για να δω αν προλαβαίνω το control. Στις 18:08 πρέπει να είμαι εκεί. Έχω βέβαια και 30 λεπτά καβάτζα (αφού καθυστέρησε τόσο η εκκίνηση) αλλά δεν θέλω να υπολογίζω σ' αυτήν. Ταυτόχρονα, ένα σωρό σκέψεις περνάνε από το μυαλό: "Αν δεν έκανες ποδήλατο, αυτά τα μαγευτικά μέρη δεν θα τα γνώριζες ποτέ! Οπότε μην παραπονιέσαι και πάτα δυνατά, όσο μπορείς!". "Μην κοιτάς την μπροστινή σου ρόδα, κοίτα το τοπίο, είναι φοβερό!". "Μέχρι εδώ που έφτασες, δεν υπάρχει περίπτωση να εγκαταλείψεις! Θα συνεχίσεις μέχρι το τέλος".

Ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας κάπου στα 500 μέτρα υψόμετρο, που με εφοδίασε με νερό, έμεινε με το στόμα ανοιχτό όταν κατάλαβε πού πάω. "Μεγάλε τη γάμ%@ες!". Αλλά δεν χάνω το κουράγιο μου. Η τροφοδοσία με ενέργεια (μπάρες, gel, κλπ.) συνεχίζεται κανονικά. Δεν κάνω στάσεις. Τα πόδια γυρίζουν, άλλοτε με 45 και άλλοτε με 65 cadence. Η ταχύτητα παίζει από 7 χλμ/ώρα μέχρι 16 χλμ/ώρα. Οτιδήποτε διψήφιο είναι καλό. Με φέρνει γρήγορα πιο κοντά στο 147.5 χλμ, στο 2ο control.

Τελικά, στις 18:07 ακριβώς, είμαι εκεί! Στο 2ο control! Σφραγίζω, παίρνω μερικές ενθαρρυντικές κουβέντες από το παλληκάρι του control, μαζί με συμβουλή να φορέσω αντιανεμικό (την οποία εννοείται ότι ακολουθώ), και μετά από ένα πανηγυρικό τηλέφωνο με τον Περικλή ξεκινάω! Τώρα πια, έχω χρόνο και εύκολη διαδρομή. Αλλά δεν πρέπει να ξεχαστώ. Προσοχή στις γρήγορες στροφές της κατάβασης του Ολύμπου (απίστευτη εμπειρία!), προσοχή στην ενυδάτωση και την ενεργειακή παροχή (μένουν άλλα 50 χλμ. δηλ. περίπου 2 ώρες), προσοχή στην κατάσταση του πιστού μου συντρόφου, του Tarmac!

Το τελευταίο κομμάτι είναι εύκολο. Σχετικά επίπεδο, με λίγο αέρα, κρατάω καλή μ.ω.τ. και μαζεύω τα χιλιόμετρα. Μέχρι και κολλητήρι σε τρακτέρ (πού πήγαινε με 27-28 χλμ/ώρα) κάνω για καμιά 500αριά μέτρα (δυστυχώς πήγαινε από άλλη διαδρομή, αλλιώς θα έμενα πίσω του πολύ περισσότερο!) Μπαίνοντας στην πόλη της Λάρισας, το Garmin με βγάζει "καρφί" στο Αλκαζάρ. Στις 12 ώρες ακριβώς, σφραγίζω τερματισμό. Είμαι ο τελευταίος (46 από τους 51 τερματίσαμε), αλλά είμαι πολύ πιο περήφανος γι΄αυτόν τον τερματισμό από τις 9 ώρες της Νεμέας ή του Πύργου! Είναι μακράν το πιο δύσκολο brevet που έχω τερματίσει και μια προσωπική υπέρβαση.

Ο Χάρης και ο Βαγγέλης είναι στον τερματισμό και έχουν μόνο καλά λόγια και συγχαρητήρια για μένα. Με έχουν δει και σε άλλα brevet, έχουν διαβάσει τα κείμενά μου και επιβεβαιώνουν αυτό που ξέρω: Η πεμπτουσία του brevet είναι να περάσεις καλά και να κάνεις την υπέρβασή σου, πετυχαίνοντας τον στόχο που έχεις θέσει για τον εαυτό σου!

Επιστροφή - Καλό φθινόπωρο

2010-09-02T23:00:00.001+03:00

Να 'μαστε πίσω στο κλεινόν άστυ, με τις διακοπές να αποτελούν ανάμνηση και τη δουλειά στο γραφείο να μοιάζει πιο βαριά και πιο... δύσκολη.

Η Λευκάδα με άφησε με ανάμεικτες εντυπώσεις (η δύσκολη πρόσβαση στις παραλίες είναι σημαντικός ανασταλτικός παράγοντας όταν έχεις μαζί σου τρία μικρά παιδιά και μια σύζυγο με βλάβη στο δεξιό μηνίσκο). Παρόλα αυτά, είχε αρκετές όμορφες στιγμές να προσφέρει. Η Σίφνος, πάντα όμορφη και φιλόξενη, με βοήθησε για άλλη μια φορά να "γεμίσω μπαταρίες".

Οι στόχοι (τουλάχιστον οι περισσότεροι) επετεύχθησαν:

Χρόνος με τη σύντροφο και τα παιδιά.
Απομάκρυνση από τα του γραφείου και της δουλειάς.
Νυχτερινό μπάνιο υπό πανσέληνο σε πανέμορφη σιφνέικη παραλία.
Snorkeling και συλλογή κοχυλιών.
Νυχτερινή διασκέδαση.
Κολυμβητική προπόνηση και σημαντική βελτίωση: καλύπτω πλέον με άνεση αποστάσεις 700 - 1000 μέτρων, με ικανοποιητικό, σταθερό ρυθμό.

Δεν κατάφερα να κάνω καθόλου ποδήλατο (ήταν πρακτικά αδύνατο) και έκανα πολύ λίγο τρέξιμο. Έτσι, με μόνο "cross-training" (το κολύμπι) δεν είμαι πολύ σίγουρος για τη φυσική μου κατάσταση και την ποδηλατική μου φόρμα... Παρόλα αυτά, αποφάσισα (μόλις σήμερα) να ρισκάρω τη συμμετοχή μου στο brevet της Λάρισας. Έχω κάποιες επιφυλάξεις, αλλά θα το παλέψω όσο με παίρνει...

Θα μετακινηθούμε προς Λάρισα αύριο το απόγευμα, παρέα με τον Περικλή (PC997) και θα είμαστε μπόλικοι από την παρέα (cosmo, periklis19, rafailakis, mgbiker/Manos, κλπ.) Ελπίζω να περάσουμε καλά και να το ευχαριστηθούμε!

Διακοπές...

2010-08-15T21:14:00.000+03:00

Ήρθε επιτέλους και για μένα ή ώρα...

Αρχίζοντας από την Τρίτη (17/8), με διαδοχικούς προορισμούς τη Λευκάδα και την - πατρίδα - Σίφνο. Στόχοι:

Πνευματική ξεκούραση: Απομάκρυνση από τα του γραφείου και της δουλειάς.
Επαφή με την οικογένεια: Χρόνος για ποιοτική επικοινωνία με τα παιδιά και τη σύντροφο.
Διαφορετικές δραστηριότητες: Πολύ κολύμπι στη θάλασσα, κάμποσο snorkeling (μαζί με τα παιδιά), νυχτερινά μπάνια και ό,τι άλλο προκύψει!

Ένα ακόμα ζητούμενο, είναι αν θα μπορέσω να συνδυάσω όλα τα παραπάνω, με διατήρηση της φυσικής μου κατάστασης σε ικανοποιητικό επίπεδο ώστε να μπορέσω να συμμετάσχω αξιοπρεπώς στο brevet της Λάρισας (4/9) και στον αγώνα ανεξάρτητων της transNatura (12/9) στο Αμύνταιο της Φλώρινας. Ιδανικά, θα πρέπει να χάσω και κάνα-δυο κιλά! Για να δούμε...

Σχετικά με τον αγώνα της 12ης Σεπτεμβρίου:

Πρόκειται για διεθνή αγώνα mountain bike ο οποίος διοργανώνεται για 2η χρονιά φέτος. Είναι δύσκολος αγώνας με σπουδαίες διεθνείς συμμετοχές. Αποτελείται από 4 ετάπ (4 μέρες). Για την τελευταία μέρα (Κυριακή 12/9) προβλέπεται και αγώνας Open. Είναι 56 km με περίπου 1800 μέτρα υψομετρικά. Όχι και πολύ εύκολο (για mountain!).

Η Vodafone θα είναι σπόνσορας του αγώνα και μας πρότεινε, αν θέλουμε (ως ομάδα GBI) να συμμετέχουμε. Οι μαουντενάδες της παρέας είπαν αμέσως "ΝΑΙ!!!" και παρέσυραν κι εμένα! Παρόλο που η σχέση μου με το MTB είναι πρακτικά μηδενική (OK έχω κάνει κάνα-δυο καλές δοκιμές στα Βασιλικά και στο Άλσος Συγγρού), είπα να δοκιμάσω κυρίως λόγω της παρέας και λόγω του πολύ όμορφου σημείου (εθνικός δρυμός Πίνδου) όπου γίνεται ο αγώνας.

Ο καλός μου φίλος Ιάκωβος μου δάνεισε ένα "μάχιμο" hard-tail 26άρι mountain στο μέγεθός μου (Storck παρακαλώ), κι έτσι είμαι "έτοιμος". Θα επανέλθω...

Απόδραση στη Ναύπακτο

2010-08-01T22:28:00.000+03:00

Αυτό το ΣΚ είχε κολυμβητική προπόνηση.

Κάνοντας όμως τη βόλτα μου στη Ναύπακτο, έβγαλα ποδηλατικό λαυράκι! Λεπτομέρειες εδώ!

Καλοκαιρινό πρόγραμμα

2010-07-31T10:36:00.001+03:00

Έχουμε μπει για τα καλά στο καλοκαιρινό πρόγραμμα, και - όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος - αποδεικνύεται δύσκολο να καταφέρει κανείς να παραμείνει σε φόρμα και να διατηρήσει κάποιο προπονητικό πρόγραμμα...

Τα πλάνα για την επόμενη περίοδο λοιπόν και το αντίστοιχο προπονητικό πρόγραμμα:

Συμμετοχή στο brevet της Λάρισας (4/9)
Πιθανή συμμετοχή στο transNatura 2010 (ναι ο frankie πάει για mountain biking - θα μιλήσουμε αναλυτικότερα γι' αυτό)
Συμμετοχή στο brevet της Χαλκίδας (30/10)

Κάθε μέρα που είμαι στη θάλασσα έχει cross-training: με απλά λόγια, κολύμβηση. Κάνω 20 - 30 λεπτά ελεύθερο, χωρίς σταμάτημα. Κάτι σαν προπόνηση τριάθλου...
Προγραμματίζω επίσης πρωινό τρέξιμο για τις ημέρες που θα είμαι στην εξοχή (Λευκάδα και Σίφνο έχει το πρόγραμμα φέτος) και το πιθανότερο είναι να πάρω το ποδήλατο μαζί για τις 10 μέρες που θα είμαι στη Σίφνο.
Σήμερα είμαι στη Ναύπακτο (για ΣΚ) οπότε θα έχει κολυμβητική προπόνηση μέσα στην ημέρα!
Το ίδιο (κολυμβητική προπόνηση) εφάρμοσα και πριν από 15 μέρες που βρέθηκα στη Σίφνο για 4 μέρες.

Mountain biking
Η Vodafone θα είναι φέτος χορηγός του transNatura 2010. Μας πρότειναν λοιπόν, αν θέλουμε (ως ομάδα GBI) να πάρουμε μέρος και φυσικά είπαμε ΝΑΙ! Μιλάμε βέβαια μόνο για το τελευταίο ετάπ (κατηγορία open). Γίνεται στο Αμύνταιο, σε υπέροχη τοποθεσία και αυτός είναι ο βασικός λόγος που θέλω να πάω. Ο καλός μου φίλος Ιάκωβος θα με εξοπλίσει με ποδήλατο (ένα hard-tail της Storck) κι έτσι θα μπορέσω να ζήσω κι αυτή την εμπειρία.
Θα επανέλθω (φυσικά) επί του θέματος!

Γηράσκω αεί διδασκόμενος

2010-07-25T21:02:00.000+03:00

Δύο σημαντικές διαπιστώσεις από τη σημερινή προπόνηση (Άλιμος - Σαρωνίδα - Άλιμος) με 27 km/h μ.ω.τ.

Πρόσληψη υγρών. Ο απλός κανόνας είναι μια γουλιά νερό ή ισοτονικό κάθε 15 λεπτά. Αλλά ο κανόνας εφαρμόζεται υπό φυσιολογικές συνθήκες! Με τη θερμοκρασία στους 38, χρειάζεται άλλη προσέγγιση! Την περασμένη Τετάρτη, δεν το συνειδητοποίησα και παραλίγο να την πατήσω! Μετά από 80 km (και μάλιστα σε απογευματινή / βραδινή ώρα) με φυσιολογικό ρυθμό, επέστρεψα σπίτι "χώμα", έτοιμος να καταρεύσω. Ο λόγος - όπως συνειδητοποίησα λίγο αργότερα - ήταν η αφυδάτωση!
Σήμερα, έκανα την ίδια διαδρομή, με τον ίδιο ρυθμό, με ντάλα ήλιο και 38 βαθμούς θερμοκρασία. Έπινα δυο γουλιές νερό ή ισοτονικό κάθε 10 λεπτά, ίσως και συχνότερα. Πρακτικά διπλασίασα το ρυθμό πρόσληψης υγρών. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό: Επέστρεψα σε πολύ καλύτερη κατάσταση.
Κάτι επιπλέον, που είναι πολύ χρήσιμο (αν και δεν το εφάρμοσα σήμερα) είναι το "λούσιμο" με δροσερό νερό. Όταν ο ήλιος είναι δυνατός, είναι πολύ αποτελεσματικό.
Μιλώντας μάλιστα σήμερα με το φίλο PC997 στο τηλέφωνο, έμαθα ότι χθες είχε τα ίδια και χειρότερα προβλήματα με τη ζέστη, στην προπόνησή του. Τρανή απόδειξη του γεγονότος ότι όση εμπειρία και να συγκεντρώσει κανείς, πάντα υπάρχει κάτι παραπάνω να μάθει!
Θέση στη σέλλα. Τον τελευταίο καιρό, προβληματίζομαι με το γεγονός ότι μετά τα 120 περίπου χιλιόμετρα, έχω πόνους και πιάσιμο από τη σέλλα. Έκανα και δοκιμή με άλλη σέλλα, χωρίς επιτυχία και άρχισα να ψάχνω γνώμες και εναλλακτικές. Όμως διαπίστωσα ότι ίσως μπορώ να καθίσω πολύ καλύτερα και ανετότερα στην υπάρχουσα! Μετακινούμενος αισθητά προς τα πίσω, συνειδητοποίησα ότι έχει αρκετό χώρο ακόμα, ο οποίος έμενε αχρησιμοποίητος μέχρι τώρα! Ένα περίπου εκατοστό πιο πίσω, η σέλλα είναι πιο φαρδιά και στηρίζει πολύ καλύτερα τα κόκκαλα της λεκάνης μου. Μετά τη σημερινή προπόνηση λοιπόν, τη μετακίνησα ένα εκατοστό πιο μπροστά (ώστε να είμαι στη σωστή απόσταση από το τιμόνι μου) και ... θα δω το αποτέλεσμα στην επόμενη προπόνηση. Ίσως θα πρέπει να την κατεβάσω και 30 - 40 χιλιοστά πιο κάτω (κάτι που θα την φέρει επίσης ελάχιστα πιο μπροστά - αφού το παλουκόσελο είναι με κλίση και όχι ίσιο). Αλλά είπαμε: μια αλλαγή κάθε φορά!

Δίδαγμα: Πάντα υπάρχει κάτι που μαθαίνεις και πάντα υπάρχει κάτι που μπορείς να βελτιώσεις!

Παρακολουθώντας το Tour de France και κάνοντας προπόνηση!

2010-07-15T22:47:00.000+03:00

Για δεύτερη χρονιά φέτος, παρακολουθώ συστηματικά το Tour de France. Συναρπαστικός αγώνας, αν κάποιος αρχίσει και καταλαβαίνει τις τακτικές και τις στρατηγικές των ομάδων, αν κάποιος αποκτήσει αίσθηση του γιατί η ποδηλασία δρόμου είναι ομαδικό άθλημα.

Η περιγραφή (από το International Eurosport) είναι αρκετά καλή και μαθαίνεις πολλά. Ταυτόχρονα έχεις την ευκαιρία να θαυμάσεις τους pro και - ακούγοντας τις επιδόσεις τους - να καταλάβεις πόσο καταπληκτικοί αθλητές είναι και γιατί θεωρείται από πολλούς το πιο δύσκολο άθλημα του κόσμου.

Μόνο ενδεικτικά, αναφέρω ότι σύμφωνα με τους εκφωνητές, ο Ivan Basso παράγει 390 Watt στο κατώφλι του! Το δικό μου κατώφλι είναι στους 173 παλμούς και δε νομίζω ότι παράγω πάνω από 200 - 220 Watt (θα το μετρήσω κάποια από τις επόμενες μέρες!).

Η προπόνηση συνεχίζεται - κυρίως στο εργόμετρο - αφού η ζέστη είναι απαγορευτική για να βγεις πολλές ώρες στο δρόμο. Το περασμένο Σάββατο έκανα μια καλή ανάβαση Πάρνηθας με το φίλο cosmo. Πέραν αυτού, αρκετές ώρες πάνω στο εργόμετρο...

Την προηγούμενη βδομάδα, έκανα και κάποια πρώτα test από αυτά που περιγράφει στο βιβλίο του ο Joe Friel. Συγκεκριμένα ασχολήθηκα με το Sprint Power Test. Μετά από καλό ζέσταμα, κάνεις 0.2 μίλια "όλα μέσα" και καταγράφεις μέγιστη και μέση ισχύ. Κατέγραψα 750 Watt μέγιστη και 500 Watt μέση. Αυτές οι τιμές - σύμφωνα με τον Friel - με κατατάσσουν στην κατηγορία Fair (2). Πρέπει να περάσω τα 800 και 560 Watt αντίστοιχα για να μπω στην κατηγορία Average (3)! Αναμενόμενο! Το επόμενο διάστημα θα κάνω και επιπλέον τεστ / μετρήσεις. Η συχνή επανάληψη τέτοιων τεστ είναι ο καλύτερος τρόπος να καταλάβεις αν η προπόνηση πιάνει τόπο!

GBI 2010 - Φωτογραφικό υλικό

2010-06-25T11:22:00.000+03:00

Αρχίζω να ανεβάζω φωτογραφίες... Θα προσπαθήσω να κάνω και μια "αφήγηση" με τους υπότιτλους....

http://picasaweb.google.gr/fragkiskos.vellis/GBI2010#

Alias vs Toupe

2010-06-25T10:27:00.000+03:00

Χρησιμοποιώ τη σέλα Alias της Specialized. Πριν από λίγες μέρες, ένας φίλος μου δάνεισε για δοκιμή την Toupe (επίσης της Specialized). Ίδιο μέγεθος, 143mm, διαφορετικό χρώμα (άσπρη η Toupe), ίδιο σχήμα, αλλά ανύπαρκτο gel!

Οπτικά, η Toupe είναι εξαιρετική. Όμορφος σχεδιασμός και ...σωστό χρώμα (λευκό με λίγες μαύρες λεπτομέρειες και μια κόκκινη πινελιά) που έδειξε πολύ όμορφα πάνω στο λευκό Tarmac. Λεπτή και διακριτική, με τον ίδιο ακριβώς σχεδιασμό της Alias (κενό αυλάκι στη μέση, ίδιο σχήμα, κλπ.).

Τη δοκίμασα στην προπόνηση της 23/6. Άλιμος - Καταφυγή, 110 χλμ. με μ.ω.τ. πάνω από 28 χλμ/ώρα. Καλό τεστ!

Παρόλο που σε προδιαθέτει ότι δε θα είναι καθόλου άνετη, αυτό δεν ισχύει. Πρακτικά δίνει παρόμοια αίσθηση με την Alias (προφανώς και λόγω όμοιου σχήματος). Μετά από πολλά χλμ. όμως, η έλλειψη gel γίνεται αισθητή... Η Alias αρχίζει να με ενοχλεί μετά τα 110 - 120 χλμ. Την ίδια ακριβώς ενόχληση αισθάνθηκα από την Toupe, αλλά νωρίτερα γύρω στα 80 - 90 χλμ. Από την άλλη πλευρά, για "αγωνιστική" χρήση θα προτιμούσα να είχα την Toupe. Πιο απόλυτη αίσθηση και επαφή με το ποδήλατο, και βέβαια μικρότερο βάρος!

Εν κατακλείδι, θα μείνω προς το παρόν με την Alias. Η ευκαιρία για δοκιμή μιας άλλης σέλας ήταν καλή. Φαίνεται ότι το σχήμα παίζει βασικό ρόλο. Καλό θα ήταν να έχω την ευκαιρία να δοκιμάσω και μια τελείως διαφορετική (από πλευράς σχήματος) στο μέλλον.

Τα μαγικά χέρια

2010-06-19T12:51:00.000+03:00

Επιστροφή στη δράση σήμερα, ύστερα από 10 μέρες απραξίας και ξεκούρασης. Τα αποτελέσματα αναμενόμενα... Σερνόμουνα στο δρόμο, λαχάνιαζα εύκολα, το γόνατο "τσίμπαγε" λίγο ακόμα...

Ευτυχώς υπήρχαν τα μαγικά χέρια στην παρέα! Πρώτα (χρονικά) του Αλέκου. Που στη στάση για παγωτό και καφέ στη Δωδώνη της Π. Φώκαιας, ανέλαβαν το γόνατό μου και έκαναν θαύματα! Μετά έμαθα ότι είναι πολύ οι ποδηλάτες που έχουν κάνει άγαλμα στον Αλέκο για τα μαγικά του χέρια και το μασάζ τους! Αλέκο κράτα μου ώρες στο πρόγραμμά σου!

Και ύστερα του Παναγιώτη (pkokk) που στα τελευταία ανηφοράκια έδωσαν μια έξτρα ώθηση ώστε να ξεκουράσουν το πονεμένο μου κορμί!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και τους δύο, καθώς και την υπόλοιπη παρέα (Κωστής και Jakis).

Ξεπλήρωσα (σε ένα βαθμό) μένοντας πίσω τους με το αυτοκίνητο, από Γλυφάδα μέχρι Άλιμο, με τα alarm αναμμένα, προστατεύοντάς τους από τους αφιονισμένους οδηγούς της παραλιακής, σε αυτό το "δύσκολο" κομμάτι της διαδρομής.

Δεν ανησυχώ (πολύ) για τη σημερινή μου απόδοση. Λογικό και αναμενόμενο μετά από τόσα χιλιόμετρα. Σιγά-σιγά (3 - 4 προπονήσεις πιστεύω) θα επανέλθω.

GBI 2010 - Μαθήματα και εμπειρίες

2010-06-17T21:01:00.001+03:00

Ξεκινάω σήμερα να καταγράφω εμπειρίες από το 2ο GBI στο οποίο έλαβα μέρος. Μια ακόμα καταπληκτική εμπειρία, από αυτές που δεν έχουν όλοι την ευκαιρία να ζήσουν και που εύχεσαι να είσαι καλά και να μπορέσεις και την επόμενη χρονιά να είσαι εκεί... Δεν θα ακολουθήσω χρονική σειρά, για να μη γίνω βαρετός. Θα προσπαθήσω να "μαζέψω" τα πιο ενδιαφέροντα και πιο χρήσιμα.

Προς την Πράγα

Η πτήση ήταν πιο άνετη φέτος μια και δεν είχα να κουβαλάω την ογκώδη και βαριά βαλίτσα ποδηλάτου. Η μεταφορική είχε παραλάβει όλα τα ποδήλατα λίγες μέρες πριν και είχε αναλάβει να τα παραδώσει απ' ευθείας στο ξενοδοχείο μας στην Πράγα. Ένα - δυο τηλεφωνήματα ήταν αρκετά, και τα ποδήλατα ήρθαν την ώρα που έπρεπε, στο ξενοδοχείο μας, στα προάστια της Πράγας.

Πετάξαμε μέσω Ντίσελντορφ και όταν είδαμε το μέγεθος του αεροσκάφους (και ειδικότερα το μέγεθος της πόρτας του χώρου αποσκευών του - μια σταλιά ήταν!) που μας πήγε από το Ντίσελντορφ στην Πράγα, δικαιολογήσαμε απόλυτα την άρνηση των αεροπορικών εταιριών να μας επιτρέψουν να πάρουμε τα ποδήλατά μας μαζί μας. Όχι ότι μας χάλασε, γιατί απλοποίησε και διευκόλυνε πολύ τις πτήσεις μας. Να 'ναι καλά και η Vodafone Ελλάδος που μας σπονσοράρισε και κάλυψε το σχετικό κόστος (περίπου 300 € πήγαινε - έλα για κάθε ποδήλατο).

Στο ξενοδοχείο κάναμε κατάληψη στον ελεύθερο χώρο δίπλα στις σκάλες του 3ου ορόφου (ευτυχώς είχε μπόλικο χώρο), απλώσαμε τα εργαλεία μας και τις βαλίτσες μας και μέσα σε λιγότερο από 2 ώρες είχαμε όλα τα ποδήλατα έτοιμα. Είχα ξεβιδώσει το πίσω ντεραγιέ από το νύχι και όταν το ξαναβίδωσα διαπίστωσα ότι χρειαζόταν ρύθμιση (πήδαγε κάποια γρανάζια). Με τη βοήθεια του Μάνου, η δουλειά έγινε μέσα σε λίγα λεπτά και ήμουν έτοιμος!

Μάθημα 1ο: Το ξεβίδωμα του ντεραγιέ, ναι μεν αυξάνει την προστασία από ζημιές κατά τη μεταφορά, αλλά απαιτείται να ξέρετε να το ρυθμίσετε μετά!

Με τα ποδήλατα έτοιμα και χωρίς άγχος, είχε έρθει η ώρα για Τσέχικες μπύρες και φαί! Κάπου κοντά όμως γιατί η κούραση ήταν ήδη αρκετή και την επομένη μας περίμεναν χιλιόμετρα! Ευτυχώς, το κατάλληλο εστιατόριο βρέθηκε γρήγορα. Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο, βρεθήκαμε με αρκετούς φίλους και γνωστούς από την περσινή διοργάνωση, μάθαμε κάποιες πρώτες λεπτομέρειες για τα διαδικαστικά της επόμενης μέρας και πήγαμε για ξεκούραση.

Ο καιρός - Ο ρουχισμός

Η πρώτη "έκπληξη" ήταν ο καιρός. Περίπου 10 βαθμοί θερμοκρασία, σήμαιναν μακρύ κολάν, χειμερινό τζάκετ, αδιάβροχο και καλύμματα παπουτσιών. Ευτυχώς είχα όλα τα παραπάνω μαζί μου!

Μάθημα 2ο: Κοιτάμε την πρόβλεψη καιρού και εξοπλιζόμαστε αναλόγως. Κάποιοι συνάδελφοι είχαν έρθει με "ελαφρύ" ρουχισμό και είχαν πρόβλημα.

Τα δυο ρούχα που αποδείχτηκαν αξεπέραστα σε αυτό το ταξίδι, ήταν το τζάκετ της Etxeondo και το αδιάβροχο της Orbea. Το πρώτο με κράτησε ζεστό υπό όλες τις συνθήκες ενώ το δεύτερο ήταν το ΚΑΛΥΤΕΡΟ αδιάβροχο που έχω φορέσει ποτέ. Μπορούσα να μετρήσω τις σταγόνες της βροχής πάνω του και όταν το τίναζα με μια απλή κίνηση, έφευγαν! Ούτε μια σταγόνα δεν πέρασε στο εσωτερικό του! Ταυτόχρονα είναι και διαπνέον σε μεγάλο βαθμό (αλλά βέβαια, μετά από κάποιες ώρες ιδρώνεις).

Ο καιρός ήταν μια από τις σημαντικές δυσκολίες αυτού του ταξιδιού. Πέρα από το κρύο της 1ης μέρας (όπου παρόλο που φοβόμασταν βροχή - τη γλιτώσαμε), είχαμε κρύο και πολύ βροχή τη 2η και την 3η μέρα. Ειδικά την 3η μέρα, μέχρι και 2 ώρες πριν φτάσουμε στη Λειψία, είχαμε μουλιάσει... Μετά όμως βγήκε ήλιος και φτάσαμε στη Λειψία στεγνοί. Τις επόμενες μέρες, και μέχρι το τέλος, δεν ξαναχρειάστηκα το τζάκετ (η θερμοκρασία ανέβηκε κοντά στους 20 βαθμούς) ούτε και το μακρύ κολλάν (το οποίο εν τω μεταξύ είχε χρειαστεί να πλύνω δυο φορές για να το χρησιμοποιήσω τις 3 πρώτες μέρες). Χρειάστηκα όμως το αδιάβροχο τις τελευταίες δυο μέρες (έβρεξε κατά διαστήματα). Επίσης, ιδιαίτερα χρήσιμα μου φάνηκαν και τα μανίκια. Προσφέρουν αρκετή ζέστη στα χέρια και "ευελιξία" στις αλλαγές θερμοκρασίας. Όταν ζεσταίνεσαι, απλώς τα μαζεύεις στους καρπούς και τα κάνεις περικάρπια (ή τα βγάζεις τελείως, τα διπλώνεις και τα βάζεις στην πίσω τσέπη).

Πρωινή προετοιμασία

Η διοργάνωση φέτος ήταν σαφώς καλύτερη από την προηγούμενη χρονιά. Διαχείριση αποσκευών, starting kit με πολλά και χρήσιμα πράγματα, τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων, σπόνσορες που είχαν αναλάβει σχεδόν τα πάντα.

Κάθε πρωί, είχαμε εξασφαλισμένο πρωινό, τροφοδοσία νερού και ισοτονικού από την Dextro, ενεργειακές μπάρες από την ίδια εταιρεία, τεχνική υποστήριξη από τη Legion Bikes (φούσκωμα και λάδωμα - κάποιες φορές - χρειάστηκα εγώ).

Οι συνθήκες στο δρόμο

Μάθημα 3ο: Ναι, υπάρχουν οδηγοί που είναι πολύ χειρότεροι από τους Έλληνες, απέναντι στους ποδηλάτες. Πρόκειται για τους Τσέχους! Ιδιαίτερα επιθετικοί απέναντι στους ποδηλάτες, με συνεχή κορναρίσματα, σφήνες, κλεισίματα, άσεμνες χειρονομίες και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε! Επί μιάμιση μέρα (όσο ήμασταν στην Τσεχία) τα είδαμε όλα (κυριολεκτικά και μεταφορικά)!

Η πλοήγηση ήταν (όπως και πέρσι) μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις τη σωστή διαδρομή και να κινηθείς γρήγορα και με ασφάλεια, αν δεν έχεις GPS και τη διαδρομή προσχεδιασμένη και φορτωμένη. Το Garmin μου αποδείχτηκε αχώριστος και ανεκτίμητος σύντροφος. Δε μετάνιωσα ούτε στιγμή για τις ώρες που αφιέρωσα (πριν το ταξίδι) να φορτώσω χάρτες και διαδρομές και να σιγουρευτώ ότι ξέρω πώς να το χρησιμοποιήσω στο δρόμο.

Μάθημα 4ο: Σε τέτοιο μεγάλο ταξίδι, το GPS είναι σχεδόν απαραίτητο. Επίσης είναι απαραίτητο να το έχεις "δουλέψει" πριν και να είσαι πλήρως εξοικειωμένος με τις λειτουργίες του, σε γνωστές διαδρομές και σε γνωστό περιβάλλον. Αλλιώς θα αποδειχτεί άχρηστο και εκνευριστικό.

Και βέβαια μην πιστέψετε ούτε στιγμή ότι θα μπορέσετε να βγάλετε άκρη με τα ονόματα των Τσέχικων χωριών και να βγάλετε άκρη απλώς ακολουθώντας τις οδικές πινακίδες (οι οποίες είναι μπόλικες, αλλά στα Τσέχικα - δηλ. με πολλά σύμφωνα και πολύ λίγα φωνήεντα!).

Στη Γερμανία, άλλος κόσμος. Τα χωριά της (πρώην) Ανατολικής Γερμανίας είναι όμορφα και έχουν ένα χαρακτηριστικό στυλ, κάπως διαφορετικό από εκείνα της Δυτικής. Το οδόστρωμα δεν είναι πάντα καλό, αλλά το χειρότερο είναι η συχνή ύπαρξη "παβέ". Πολλές φορές σκέφτηκα ότι αντιγράφω το Paris-Roubaix! Ευτυχώς χωρίς τη λάσπη του! Αλλά η οδήγηση κούρσας πάνω από αυτά τα "cobbled stones" είναι μια πρόκληση!

Μάθημα 5ο: Στα παβέ, θέλει μαλακό πιάσιμο το τιμονιού. Ειδικά στις κατηφόρες, είναι καλύτερα να κρατάς γερά τις μανέτες από την κάτω πλευρά και να έχεις πιο χαλαρό πιάσιμο από την πάνω μεριά. Έτσι καταπονείς λιγότερο τα χέρια ενώ ταυτόχρονα έχεις ασφαλές κράτημα του τιμονιού (αλλιώς είναι εύκολο να χαθεί ο έλεγχος του τιμονιού από το τράνταγμα). Το ορθοπέταλο επίσης βοηθάει, μια και λειτουργούν τα πόδια ως αμορτισέρ. Μειώνονται έτσι οι καταπονήσεις στο υπόλοιπο σώμα, αλλά και στο ποδήλατο. Όταν δεν κάνετε ορθοπέταλο, χρησιμοποιήστε μαλακό πάτημα - βοηθάει.

Τοπία

Η διαδρομή ήταν πανέμορφη. Παρόλο που δεν είχε την περσινή ποικιλία της Ελβετίας, είχε απέραντα καταπράσινα λιβάδια, πυκνά δάση, δρυμούς, ποτάμια, ποδηλατόδρομους μέσα από γραφικές διαδρομές, και πάμπολλα χωριουδάκια (περάσαμε μέσα από όλα και όχι από τους κεντρικούς δρόμους που τα παρέκαμπταν). Στο μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής χρησιμοποίησα το δρόμο και όχι τον ποδηλατόδρομο. Ο λόγος ήταν κυρίως η δυνατότητα κίνησης σε group και η αντίστοιχη ταχύτητα με την οποία μπορούσα έτσι να κινηθώ.

Έμαθα ότι στη Γερμανία ο νόμος επιτρέπει σε "γρήγορα" ποδήλατα (να είναι κάτω από 9 κιλά βάρος) να κινηθούν στο δρόμο ακόμα και όταν υπάρχει ποδηλατόδρομος.

Φέτος, τις περισσότερες μέρες (εκτός από την 1η) επέλεξα να είμαι με γρήγορο group. Αυτό σήμαινε λίγες και μικρές στάσεις (toilet stops :-)), μια μεγάλη (45' - 60') για φαγητό στα μισά της διαδρομής (αναντικατάστατη η μακαρονάδα σε αυτές τις περιπτώσεις - ένιωθα τα πόδια μου να πετάνε μετά!), συχνό γκρουπάρισμα και κίνηση με 30 - 35 km/h και σβέλτο ρυθμό στις ανηφόρες. Οι οποίες ανηφόρες, μπορεί να μην ήταν απότομες, αλλά ήταν αμέτρητες! Σα διαλλειματική προπόνηση ένα πράμα. Πρέπει να ανεβήκαμε αμέτρητα λοφάκια! Κάπου 7,000 μέτρα τα συνολικά υψομετρικά των 8 ημερών! Κατά τη γνώμη μου, αυτή ήταν και η μεγαλύτερη δυσκολία του φετινού GBI. Σε κάποιες από αυτές τις ανηφόρες, έχασα το group μου (τα κιλά μου είναι τουλάχιστον 15 - 20 παραπάνω από τους υπόλοιπους του group μου). Ευτυχώς οι διαφορές ήταν των λίγων λεπτών και τους προλάβαινα στην επόμενη ανασυγκρότηση / κατηφόρα / φανάρι! Μάζεψα βέβαια και κάμποσα "διεθνή" χιλιόμετρα ολομόναχος που μου αύξησαν την εμπειρία και την αυτάρκεια!

Φαγητό και ποδηλασία

Μια από τις σημαντικότερες και επιτυχημένες αλλαγές που πραγματοποίησα σε αυτό το ταξίδι ήταν η αύξηση του μέσου cadence με το οποίο ποδηλατώ. Έχοντας πεισθεί ότι πρέπει να μαλακώσω τα πατήματά μου και να αυξήσω τις περιστροφές μου, κατάφερα να ανεβάσω το μέσο cadence των διαδρομών μου από 70 - 72 σε 78-80. Αυτό σημαίνει ότι δούλευα επί πολύ ώρα στο 84-85 που διαπίστωσα ότι είναι μάλλον το ιδανικό για μένα. Η διαφορά ήταν τεράστια. Πολύ πιο ξεκούραστο πεταλάρισμα, έδιωχνα εύκολα το γαλακτικό οξύ από τα πόδια μου και δούλευα πολύ πιο αποδοτικά! Δοκιμάστε το (όσοι επιμένετε στα βαριά πατήματα και στο 65 cadence - όπως εγώ μέχρι τώρα) και θα με θυμηθείτε!

Σε ό,τι αφορά το φαγητό: Η συνταγή της μιας μπάρας ανά 1 ώρα δούλεψε μια χαρά. Για backup είχα ένα τοστάκι ζαμπόν τυρί (που είχα φτιάξει στο πρωινό). Αποδείχτηκε βάλσαμο την κατάλληλη στιγμή (συνήθως την τελευταία μια ώρα πριν τον τερματισμό).

Από όλα τα ισοτονικά που δοκίμασα (και δοκίμασα διάφορα) μετά το Powerade που είναι η προτίμησή μου, το πιο εύγευστο για μένα ήταν η σκόνη Isostar.

Θα επανέλθω με περισσότερα για τις φιλίες και τις παρέες καθώς και με πολλές φωτογραφίες!

Δυο τελευταίες μέρες και επιστροφή

2010-06-10T22:56:00.000+03:00

Η κούραση των τελευταίων ημερών ήταν τόσο μεγάλη που με έπαιρνε ο ύπνος με το Blackberry στα χέρια, καθώς προσπαθούσα να γράψω κάποιο post... Η 7η μέρα είχε 120 σχετικά εύκολα χιλιόμετρα με καλό καιρό. η 8η μέρα είχε 80 επιπλέον χιλιόμετρα, αλλά τα περισσότερα υπό βροχή...

Ο τερματισμός στο Ντίσελντορφ ήταν μια πραγματικά συγκινητική εμπειρία... Δάκρυσα αλλά με κάλυψαν τα γυαλιά...

Είμαι πλέον πίσω στην Αθήνα, γεμάτος κούραση, αλλά και ικανοποίηση, εμπειρίες και εικόνες. Τις επόμενες μέρες θα "μαζέψω" τις σκέψεις μου σε - ελπίζω - χρήσιμα και ενδιαφέροντα posts.

Μέρα 6: Κούραση και αναβασεις

2010-06-07T01:11:00.001+03:00

Αυτές οι δυο λέξεις περιγράφουν την ημερα. Η κούραση πλεον είναι αισθητή. Εχω συμπληρώσει καπου 740 χλμ και μια και η σελα ούτε σχημα αλλάζει αλλα ούτε και πονάει, καταλαβαινεται τι πονάει (μεταξύ άλλων). Σήμερα έκανε την εμφάνιση της και η πρωτη κραμπα. Αμελητέα πράγματα μπροστά στα διαλυμενα γόνατα που έχουν κάποιοι αλλοι...

Η δυσκολότερη μάλλον μερα είχε 130 χλμ και 1450 υψομετρικα (ανάμεσα σε αυτα τα τελευταία περιλαμβάνονταν και κάποιοι "τοίχοι" με 12 - 13%) για να φτάσουμε απο το Gottingen στο γραφικοτατο Brilon περνώντας μεσα απο εθνικο δρυμο.

Παρομοιο σενάριο με το χθεσινο (ιδια ομάδα - 20 τελευταία χιλιόμετρα μόνος με το Νίκο). Απειροι λοφοι, οι Γερμανοί στους δρόμους να κάνουν πικ νικ, γιορτές, σπορ κλπ (Κυριακή γαρ,) ανεμογενητριες διάσπαρτες παντου, δάση και τα γραφικα χωρια (ακομα πιο ομορφα αυτα της Δυτικης Γερμανιας), ανάμεσα στα συνηθισμένα απεραντα λιβάδια.

Φτάσαμε στο Brilon στις 17:10. Γλυτωσαμε τη μπορα που άρχισε στις 18:00. Εχω γίνει πολυ καλύτερος στις αναφορές (καλα, ανηφοριστας δεν έγινα, αλλα εχω βελτιωθεί εμφανως).

Δικό μας ξενοδοχειο, για να αποφύγουμε τον ύπνο στο γυμναστήριο, σε απόσταση 500 μ. Ολα καλα...
Sent via BlackBerry Smartphone

5η μερα

2010-06-07T00:45:00.000+03:00

Η εναλλαγή των εικόνων είναι τόσο γρήγορη, που σε συνδυασμο με την κούραση, το μυαλο μπερδεύεται! Πού ήμουν χθες; Πού είμαι σημερα; Τι είδα; Τι συνέβη;

Χθες φύγαμε με την ιδια "γρήγορη" ομάδα, απο το μικρο χωριουδακι Bad Frankenhousen, περάσαμε μεσα απο λιβάδια, δάση, γραφικά γερμανικά χωριά, διασχισαμε τα (πρώην) σύνορα Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας για να φτάσουμε στη φοιτητουπολη με τη νυχτερινή ζωη Gottingen.
Βέβαια για να γίνει αυτο χρειάστηκε να ανεβουμε και να κατεβουμε αμετρητους λοφους που μας τσακισαν τα πόδια. 1200 υψομετρικα σε περίπου 115 χλμ... Αυτή τη φορά. Είχα και παρέα στη γαλαρία στις ανηφορες αφου ο Νίκος ήρθε μαζι αλλα φύλαγε το γόνατο του. Στα τελευταία 10 χλμ έμεινα μαζί του και τερματισα 10 λεπτά μετά την υπόλοιπη ομάδα (πάλι απο τους πρώτους ήμασταν).

Για την ομορφιά του τοπίου δεν πρέπει να πω πολλα για να μη γίνομαι μονότονος. Απλα γεμίζει το ματι εικόνες όμορφες, τοπία γαλήνια και επιβλητικα. Ταυτόχρονα περνουμε μια καλη γεύση της αγροτικής καθημερινότητας αλλα και της ησυχης ζωής στην επαρχια.

Στο τεχνικο κομματι, εχω ανεβάσει τη μεση cadence μου απο 71 σε 78 και η διαφορα προς το καλύτερο είναι τεράστια! Θα επανέλθω στο θεμα, εν καιρώ, με λεπτομέρειες.

Sent via BlackBerry Smartphone

Ready for day 5

2010-06-05T09:25:00.000+03:00

Getting ready for 116 km and for countless hills summing up some 1200 m of ascending! Good weather

Fragkiskos
Sent via BlackBerry Smartphone

4η μερα - Λειψια-Bad Frankenhausen

2010-06-05T09:21:00.000+03:00

Με την πρωινή λιακάδα, έφτιαξε το κέφι όλων. Τα γκρουπακια σχηματίστηκαν ανάλογα με τις διαθέσεις, τις δυνατότητες και τις φιλίες που έχουν ηδη σχηματιστεί.

Ο Νίκος επέλεξε χαλαρό γκρουπ για να δοκιμάσει το γόνατο. Διονύσης, Μάνος, Κωστής και Φραγκίσκος αποφασίσαμε να δοκιμασουμε τα πόδια μας σε κατι γρήγορο. Μαζί με Αγγλο, Γερμανο και Βελγο πήγαμε σβελτα και φτάσαμε 2η ομάδα στο τερμα. Είπαμε δεν είναι αγώνας αλλα καμια φορά μας πιάνει το ανταγωνιστικο μας!

Και βέβαια δεν παραλειψαμε να απολαύσουμε καφε και γλυκο στα μεσα περίπου της διαδρομης σε υπέροχο σημειο (δείτε φωτογραφίες).

Τερματισμός σε μικρο γραφικό χωριο (bad frankenhausen) και διαμονή σε γειτονικο ακόμα μικρότερο (berga) ώστε να αποφύγουμε τον ύπνο στο γυμναστήριο. Το κλασσικο παρτι με μπυρες και hot dog, ποδηλατικό κουβεντουλα και πολλα πειραγματα, δεν ελειψε!

Sent via BlackBerry Smartphone

Green fields

2010-06-04T22:00:00.002+03:00

Κανοντας σήμερα ποδηλατο απο την Λειψια μέχρι το Bad Frankenhausen είχα την ευκαιρια να διαπιστωσω διαφορα πράγματα...

Μια και το θεμα των ημερών είναι ο καιρός, αρχίζω απο αυτο. Λαμπρή λιακάδα και ιδανικες θερμοκρασιες! Η χαρα του ποδηλάτη! Είχε λιγο παραπάνω αεράκι, αλλα μην τα θέλουμε κι ολα δικα μας! Βγήκαν το κοντομανικα!

Βλέποντας την απέραντη πράσινη έκταση, τα λιβάδια με τις καλλιέργειες και τα χαμηλά λοφακια της περιοχής, για κάποιο παράξενο λογο πήγε το μυαλο μου στο Μεσαιωνα και στις ορδές των διαφορων στρατών που κατέβαιναν απο τα βόρεια. Με τέτοια επίπεδη διαμόρφωση εδάφους ηταν εύκολο να μετακινούνται κατα χιλιάδες! Και προφανώς λόγω της ίδιας διαμόρφωσης εδάφους ήξεραν να δίνουν μάχες μονο παρατεταγμενοι σε φαλαγγες προσωπο με προσωπο! Θυμηθείτε το Braveheart κι άλλες παρόμοιες ταινίες και θα καταλάβετε τι εννοώ. Τέτοια απεραντοσυνη πρασίνου λειβαδιου δεν εχω ξαναδεί! Ευτυχώς δεν ηταν μονότονη η διαδρομη. Είχε και βουνά και πολλα γραφικά χωριά.

Οπως και η χθεσινή, είχε πολλα διαδοχικά λοφακια (αναβασεις του 10λεπτου) που διατηρούσαν τον αναβατη σε φορμα! Ο,τι έπρεπε για διαλλειματικη προπόνηση!

Sent via BlackBerry Smartphone

Δεύτερη μέρα-Δρέσδη

2010-06-03T00:52:00.000+03:00

Μέχρι να βγούμε απο την Τσεχία (ξεκινώντας απο το Litomerice) επαληθευσαμε ότι οι Τσέχοι οδηγοί είναι λίαν επικίνδυνοι! Μόλις περάσαμε τα σύνορα αισθανθήκαμε μια ανακούφιση. Κρίμα γιατί η διαδρομή ήταν υπέροχη.

Πρωινή αποχαιρετιστήρια τελετή και έξοδος απο την πόλη με συνοδεία αστυνομίας. Πάνω στη χαρά τους να μας δείξουν το ποδηλατικό μονοπάτι δίπλα στο ποτάμι, μας πέρασαν και δίπλα απο το εργοστάσιο επεξεργασίας λυμάτων! Κάπου 300 μέτρα ποδηλασίας χωρίς ανάσα (κυριολεκτικά!).

Τα χωριά μου φάνηκαν λιγότερο έρημα σήμερα. Είδα κατοίκους να κινούνται. Το πράσινο δεν έλειψε καθόλου. Αλλα αυτο που έγραψα σε προηγούμενο ποστ για το μπλε των ποταμών, πρέπει να το πάρω πίσω. Που το είδα; Μόνο καφέ είναι!

Το πέρασμα των συνόρων ήταν λιγότερο αντιληπτό και απο το αντίστοιχο περσινό (Ιταλίας - Ελβετιας). Εκεί υπήρχε κι ενας φυλακας που μας χαιρέτισε. Εδώ δεν υπήρχε ψυχή. Μόνο ενα τσιμεντενιο κατασκεύασμα.

Οι Γερμανοί οδηγοί (έστω και πρώην Ανατολικοί) είναι απόλυτα εξοικειωμένοι με τα ποδήλατα. Αισθάνεσαι ασφαλής ανά πάσα στιγμή. Καμιά φορά γκρινιάζουν αν δεν χρησιμοποιεις τον παρακείμενο ποδηλατοδρομο και είσαι στον κυρίως δρομο, αλλα μέχρι εκεί.

Η βροχή δεν σταμάτησε καθόλου. Και σε συνδυασμο με το κρυο και τον αερα, ηταν θεμα! Η αισθητή θερμοκρασία ηταν 5 βαθμοί. Με 30 χλμ/ωρα πανω στο ποδηλατο, δεν θέλω να σκεφτώ ποσο ακόμα έπεφτε αυτο το νούμερο!

Οι στάσεις ηταν μικρές για να μην παγωσουμε και κυρίως σε βενζινάδικα που είχαν και μινι μάρκετ (πλήρες με κρουασαν καφε ισοτονικα κλπ!). Ο ποταμός Ελβας μας έκανε καλη παρέα και μας έδειξε μερικά απο τα όμορφα τοπία του και τα γραφικά χωριά του. Σήμερα ήμουν για αρκετή ωρα σε διεθνές μικρο γκρουπ. Ιταλός, Γερμανος, Εγγλεζος, ο Νίκος κι εγω.

Συνολικά 115 χλμ. με 23 μωτ. Το βραδυ, η Vodafone D2 είχε φροντίσει για ενα πλουσιο Γερμανικό τσιμπουσι, σε ενα απο τα όμορφα σημεία της πόλης. Μιλάμε για πόλη με πολυ άπλα, παρκα, πράσινο κλπ. Μένουμε σε αξιοπρεπεστατο hostel. Στη φωτογραφια, γραφεια και εργοστασιο της VW μεσα στη Δρέσδη.

Φραγκίσκος

Sent via BlackBerry Smartphone

2010-06-02T00:11:00.001+03:00

Η πρώτη μέρα της περιπέτειας...
Πολύ κρύο και συννεφιά η οποία ευτυχώς ΔΕΝ εξελίχθηκε σε βροχή. Στα πεδινα σημεια ο αερας ηταν δυνατος. Το γκρουπαρισμα βοηθησε πολυ.

Οι Τσέχοι οδηγοί είναι επικίνδυνοι, επιθετικοί και εχθρικοί προς τους ποδηλάτες. Θέλουν περισσότερη προσοχή και απο τους Ελληνες οδηγούς!

Κάναμε 90 χλμ. Σε 4 ωρες και 10 λεπτά. Ατέλειωτα λιβάδια και καλλιεργημένες εκτάσεις. Ποτάμια και γέφυρες παντού.
Κάτι εργάτες που είχαν κλείσει το δρομο για να κάνουν εργα και ήθελαν να μας στείλουν 2 χλμ πίσω για να περάσουμε απο άλλο δρόμο. Τους αγνοησαμε και συνεχισαμε (ποδηλατο περνούσε άνετα, αυτοκινητο οχι).

Χαλιά οδόστρωμα σε αρκετά σημεία. Τρύπες στην άσφαλτο που μπορούν να διαλύσουν τροχούς και λάστιχα. Σήμανση υπάρχει μονο για αυτοκίνητα (οχι για ποδήλατα ) και οι ποδηλατοδρομοι είναι λίγοι.

Το Litomerice είναι γραφικό αλλα ερημο! Εχει όμως πολυ καλο και φτηνό φαγητο! Α, κι ενα ποτάμι που το διασχίζει!

Αύριο 115 χλμ συνολικά και πέρασμα στην (πρώην) Ανατολική Γερμανία.

Φραγκίσκος
Sent via BlackBerry Smartphone

Λίγο πριν την αναχώρηση...

2010-05-31T14:32:00.001+03:00

Κάθεσαι στο άνετο σπίτι σου, πίνεις το ποτό σου στη βεράντα, κουβεντουλα με τη σύντροφο, χαζευεις ολογιομο φεγγάρι και σκέφτεσαι...

"Που θα πάω τώρα εγώ; Αφήνω τους ανθρώπους που αγαπώ και μ' αγαπάνε, τις ανέσεις του σπιτιού μου, την καθημερινότητα μου και πάω να περάσω 8 μέρες πάνω στο ποδήλατο και σε φτηνά hostel. Με μηδενικές ανέσεις και με αρκετά ρίσκα κάτι να μην πάει καλα και να ταλαιπωρηθω."

Κι ολα αυτα γιατί;

Κατά αρχήν για εναν ανώτερο σκοπό. Αν δεν γινόταν αυτή η διοργάνωση, δεν θα συγκεντρωνονταν 200,000 € (μέχρι τώρα) για τους οργανισμούς που φροντίζουν παιδια. Πάνω απο 9,000 € απο αυτα θα πανε στα Παιδικά Χωριά SOS της Βαρης. Οποιος εχει δει απο κοντά τα παιδιά και τους ανθρώπους που τα φροντίζουν, οποιος εχει καταλάβει το εργο που προσφέρουν αυτοί οι άνθρωποι, ξέρει ακριβώς για τι πραγμα μιλάω. Αισθάνομαι περήφανος που μπορώ να προσφέρω ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ!

Κατα δεύτερον, για την εμπειρία! Μπορεί να κάνω πολλα χιλιόμετρα (πλεον) με το ποδηλατο, μπορεί να χω την τύχη να βλέπω πανέμορφα σημεία της Ελλαδας, κάνοντας προπονήσεις και brevet, αλλα αυτο που ετοιμαζομαι να κάνω τώρα είναι ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ: Χιλιόμετρα πολλα, σε μέρες συνεχομενες, σε περιοχές που σίγουρα δε θα περναγα υπο άλλες συνθηκες. Το ματι χορταινει πράσινο και καφε των βουνών, αλλα και μπλε των λιμνών και των ποταμών. Το μυαλο καθαρίζει, η ψυχή ανατασσεται. Το σωμα δοκιμαζεται και καταπονειται. Απο μερα σε μερα η κούραση συσσωρεύεται. Το σωμα συνηθίζει να λειτουργεί πολλές ωρες πανω στη σελα, αλλα ταυτόχρονα σε ειδοποιει: πόνοι εμφανίζονται σε διαφορά "ξεχασμένα" σημεία, το πρωινο σηκωμα απο το κρεβατι γινεται επώδυνο και απαιτεί "ιεροτελεστεια"! Μπορει να μην ειναι τοσο απανθρωπο οσο το 1000αρι brevet του φιλου μου του Περικλή, αλλα δεν παυει να ειναι μια γερη πρόκληση την οποία δεν ειναι πολλοί αναμεσα μας αυτοι που μπορούν και έχουν τη διάθεση και τη θεληση να αντιμετωπίσουν.

Αλλα η δοκιμασία αυτή λειτουργεί ευεργετικά. Αυτό που μένει στο τέλος είναι μονο οι όμορφες εικόνες και η καλη παρέα. Βασικό και αυτό! Τέτοιες εμπειρίες χρειάζονται καλη παρέα και εμεις ευτυχώς εχουμε την τύχη να είμαστε μια πολυ καλη ομαδα, δεμένοι (μετα την περσινή αντίστοιχη διοργάνωση), με μπόλικο κέφι και με αλληλοσυμπληρουμενες ικανοτητες.

Να λοιπόν γιατί: Επειδή συνδυάζει το τερπνον μετα του οφελιμου με τροπο ιδανικο.

Αλλα δεν αρκούν αυτα. Η "κάλυψη" ξεκινάει απο αυτούς που μένουν πίσω. Απο αυτούς που ανέφερα στην αρχή: που τους αγαπώ, με αγαπούν και με ανέχονται. Χωρίς τη δικη της υποστηριξη, χωρίς την υπομονή της και τη διάθεσή της να αναλάβει "τα του οικου" μόνη της για 10 μερες, τίποτα δε θα μπορούσε να γίνει. Εκεί λοιπόν παει το ΠΡΩΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. Γιατί και μόνο για να ξεκινήσει μια τέτοια περιπέτεια είναι απαραίτητη η υποστήριξη του "αλλού σου μισού".

ΥΓ1: Αν και δεν το εχω συζητήσει με τους υπόλοιπους της ομάδας, είμαι σίγουρος οτι αρκετοί θα συμφωνήσουν μαζι μου!

ΥΓ2: Οφείλω να ζητήσω συγγνώμη για τα πιθανά τυπογραφικα και για τις ελλείψεις τονισμου απο αυτο και απο τα επόμενα post μου, που θα οφείλονται αποκλειστικά και μονο στο Blackberry και στις δύσκολες συνθήκες υπο τις οποίες θα γράφω.

Sent via BlackBerry Smartphone

Από την Πράγα στο Ντίσελντορφ...

2010-05-27T00:29:00.004+03:00

Φέτος λοιπόν ξεκινάμε 10 ποδηλάτες από την Ελλάδα (αντί των 8 που ήμασταν πέρσι). Για την ακρίβεια, είμαστε ΟΛΟΙ οι περσινοί και δυο νέα μέλη, δυνατοί ποδηλάτες και ευχάριστη παρέα, που γρήγορα ενσωματώθηκαν στην ομάδα. Συνολικά θα είμαστε περίπου 300 ποδηλάτες (αντί για 200 που ήμασταν πέρσι) από πολλές χώρες (της Ευρώπης και όχι μόνο).

Οι εμφανίσεις της ελληνικής ομάδας έχουν τα λογότυπα των 4 sponsors καθώς και την ελληνική σημαία!

Η διαδρομή είναι χωρισμένη σε 8 τμήματα (8 μέρες). Κινούμαστε σε ομάδες των 10 - 15 ποδηλατών. Οι ομάδες καθορίζονται δυναμικά, με βάση φιλίες, προτιμήσεις, προτιμώμενο ρυθμό κλπ. Η τελευταία μέρα έχει λιγότερα χιλιόμετρα γιατί μετά από προσυγκέντρωση ΟΛΩΝ των (300) ποδηλατών, γίνεται εντυπωσιακή είσοδος στην πόλη (συνοδεία αστυνομίας κλπ.), υποδοχή από εκατοντάδες κόσμου που μας περιμένει και μεγάλο πάρτι!

Έχουμε και λέμε λοιπόν (με link στο Bike Route Toaster). (Αναφέρω απόσταση και αθροιστικά υψομετρικά/ανάβαση).

Νέα (και ελπίζω τελική!) ενημέρωση στις 27/5.

1η μέρα: Prague - Litomerice 89 km (471 m). Υπάρχει και εναλλακτική με 151 km (989 m). Θα προτιμήσω την εναλλακτική, για να αρχίσουμε δυνατά!
2η μέρα: Litomerice - Dresden (Δρέσδη) 115 km (395 m).
3η μέρα: Dresden - Leipzig (Λειψία) 133 km (726 m). Εδώ η εναλλακτική είναι αρκετά "βαριά" με 218 km (1874 m). Μάλλον θα την αποφύγω, ώστε να έχω περισσότερο χρόνο να δω τη Λειψία (έχω ακούσει τα καλύτερα!)
4η μέρα: Leipzig - Bad Frankenhausen 126 km (560 m)
5η μέρα: Bad Frankenhausen - Gottingen 116 km (615 m). Επίσης προβλέπεται εναλλακτική με 167 km (1411 m), την οποία προγραμματίζω να ακολουθήσω (γερό τεστ αυτό!)
6η μέρα: Gottingen - Brilon 129 km (1102 m).
7η μέρα: Brilon - Dortmund 106 km (400 m) μέσα από εθνικό δρυμό (Naturpark) παρακαλώ! Εδώ η εναλλακτική είναι ακόμα καλύτερη και θα μπει στο πρόγραμμα 160 km (1540 m) αφού (εκτός των άλλων είναι κι αυτή μέσα από Naturpark και μάλιστα από άλλο, μεγαλύτερο!
8η και τελευταία μέρα: Dortmund - Dusseldorf με 80 km (313 m). Χαλάρωμα...

Εξετάζοντας τη διαδρομή με περισσότερη προσοχή στο Google Earth, διαπιστώνω μαγευτικές διαδρομές, δίπλα σε μεγάλα ποτάμια της Κεντρικής Ευρώπης (π.χ. Έλβας) και μέσα σε δρυμούς απίστευτης ομορφιάς! Ανυπομονώ!

Αν ακολουθήσω το πρόγραμμα που περιγράφω πιο πάνω, θα τελειώσω την περιπέτεια με 1061 km και 7036 m ανάβαση! Μήπως είναι πολλά;

Τελική ευθεία για το GBI 2010

2010-05-26T00:04:00.001+03:00

Έμειναν μόνο λίγες μέρες. Τη Δευτέρα πετάω για Πράγα. Την Τρίτη ξεκινάω να ποδηλατώ από την Πράγα προς το Ντίσελντορφ. Σχεδιάζω να κάνω πάνω από 1100 χλμ. σε 8 μέρες. Μπορεί να μην είναι άθλος σαν εκείνον του φίλου μου του Περικλή (1000 χλμ. σε 71 ώρες, brevet "Γύρος της Πελοποννήσου"), αλλά δεν είναι και λίγο!

Οι προετοιμασίες που χρειάστηκαν για να φτάσω μέχρι εδώ, ήταν πολλές... Εύρεση sponsors, κλείσιμο εισιτηρίων, χάρτες και διαδρομές, προετοιμασία ποδηλάτου, σχεδιασμός και εκτύπωση εμφανίσεων, συμπλήρωση ποδηλατικού εξοπλισμού, κλπ. Και όλα αυτά ενώ συνεχίζεται η προσπάθεια κινητοποίησης φίλων, γνωστών, συγγενών και συναδέλφων για τη συγκέντρωση χρημάτων για τα Παιδικά Χωριά SOS (μέχρι τώρα έχουμε φτάσει στα 7,000 € περίπου και συνεχίζουμε!).

Χθες και σήμερα πακετάρισα το Tarmac. Φέτος θα ταξιδέψει με φορτωτική εταιρία. Θα το παραδώσω αύριο και θα με περιμένει στην Πράγα! Λύθηκε πολύ προσεκτικά, τυλίχτηκε με υλικό συσκευασίας (bubble wrap) και μπήκε στην ειδική (σκληρή εννοείται!) βαλίτσα. Μαζί του μπήκαν:

Ροπόκλειδο
Πεταλόκλειδο
Σύρματα φρένων και ταχυτήτων
Σαμπρέλες
Λάστιχο
Φώτα
Τσαντάκια (σέλας και λαιμού)
Κράνος
Ενεργειακές μπάρες και gel
Διάφορα βοηθητικά (γάντια latex, μονωτική ταινία, ψαλίδι, κλπ.)

Η διαδρομή

Έχω αρχίσει να μελετάω τη διαδρομή. Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι είναι δίπλα σε ποτάμι (τον Έλβα).

Οι σταθμοί είναι:

Πράγα
Litomerice
Dresden (Δρέσδη)
Leipzig (Λειψία)
Bad Frankenhausen
Gottingen
Brilon
Dortmund (Ντόρτμουντ)
Ντίσελντορφ

Χιλιόμετρα και υψομετρικά:

1/6 Prag - Litomerice, 89 km, 604 m (εναλλακτικά 201 km, ~1500m)

2/6 Litomerice - Dresden, 116 km, 215 m

3/6 Dresden - Leipzig, 133 km, 969 m (εναλλακτικά 222 km, 2389 m)

4/6 Leipzig - Bad Frankenhausen, 126 km, 651 m

5/6 Bad Frankenhusen - Gottingen, 117 km, 1120 m (εναλλακτικά ~ 200 km, ~ 1500 m)

6/6 Gotingen - Brilon, 129 km, 1419 m

7/6 Brilon - Dortmund 106 km, 242 m (εναλλακτικά 194 km, 2161 m)

8/6 Dortund - Dusseldorf, 80 km, 343 m

Το πλάνο είναι να ακολουθήσω την εναλλακτική (μεγάλη) διαδρομή στις 1/6, 5/6 και 7/6 οπότε βγαίνουν γύρω στα 1090 km. Κάποιες διαδρομές θα οριστικοποιηθούν τις επόμενες μέρες από τη διοργάνωση , οπότε θα έχω και πιο ακριβείς πληροφορίες.

Μείνετε συντονισμένοι, στο παρόν blog καθώς και στο gbi-hellas.blogspot.com!

Ανηφόρες

2010-05-03T10:22:00.000+03:00

Αυτό το ΣΚ άρχισα πάλι να παλεύω με τους δαίμονές μου: τις ανηφόρες.
Το Σάββατο ανέβηκα στο Λαγό, αλλά ο χρόνος μου ήταν τραγικός: 27' 28''. Λαμβάνοντας υπόψη ότι έχω κάνει 24'40'' (που επίσης δεν είναι καθόλου καλό, αλλά είναι καλύτερο από το Σαββατιάτικο!) είναι προφανές ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Παράγοντες που μπόρεσα να εντοπίσω:

Είχα μαζέψει αρκετές μέρες χωρίς ουσιαστική προπόνηση.
Δεν είχα φάει σωστά (ένα gel στην αρχή της ανηφόρας μάλλον κακό έκανε, παρά καλό)
Είχα κουραστεί στη διαδρομή Άλιμος - Αγ. Μαρίνα - Βούλα που προηγήθηκε της ανάβασης.

Την Κυριακή, ανέβηκα το Κατσιμίδι και μετά κατέβηκα από τον Άγιο Μερκούριο μέχρι τη Μαλακάσα. Μετά από αρκετά μεγάλη στάση (καφές στην Μαλακάσα), ανέβηκα τον Άγιο Μερκούριο και επέστρεψα στη βάση μου κατεβαίνοντας το Κατσιμίδι. Και οι δύο αναβάσεις πήγαν στρωτά και αισθάνθηκα πολύ καλύτερα απ' ότι το Σάββατο.

Τις επόμενες εβδομάδες (και μέχρι το GBI που πλησιάζει) θα εστιάσω στις ανηφόρες. Τόσο η προπόνηση στο εργόμετρο όσο και στο δρόμο θα πρέπει να εστιάσει σε αυτόν τον τομέα. Θα δοκιμάσω να ανέβω πάλι στο Λαγό μια από τις επόμενες μέρες για να δω πού βρίσκομαι. Στόχος (σε 1η φάση) θα είναι κάποιος χρόνος γύρω στα 22'.

Αρθρογραφώντας...

2010-05-01T13:44:00.000+03:00

Μετά το brevet της Χαλκίδας, εκτός από το post μου σε αυτό το εδώ το blog, έγραψα κι ένα κείμενο όπου κατέγραψα την εμπειρία και τα μαθήματα που πήρα, με αρκετά διαφορετικό τρόπο.

Το κείμενο αυτό το έδωσα στη φίλη, συνάδελφο και συν-ποδηλάτρια (ενίοτε) Χριστίνα η οποία γράφει στο Runner και στο MBike. "Δώστους το κι αν τους αρέσει ας το δημοσιεύσουν" ήταν η πρότασή μου...

Πέρασε καιρός και το είχα ξεχάσει. Όμως οι συντάκτες του Mbike δεν το είχαν ξεχάσει! Και στο τεύχος του Μαΐου (που μόλις κυκλοφόρησε), το αρθράκι μου φιγουράρει ανάμεσα στα άλλα ενδιαφέροντα άρθρα του περιοδικού! Είναι μια προσωπική ματιά στο brevet της Χαλκίδας, με στόχο να δώσει κίνητρα σε ακόμα περισσότερο κόσμο να έρχεται σε αυτές τις διοργανώσεις, και γενικότερα να κάνει ποδήλατο. Θα χαρώ να ακούσω γνώμες από όσους το διαβάσουν!

Specialized All Condition PRO II

2010-04-25T00:31:00.001+03:00

Έχω αναφέρει ήδη ότι αντιμετώπισα τρεις φορές μέχρι τώρα, πρόβλημα με τα λάστιχα του Tarmac. Μια φορά το μπροστινό και δυο φορές το πίσω παρουσίασαν πρόβλημα στα λινά και είτε παραμορφώθηκαν είτε άνοιξαν στο πλάι. Τα περιστατικά ήταν ανεξήγητα για μένα, μια και δεν είχε προηγηθεί κάποιο χτύπημα ή κάτι τέτοιο.

Μετά το τελευταίο (3ο) περιστατικό, αποφάσισα να επικοινωνήσω με την αντιπροσωπεία της Specialized στην Ελλάδα (Κασσιμάτης στον Πειραιά) και να αναφέρω τα προβλήματα. Μίλησα με το Νίκο Κασσιμάτη (καθ' υπόδειξη και του φίλου Λεωνίδα που δουλεύει στον Κασσιμάτη στη Γλυφαδα). Η ανταπόκριση ήταν άμεση, εντυπωσιακή και με κράτησε απόλυτα ικανοποιημένο.

Όπως έμαθα (από το Νίκο) η Specialized έχει αναγνωρίσει ελάττωμα στα Specialized All Condition PRO. Συγκεκριμένα, έχει διαπιστώσει ότι ο σχεδιασμός τους δεν τους παρέχει αρκετή αντοχή για αναβάτες άνω των 82 κιλών και είχαν ήδη αναφερθεί κι άλλες "αστοχίες". Για το λόγο αυτό έχει αντικαταστήσει τα συγκεκριμένα λάστιχα με τα Specialized All Condition PRO ΙΙ.

Ο Νίκος λοιπόν, χωρίς δεύτερη κουβέντα και αφού ρώτησε για να βεβαιωθεί ότι το ελάττωμα δεν είιχε κάποια δυσάρεστη συνέπεια (π.χ. πτώση) για μένα, με ενημέρωσε ότι θα στείλει δυο καινούρια PRO II λάστιχα στον Κασσιμάτη στη Γλυφάδα (απ' όπου θα τα παραλάμβανα) με μόνη παράκληση να στείλω πίσω το ελαττωματικό λάστιχο και φυσικά χωρίς καμία χρέωση. Άψογη συμπεριφορά και εξυπηρέτηση τόσο από μια σοβαρή εταιρεία (Specialized) όσο και από την ελληνική αντιπροσωπεία της. Ευχαριστώ και τους δύο. Άλλη μια απόδειξη ότι όταν χρησιμοποιείς αξιόπιστες εταιρείες και αντιπροσωπείες απολαμβάνεις μια σιγουριά!

Τα λάστιχα είναι ήδη πάνω στο Tarmac και έκαναν την πρώτη προπόνηση 100 χλμ. Ελπίζω να αποδειχτούν ανθεκτικά (για το κράτημα και την αντοχή τους στα σκασίματα δεν αμφιβάλω, αφού έχουν αποδείξει ήδη την αξία τους από το πρώτο μοντέλο).

Ολική αναστροφή!

2010-04-19T10:37:00.000+03:00

Τόσο καιρό που κάνω ποδήλατο, προπονούμαι για να αυξήσω την αντοχή μου, να βελτιώσω την τεχνική μου, να βελτιωθώ στις ανηφόρες. Γενικά προπονούμαι με στόχο τις μεγάλες αποστάσεις, τα brevet.
Τι θέλει λοιπόν ένας brevet-ο-λάτρης σε αγώνα ατομικής χρονομέτρησης; Πώς νομίζει ότι θα μπορέσει να βάλει όλη την ενέργειά του σε 20 - 25 min πάνω στο ποδήλατο, αντί για τις 8 - 9 ώρες που έχει μάθει; Να πώς προκύπτει μια "ολική αναστροφή" των ποδηλατικών συνηθειών ενός τρελαμένου (σχεδόν) σαραντάρη!
Σάββατο μεσημέρι, αμέσως μετά τη μεσημεριανή τροφοδοσία με υδατάνθρακες, φορτώνω ποδήλατο και εξοπλισμό και πάω - παρέα με το φίλο Διονύση (root) στα Αηδόνια. Ένα χωριό 6 χιλιόμετρα μετά τη Νεμέα, στην Κορινθία. "Αγώνας Ατομικής Χρονομέτρησης" στο αγωνιστικό διήμερο Νεμέας. Διοργάνωση ΠΕΠΑ και open κατηγορία διαθέσιμη στους "περαστικούς" (σαν κι εμένα).
Κόσμος ήδη μαζεμένος, αλλά έχουμε χρόνο. Κάνουμε το πρώτο κομμάτι προθέρμανσης, κάνοντας τη διαδρομή: 13 χλμ. (6.5 "πήγαινε" κι άλλα τόσα "έλα" από την ίδια διαδρομή) σχεδόν flat με αρκετό αεράκι. Μόλις επιστρέφουμε, χτυπάει το απρόοπτο: Το πίσω ελαστικό μου έχει παραδώσει πνεύμα (διαλυμένα πλαϊνά λινά)! Είναι η τρίτη φορά που συμβαίνει, χωρίς προφανή λόγο και το θέμα θα "ψαχτεί" περαιτέρω!
Υπάρχει η επιλογή να ρισκάρω και να τρέξω όπως είμαι, αλλά ο "από μηχανής Θεός" damvou είναι εκεί! "Έχω τροχό με 10άρα κασσέτα, έλα στο αυτοκίνητο να τον πάρεις!" Αλλάζω, τοποθετώ στο εργόμετρο και αρχίζω ζέσταμα. Μια μικρο-ρύθμιση που διαπιστώνω ότι χρειάζεται το πίσω ντεραγιέ, την αναλαμβάνει ο ΕΜ2 (Μήτσος) λίγο πριν την εκκίνηση. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ και τους δυο σας παίδες!
Και βέβαια, η αλλαγή τροχού έχει και bonus! Ο τροχός του damvou είναι με βατόμετρο, το οποίο αναγνωρίζει άμεσα το Garmin μου! Θα έχω και βατομέτρηση σε αυτό το TT!
Συνεχίζω ζέσταμα πάνω στο εργόμετρο και παίρνω ένα gel περίπου μισή ώρα πριν την εκκίνηση. Η διάθεση είναι πολύ καλή. Γέλια και πειράγματα με πολλούς συναθλητές.
Πρώτη κατηγορία στην εκκίνηση είναι η open και η κλήρωση με βάζει πρώτο-πρώτο στη γραμμή εκκίνησης! Έχω λίγο τρακ για να ξεκινήσω σωστά, αλλά ο άνθρωπος της ΠΕΠΑ με βοηθάει και με καθησυχάζει. Έχω ήδη 140 σφυγμούς. Στα πρώτα λίγα μέτρα (εκκίνηση με 800 Watt έδειξε το εργαλείο, απ' ό,τι είδα μετά!) έχω φτάσει τους 185 σφυγμούς και τα 45 km/h ταχύτητα.
Πέφτω στο τιμόνι (σα να είχα μπάρες) και "βαράω" ασταμάτητα! Νιώθω την αναπνοή μου να κόβεται. Ρυθμίζω τις ανάσες μου και το ρυθμό μου. Προσπαθώ να κρατήσω cadence 85+ αλλά δε μου βγαίνει. Πάω καλύτερα με ~80. Οι σφυγμοί μένουν σταθερά πάνω από τους 180 και σε κάποιες στιγμές πάνε 190. Ξέρω οτι ο Διονύσης (που ξεκινάει δεύτερος) θα με πιάσει και θα ήθελα αυτό να συμβεί μετά την αναστροφή, αλλά συμβαίνει λίγο πριν! Δεν απογοητεύομαι όμως! Δεν θέλω να με περάσει άλλος (τελικά θα με περάσει άλλος ένας, λίγο πριν τη γραμμή τερματισμού, ο οποίος είναι αθλητής του Μεσσηνιακού νομίζω). Συνεχίζω να πατάω χωρίς σταματημό. Μέχρι που σηκώθηκα κιόλας για μερικά δευτερόλεπτα, μετά το S-άκι, για να πάρω ταχύτητα.
Τερματίζω σε 22'34". Άπνοος πλέον, τα έχω δώσει όλα και είμαι ικανοποιημένος γι' αυτό! Το στήθος μου καίει, ο λαιμός μου είναι εντελώς στεγνός (πρόλαβα να πιω μια γουλιά ισοτονικό κάπου στο 10ο χλμ!) και τα πόδια μου πέτρες. Αλλά ανεξάρτητα από τη θέση που έχω πάρει, είμαι ικανοποιημένος με τον εαυτό μου! Έχω κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσα και αυτός ήταν ο στόχος!
Ο τελικός απολογισμός λέει ότι είμαι 7ος από τους 8 της open (αλλά 2ος πίσω από το Διονύση) αν δεν λογαριάσω τους αθλητές που έτρεχαν στην open (όσοι έχουν μόνο δελτίο ΕΟΠ και όχι ΠΕΠΑ, έτρεχαν στην open). Από τους 63 συνολικά συμμετέχοντες είμαι γρηγορότερος από 12. Άρα δεν είμαι ο πιο αργός, άρα ο στόχος επετεύχθη πλήρως :-)
Η όλη διαδικασία μου άρεσε πολύ και σίγουρα θα την επαναλάβω! Μαθήματα / εμπειρίες που πήρα:

Οι αερόμπαρες είναι απαραίτητες. Το μεγαλύτερο κομμάτι το έβγαλα με τους πήχεις πάνω στο τιμόνι. Αν έχω μπάρες, θα είναι σίγουρα πολύ πιο βολικό και αποτελεσματικό! Η αεροδυναμική διαφορά είναι τεράστια και οι σφυγμοί μένουν χαμηλότερα.
Χρειάζεται πολύ καλό ζέσταμα (45 min). Τα πόδια μου ήταν ζεστά, αλλά το καρδιο-αναπνευστικό μου δεν είχε προλάβει να μπει σε πλήρη ρυθμό.
Υποθέτω ότι η αντίστοιχη (διαλειμματική;) προπόνηση, θα με βοηθήσει να κρατάω καλύτερο ρυθμό και να βγάζω πιο αποδοτικά τη δύναμη και την ενέργειά μου στο δρόμο.

Επιστροφή

2010-04-06T10:16:00.001+03:00

Μετά το brevet του Πύργου, ακολούθησε μια τελευταία, καλή, βραδινή προπόνηση, τη Μεγ. Τετάρτη. Η γνωστή παρέα, πήγαμε μέχρι την Ανάβυσσο και επιστρέψαμε. Περίπου 90 km για μένα, με μ.ω.τ. πάνω από 28 km/h (παρόλο που είπαμε να πάμε χαλαρά ;-) ).

Η συνέχεια είχε διακοπές (στην Κρήτη - Λασίθι) τις άγιες μέρες, συνετό (ευτυχώς) φαγητό και επιστροφή στην Αθήνα χθες το απόγευμα. Δεν έχασα χρόνο όμως και χθες το βραδάκι έκανα 40 λεπτά εργόμετρο, έτσι για να ... επανέλθω! Από αύριο, οι διακοπές συνεχίζονται (μέχρι το Σάββατο) οπότε η επόμενη προπόνηση θα είναι το ΣΚ.

Μια από τις "βελτιώσεις" που θέλω να μελετήσω το επόμενο διάστημα είναι η θέση μου πάνω στο ποδήλατο. Παρόλο που δεν έχω θέμα με πόνους στα πόδια, γόνατα, κλπ., πέφτει περισσότερο βάρος απ' όσο θα έπρεπε στα χέρια μου. Θα το ψάξω...

200 km απόλαυσης - Πύργος Ηλείας - Brevet

2010-03-28T20:43:00.001+03:00

Ένα Σαββατοκύριακο σαν κι αυτό που ολοκληρώνεται σε λίγες ώρες, αρκεί για να "θυμηθεί" κάποιος σαν κι εμένα, γιατί κάνει ποδήλατο, τι είναι αυτό που τον ευχαριστεί στο να περνάει τόσες πολλές ώρες πάνω σε μια - όχι και τόσο άνετη - σέλα και για να ενισχύσει το κίνητρο και την όρεξη του να συνεχίσει να το κάνει! Το brevet του Πύργου ολοκληρώθηκε, με απόλυτη επιτυχία όχι μόνο για μένα, αλλά για όλη την παρέα μου, και επέστρεψα στην Αθήνα χαρούμενος, με τις καλύτερες εντυπώσεις και γεμάτος εικόνες και εμπειρίες.

Παρασκευή βράδυ ξεκινήσαμε από την Αθήνα. Ένα αυτοκίνητο ο mgbiker-Μάνος, δεύτερο οι PC997 και periklis19 και τρίτο ο Yardbird-Κωστής κι εγώ. Άφιξη στον Πύργο αργά (22:45), ξεφόρτωμα στο Letrina ποδηλάτων και ρούχων. Περικλήδες και Μάνος μας περίμεναν να μας βοηθήσουν και να μας κατευθύνουν στο El Greco, στην πλατεία του Πύργου για τις αναγκαίες μακαρονάδες. Η βραδιά (τόσο στη διαδρομή όσο και στο δείπνο) πέρασε με ευχάριστη κουβέντα (ποδηλατική και μη) με τον Κωστή που είχε λίγο περισσότερη αγωνία από μένα, μια και ήταν το πρώτο του brevet.

Σάββατο πρωί, 80 περίπου ποδηλάτες ήμαστε έτοιμοι, έξω από το Δημοτικό Στάδιο Πύργου. Εκτός από τους προαναφερθέντες (της παρέας) είναι επίσης ο Manty-Γιάννης και ο Jakis-Χρήστος καθώς και πολλοί ακόμα, λιγότερο ή περισσότερο γνωστοί σε μένα. Το κλίμα είναι ευχάριστο αλλά βέβαια δεν υπάρχει η περσινή, εορταστική ατμόσφαιρα. Λογικό. Άλλωστε οι μνήμες είναι ακόμα νωπές...

Εκκίνηση χωρίς - ευτυχώς - την περσινή βόλτα μέσα από την πόλη. Κατ' ευθείαν προς τον εθνικό δρόμο, με τη συνοδεία περιπολικού για τα πρώτα χλμ. και με τα αυτοκίνητα της διοργάνωσης τοποθετημένα σε κομβικά σημεία, να μαγνητοσκοπούν, να χειροκροτούν και να εύχονται καλό κατευόδιο. Η παρέα ολόκληρη μένει σε γκρουπ μαζί με πολλούς ακόμα και αρκετά οργανωμένα (ΟΚ με λίγα, μικρά παρατράγουδα) καλύπτουμε τα πρώτα 50 περίπου χλμ. με ρυθμό πάνω από 31 χλμ/ώρα. Ξέρω ότι ο ρυθμός αυτός είναι υπερβολικός για μένα (είναι καλός για μια προπόνηση 80 - 100 χλμ. στην παραλιακή, αλλά όχι για brevet 200 χλμ. στα βουνά της Ηλείας!). Αλλά παίρνω ένα καλά υπολογισμένο ρίσκο και αποφασίζω να μείνω με το γκρουπ για κάμποσο ακόμα. Συνεχίζω μαζί τους και στις πρώτες ανηφόρες προς Μπόρσι και Φράγμα. Κάποια στιγμή που μένω λίγο πίσω, ο PC997 έρχεται και με τραβάει πίσω στο γκρουπ (thanks φίλε!). Η ομαδικότητα δουλεύει στην παρέα!

Μ' αυτά και μ' αυτά φτάνουμε στο 1ο control και οι άνθρωποι του Πύργου μας περιμένουν έτοιμοι να βοηθήσουν σε όλα. Πορτοκαλάκια ζουμερά, καθαρισμένα και έτοιμα προς κατανάλωση μας μοιράζονται χέρι με χέρι. Τις κάρτες τις παίρνουν από τα χέρια μας και τις σφραγίζουν και μας τις φέρνουν πάλι χέρι με χέρι. Νερά, μπανάνες κλπ. σε πρώτη ζήτηση! Άκουσα ότι το 1ο γκρουπ ήταν "άτακτο" ("τη δική μου κάρτα σφράγισε πρώτη" και τέτοια!). Κακώς! Εμείς είμαστε ευγενικοί, υπομονετικοί, σωστοί brevet-ο-λάτρες).

Ξεκινώντας την ατέλειωτη ανάβαση μετά το 1ο control, είναι πλέον η ώρα να μείνω μόνος μου. Παίρνω το ρυθμό μου και είμαι προετοιμασμένος γι' αυτό που θ' ακολουθήσει. Τα αποθέματα ενέργειάς μου έχουν αρχίσει να ελαττώνονται σημαντικά. Για κάποια πρώτα χλμ. έχω μείνει μαζί με το Manty, το Jakis και τον periklis19. Αλλά μετά από λίγο τους χάνω. Πρώτη μικρή στάση για ανεφοδιασμό. Τρώω το τοστάκι που ετοίμασα στο πρωινό. Βοηθάει για κάνα μισάωρο. Αλλά δεν αρκεί. Δεύτερη στάση, κατανάλωση ενεργειακής μπάρας και τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα τώρα! Τα πόδια λειτουργούν πολύ καλύτερα. Το μυαλό είναι καθαρό. Απολαμβάνω τη διαδρομή. Τόσο η περιοχή του φράγματος που είδα νωρίτερα, όσο και αυτή εδώ (Δάφνη, Κεραμίδια, Σιμόπουλο) είναι πολύ όμορφες. Κάθε μια με το δικό της τρόπο. Η πλοήγηση είναι παιχνιδάκι. Λίγο ότι θυμάμαι τη διαδρομή από πέρσι, περισσότερο το καταπληκτικό roadbook που "έχτισε" ο Κωστής και πλαστικοποίησα εγώ, ακόμα περισσότερο το Garmin, όλα μαζί βοηθάνε στο να μην έχω άγχος ότι θα χαθώ! Και βέβαια, όπως κάθε σωστός brevet-ο-λάτρης, όποτε βρίσκω ευκαιρία, ρωτάω και κάποιον κάτοικο "Για Πρόδρομο πάω καλά;" - "Καλά πας!".

Μικρή στάση στο Πανόπουλο, στο super market του χωριού. Ανεφοδιασμός σε ισοτονικό και μισή Coca Cola ήταν αρκετά. Την άλλη μισή τη δίνω στον συν-ποδηλάτη που υποφέρει από κράμπες (ήταν το τελευταίο κουτάκι που είχε το market!). Με βεβαιώνει ότι δεν χρειάζεται κάτι άλλο (βρήκε ΚΑΙ αλάτι στο market) και φεύγω. Οι ανηφόρες συνεχίζονται (ατέλειωτες είναι!) αλλά πλέον αισθάνομαι καλά. Τα πόδια δουλεύουν και τα χιλιόμετρα φεύγουν. Διαπιστώνω ότι ξεμένω από νερό, αλλά λίγο πιο μετά, μέσα στο υπέροχο δάσος που με περιτριγυρίζει, βλέπω διαμορφωμένο χώρο για πικνικ με παγκάκια και πέτρινη βρύση που αναβλύζει! Σκέτη ομορφιά! Φτάνω στη διασταύρωση προς Φολόη και αισθάνομαι υπέροχα από τη φυσική ομορφιά που έχω ρουφήξει, από τις καταπληκτικές εικόνες που με περιστοιχίζουν.

Διασταυρώνομαι με την υπόλοιπη παρέα (Περικλήδες, Κωστή, Μάνο, Γιάννη-Manty κλπ.) που έχουν σφραγίσει, καταβροχθίσει μακαρονάδα και συνεχίζουν! Γέλια, λόγια ενθάρρυνσης και συνεχίζουμε. Θα τα πούμε στον τερματισμό! Το καλύτερο νέο έρχεται λίγο μετά. Ο Jakis μου τηλεφωνεί για να μάθει πού είμαι. Είμαι 2 χλμ από το 2ο control. "Σε περιμένω να φύγουμε παρέα!". Καταπληκτικά νέα! Πάνω που ήμουν σίγουρος ότι θα κάνω και τα τελευταία 55 χλμ. μόνος μου! Όχι τελικά! Θα έχω παρέα! Φτάνω στον "Κένταυρο" σφραγίζω και κάθομαι για μακαρονάδα! Είναι must!

Ξεκινάμε με το Χρήστο-Jakis και συνεχίζουμε να ρουφάμε εικόνες από το υπέροχο δάσος. Φτάνουμε στις γνωστές κατηφόρες, διασκεδάζουμε και πριν το καταλάβουμε έχουμε φτάσει κάτω στον εθνικό δρόμο! Κάνουμε αλλαγές ανά τρίλεπτο περίπου και κολλημένοι ο ένας στη ρόδα του άλλου εναλλάξ, μαζεύουμε εύκολα τα τελευταία χιλιόμετρα. Στο 181 περίπου κάνουμε στάση. Είναι το μνημείο του Γιώργου. Ένας σταυρός, μια προσευχή και ένα δάκρυ για τον συν-ποδηλάτη μας. Ο Χρήστος τον είχε γνωρίσει. Εγώ όχι, αλλά δεν έχει σημασία. Είναι ένας από τους λόγους που ξανα-ήρθαμε φέτος στον Πύργο. Για να τον τιμήσουμε και να τον θυμηθούμε...

Τα τελευταία χλμ. φεύγουν εύκολα. Το λοφάκι πριν τον Πύργο δεν είναι ικανό καν να μας καθυστερήσει. Η μακαρονάδα έχει κάνει δουλειά! Για καλή μου τύχη, ο Χρήστος θυμάται από ποιο φανάρι πρέπει να μπούμε στον Πύργο, ώστε να μην μπλέξουμε στα στενά (πέρσι είχα παιδευτεί λίγο). Στις 18:09 σφραγίζουμε στον τερματισμό. Ο Χάρης είναι - όπως πάντα - εκεί, να σιγουρευτεί ότι όλα πήγαν καλά και χαίρεται που μας βλέπει χαμογελαστούς και περήφανους.

Άλλος ένας προσωπικός στόχος επετεύχθη!

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, ντους, ανάπαυση και ... νυχτερινή έξοδος με την παρέα! Μεγάλος και Μικρός Περικλής, Μάνος και Κωστής. Καταπληκτική σύνθεση, εγγυημένη καλοπέραση! Γέλια, πειράγματα, πλάνα για το μέλλον, εμπειρίες, εντυπώσεις, ποδηλατική και μη συζήτηση! Φαγητό στην εξαιρετική ταβέρνα της κας Τούλας στο Κολλήρι (4 χλμ από τον Πύργο). Την ανακαλύψαμε ρωτώντας ντόπιους και μας εντυπωσίασε! Μην ξεχάσετε να παραγγείλετε ομελέτα με παστό, την σπεσιαλιτέ της! Επιστροφή στην κεντρική πλατεία του Πύργου για ένα ποτάκι και κατά τις 12:00 ολοκληρώνεται μια από τις καλύτερες ποδηλατικές ημέρες! Με πολύ ποδήλατο και με καλή παρέα! Ό,τι καλύτερο!

Την Κυριακή, η επιστροφή ήταν χαλαρή, με στάση για καφέ στο flocafe, στα διόδια της Πάτρας και φαγητό στα Goody's της Κορίνθου! Ένα όμορφο τέλος σε ένα άψογο Σαββατοκύριακο!

Πάμε για το δεύτερο (brevet)

2010-03-23T23:33:00.000+02:00

Σύμφωνα με τον "ετήσιο προγραμματισμό" πάω για το 2ο στόχο της χρονιάς (ή μάλλον για τον 3ο, αλλά ο 2ος έγινε skip!) που δεν είναι άλλος από το brevet του Πύργου.

Brevet με συναισθηματική φόρτιση, τόσο επειδή ένα χρόνο πριν ήταν το 1ο επιτυχώς ολοκληρωμένο brevet για μένα, όσο - κυρίως - επειδή ο τραγικός θάνατος ενός συν-ποδηλάτη στη διοργάνωση του 2009, έχει φορτίσει ιδιαίτερα το κλίμα.

Παρόλο που ο εργασιακός φόρτος δεν μου έχει επιτρέψει να περάσω πάνω στο εργόμετρο όσο χρόνο θα ήθελα, είμαι αισιόδοξος. Ελπίζω να είμαι σε καλή κατάσταση, ώστε να βγει η διαδρομή άνετα και να απολαύσω τη συμμετοχή.

Full service

2010-03-13T23:30:00.000+02:00

Ξεκίνησα για τα... βασικά, αλλά τελικά εξελίχτηκε σε πλήρες service! Να' ναι καλά ο φίλος Αποστόλης (ευχαριστώ!).

Λύσαμε πιρούνι, καθαρίσαμε τα ρουλεμάν, γρασάραμε όπου έπρεπε και τώρα το τιμόνι είναι ... βούτυρο. Είχε στεγνώσει το γράσο του και χρειαζόταν φρεσκάρισμα!
Αφαιρέσαμε ένα spacer, οπότε τώρα το τιμόνι είναι ένα πόντο πιο χαμηλά. Να δούμε αν θα με βολέψει η καινούρια θέση...
Λαδώσαμε τους μηχανισμούς στις μανέτες και τα συρματόσχοινα. Δεν έκανε μεγάλη διαφορά, αλλά κάτι έγινε. Τα φρένα πάντως παραμένουν άμεσα και δυνατά.
Λύσαμε μεσαία τριβή. Δεν είχε τίποτα αλλά δέχτηκε κι αυτή τις περιποιήσεις μας (καινούριο γράσο, καθάρισμα στα δύσκολα σημεία κλπ.) Το καθάρισμα στα δύσκολα σημεία (όπου είχε μαζευτεί αρκετή λάσπη), σε συνδυασμό με την επόμενη ενέργεια, έχει αλλάξει δραστικά την αίσθηση της πεταλιέρας. Σα να είναι πιο ελαφρύ (και σίγουρα πιο αθόρυβο) τώρα το πετάλι μου.
Λύσαμε και καθαρίσαμε εξονυχιστικά την κασέτα (κάθε γρανάζι χώρια). Έλαμψε και (όπως ανέφερα ήδη) άλλαξε το ρολάρισμά της!
Καθαρίσαμε και λαδώσαμε αλυσίδα.

Ίσως η μόνη εκκρεμότητα να είναι μια πολύ μικρή ακτινολόγηση στους τροχούς, αλλά γι' αυτό θα χρειαστεί ο ... ειδικός!

Δυστυχώς, αυτό το ΣΚ δεν θα μπορέσω να τεστάρω το ποδήλατο και να νιώσω τη διαφορά! Αλλά είμαι σίγουρος ότι θα την καταλάβω (τη διαφορά) στην επόμενη προπόνηση!

Βελτιώσεις....

2010-03-07T21:12:00.000+02:00

Το Tarmac έχει συμπληρώσει ήδη 1800 km (πότε πρόλαβα;) και είναι ώρα για service...
Χρειάζομαι:

Άνοιγμα / καθάρισμα του πηρουνιού, λίπανση του ρουλεμάν. Επί τη ευκαιρία, λέω να αφαιρέσω και ένα spacer (χαμήλωμα θέσης κατά 1 cm).
Λίπανση στις διαδρομές των καλωδίων.

Χθες άλλαξα για 2η φορά το πίσω λάστιχο :-(
Χτύπησα σε κάποιο φρεάτιο κάπως άτσαλα και το λάστιχο στράβωσε! Τελικά είμαι βαρύς!

Τελικά σήμερα δεν έτρεξα στον αγώνα. Ο καιρός ήταν πολύ χάλια (κρύο και συνεχής βροχή) και αποφάσισα να μην το επιχειρήσω... Παρακολούθησα όλο τον αγώνα και έμαθα αρκετά πράγματα... Μπορεί να μην απέκτησα την "εκ των έσω" εμπειρία, αλλά έζησα τον αγώνα από κοντά και νιώθω ότι θα μου είναι πιο εύκολο να κάνω το "ντεμπούτο" μου στην αγωνιστική ποδηλασία, στην επόμενη ευκαιρία.

Αποφάσεις...

2010-03-01T23:34:00.000+02:00

Μετά το brevet της Νεμέας, οι προπονήσεις συνεχίστηκαν κανονικά. Τα περισσότερα μέλη της παρέας είχαν ως στόχο το 300άρι brevet του Άστρους. Ήξερα ότι το πιθανότερο ήταν ότι δεν θα μπορούσα να ρυθμίσω τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μου έτσι ώστε να μπορέσω να συμμετέχω κι εγώ σε αυτό - όπως και έγινε. Αλλά ακολούθησα κανονικά το πρόγραμμα...

Δυο βδομάδες έχουν περάσει από το brevet της Νεμέας και έχω πλέον καθορίσει το πρόγραμμα για την υπόλοιπη χρονιά:

Τέλος Μαρτίου: Brevet Πύργου (200 km)
Αρχές Ιουνίου: GBI 2010 (Πράγα - Ντίσελντορφ) (~ 1000 km - 8 μέρες)
Αρχές Ιουλίου: Brevet Χίου (200 km)
Τέλος Οκτωβρίου: Brevet Χαλκίδας (200 km)

Αυτά είναι τα πιο σίγουρα. Επίσης "συζητάω" (ανάλογα με τη διάθεση, το πρόγραμμα και τις υποχρεώσεις) το brevet του Κορινθιακού (400 km στα μέσα Απριλίου) και της Λάρισας (200 km στις αρχές Σεπτεμβρίου).

Πέρα από τα προηγούμενα όμως, είχα τις τελευταίες μέρες, άλλη μια "ιδέα": Να πάρω το βάπτισμα του πυρός στην καθαρόαιμη αγωνιστική ποδηλασία. Η δικαιολογία βρέθηκε: Αγώνας Ατομικής Χρονομέτρησης, την ερχόμενη Κυριακή (7/3). Διοργανώνεται από την ΠΕΠΑ και έχει κατηγορία open.

Οι στόχοι αυτής της συμμετοχής είναι πολλαπλοί:

Να διασκεδάσω
Να μάθω τα "διαδικαστικά" συμμετοχής σε έναν αγώνα
Να μετρήσω τις δυνάμεις μου και να δω αν μπορώ να τις διαχειριστώ σωστά
Να δω αν μπορώ να τερματίσω σε άλλη θέση εκτός από την ... τελευταία!

Η μίνι προετοιμασία ξεκίνησε από σήμερα. Ακολούθησα τις συμβουλές του φίλου Παναγιώτη (pkokkaliaris) και έκανα 30 λεπτά εργόμετρο. Αύριο η συνέχεια (πάλι στο εργόμετρο). Την Τετάρτη θα κάνω την κλασσική νυχτερινή και Πέμπτη / Παρασκευή θα έχει ξεκούραση. Το Σάββατο, μάλλον στην παραλιακή, αλλά με χαλαρούς ρυθμούς.

Θα επανέλθω...

Brevet Νεμέας

2010-02-01T22:20:00.000+02:00

Ο πρώτος ποδηλατικός στόχος του 2010 ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία. Καταγράφω την "περιπέτεια" με όσες περισσότερες λεπτομέρειες μπορώ να θυμηθώ. Ταυτόχρονα, καταγράφω εμπειρίες / μαθήματα.

Πρωινό εγερτήριο στις 5:30 (και μάλιστα χωρίς να χτυπήσει το ξυπνητήρι! - φανερή η αγωνία!). Είχα αφήσει μερικά τορτελίνια από το βραδυνό και αυτό ήταν το "πρώτο πιάτο" στο πρωινό μου! Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να εκπαιδεύσω το στομάχι μου να φάει σπαγγέτι στις 6:00 το πρωί, αλλά τα τορτελίνια τα κατάφερε! Πρόσθετοι υδατάνθρακες από ένα μπολ δημητριακών με γάλα, ντύσιμο και έτοιμος για αναχώρηση.

Άφιξη στην Ελευσίνα στις 7:30, τελικές ετοιμασίες παραλαβή κάρτας (την είχαν τα παιδιά του cyclist, αφού σε αυτούς είχα καταθέσει τα χαρτιά), σφράγισμα και αναχώρηση. Η παρέα, όλη μαζεμένη (οι δύο Περικλήδες, ο Δημήτρης, ο Μάνος, ο Κώστας...). Πολύχρωμη, σχεδόν γιορτινή ατμόσφαιρα. Ξεκινάμε στις 8:00 ακριβώς, περνάμε μέσα από Ελευσίνα και Μάνδρα και αρχίζουμε την ανάβαση προς Μελετάκι. Όπως είχα προβλέψει, κάποιοι αισθάνονται φρέσκοι και δε θέλουν να κάνουν οικονομία δυνάμεων. Εγώ, αν και φρέσκος, σκέφτομαι ότι έχουμε πολλές ώρες μπροστά μας και δε θέλω να ζοριστώ. Ανεβαίνω άνετα (την έχω μάθει πια αυτή την ανηφόρα), αλλά λίγο πιο αργά από τους υπόλοιπους. Δεν ξεχνάω να απολαύσω τη θέα και την ομορφιά της διαδρομής! Στην κάθοδο προς την εθνική γκρουπάρομαι με δυο παιδιά που ποτέ δε ρώτησα το όνομά τους, παρόλο που τους συνάντησα αρκετές φορές αργότερα μέσα στην ημέρα.

Ευθείες προς Κακιά Σκάλα και μπόλικος κόσμος στη διαδρομή. Εύκολο να γκρουπαριστώ και τα χιλιόμετρα βγαίνουν εύκολα. Η διαδρομή δίπλα στη θάλασσα είναι πάντα ευχάριστη, έστω κι αν την έχω κάνει πια αρκετές φορές. Συναντάω το Σωτήρη (έχουμε μιλήσει μέσω του forum αλλά δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ μέχρι σήμερα). Είναι 10 χρόνια μικρότερος από μένα, αλλά στα ίδια περίπου κιλά και σε παρόμοιο ρυθμό! Μένουμε μαζί πολύ ώρα, μέχρι το 1ο control. Έχουμε και ευκαιρία για κουβεντούλα. Επίσης συναντάω το Δημήτρη (EM2) που επίσης έχω μιλήσει μόνο μέσω του forum μέχρι τώρα. Δεν έχει σκοπό να κάνει όλο το brevet (οπότε θα γυρίσει πίσω στον Ισθμό). Αναπόφευκτα, κάποια στιγμή χωρίζουν οι δρόμοι μας. Τρώω μια μπανάνα γύρω στις 9:00 και στις 10:30 περίπου είμαι στο 1ο control στον Ισθμό. Σφράγισμα, τρώω ένα τοστάκι, γεμίζω παγούρι με νερό και αναχώρηση. Η παρέα μου είναι εκεί, ξεκινάνε λίγο πριν από μένα, αλλά τους προλαβαίνω λίγο μετά. Πάμε μαζί μέχρι τις πρώτες ανηφόρες προς Σολωμό. Εκεί αποφασίζω και πάλι να κρατήσω το δικό μου ρυθμό. Κατεβάζω ένα τζελάκι και ανεβαίνω με σταθερό τέμπο. Τους βρίσκω στο γνωστό φούρνο, στο Χιλιομόδι. Όση ώρα φτιάχνουν το λάστιχο του Περικλή, κατεβάζω μια ζεστή τυρόπιτα. Την αισθάνομαι σχεδόν να εξαϋλώνεται μόλις μπαίνει στο στομάχι μου! Έχω ήδη κάψει κάμποσες θερμίδες και θα κάψω πάνω από 9,000 μέχρι τον τερματισμό!

Ξεκινάμε παρέα για τη συνέχεια της ανάβασης. Αλλά είπαμε, τα σχεδόν 100 κιλά μου θέλουν "στοργή και Προδέρμ" στις ανηφόρες! Προσέχω για να έχω (μέχρι το τέλος!). Τα χιλιόμετρα περνάνε εύκολα (παρόλο που είμαι μόνος μου). Μόνο μια δίλεπτη στάση για ανακούφιση της κύστης μου χρειάστηκα. Πλησιάζοντας προς Νεμέα, ελέγχω συχνά τόσο το GPS μου όσο και το "roadbook" (έχω μάθει το μάθημά μου από τη Χαλκίδα - σμίκρυνση και πλαστικοποίηση διευκολύνουν την άμεση πρόσβαση!). Επειδή όμως το τριπλο-τσεκάρισμα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, ρωτάω και έναν διερχόμενο οδηγό: "Για Αρχαία Νεμέα πάω καλά;" - "Καλά πας - λίγο πιο κάτω είναι!" Σα να μου έλεγε "κουράγιο τελειώνει η ανηφόρα ταλαίπωρε!".

Το Garmin έχει κάνει ένα reset κάπου νωρίς (στην Κακιά Σκάλα) και μέχρι να το πάρω χαμπάρι έχει χάσει 6 χιλιόμετρα καταγραφής. Έτσι πρέπει να θυμάμαι να μετατρέπω ό,τι διαβάζω στο κοντέρ μου, πριν διαβάσω το roadbook! Έχω πάθει και χειρότερα (πάλι στη Χαλκίδα) όταν από το κρύο τα έφτυσε η μπαταρία του κοντέρ εντελώς και δεν είχα καθόλου οδόμετρο! Άρα δεν παραπονιέμαι, μια χαρά είμαι τώρα!

Μπαίνω στη Νεμέα, βλέπω κόσμο μαζεμένο, "μπα έφτασα κιόλας στο 2ο control!" σκέφτομαι! Η παρέα είναι εκεί, αλλά έχει φτάσει 5 - 10 λεπτά νωρίτερα και τώρα είναι έτοιμη για αναχώρηση. Σφραγίζω, γεμίζω νερό λέω δυο κουβέντες με το Σωτήρη και ακούω με ευλαβική προσοχή το Χάρη (Πλέγα) που περιγράφει τη διαδρομή μέχρι το επόμενο control. Θα μου φανεί πολύ χρήσιμο σε λίγο!

Ξεκινάω μόνος μου (συνήθισα πια!) και παρόλο που πάω γρήγορα, δεν προλαβαίνω την παρέα. Φαίνεται ότι άργησα μέχρι να ακούσω τον Πλέγα... Η διαδρομή υπέροχη. Αυτοί λοιπόν είναι οι αμπελώνες της Νεμέας. Έχω δοκιμάσει αρκετά από τα προϊόντα τους. Σε μια ανηφοριά, με περνάει βιαστικός ένας συμποδηλάτης και με ρωτάει είναι μακριά το group; Πού να ξέρω... Λίγο πιο κάτω, τον βρίσκω σταματημένο να αλλάζει λάστιχο... Ρωτάω αν χρειάζεται κάτι (παρόλο που εκείνος δεν είχε κάνει το ίδιο λίγο νωρίτερα) και όταν με διαβεβαιώνει πως είναι ΟΚ προχωράω.

Σήμα για "Έργα - Παράκαμψη" λίγο έξω από το Ζευγολατιό. Ο Πλέγας το είχε αναφέρει. Το θυμάμαι και παίρνω την παράκαμψη. Ειδοποιώ και έναν άλλο ποδηλάτη, το Νίκο από τη Σπάρτη, να πράξει το ίδιο. Όπως έμαθα μετά, πολλοί έκαναν cyclo-cross σε εκείνο το κομμάτι! Ο Νίκος από τη Σπάρτη με ακολουθεί και δε βγαίνει χαμένος. Προσανατολισμένος από το GPS μου και ρωτώντας κάποιες κυρίες σε μια αυλή, βγαίνουμε γρήγορα από τα στενά του Ζευγολατιού, χωρίς να χάσουμε χρόνο και χωρίς άσκοπους κύκλους. Αισθάνομαι ότι έχω πολλές δυνάμεις (τι βάζουν μέσα σε αυτές τις ενεργειακές μπάρες;), βάζω το κεφάλι κάτω και μαζεύω χιλιόμετρα επί της παλιάς Εθνικής, με σταθερά πάνω από 30 km/h. Ο Νίκος δε μπαίνει μπροστά να βοηθήσει (αλλά ούτε και είναι εντελώς κολλημένος πίσω μου). Έτσι ενώ έχω παρέα (και ανταλλάσσουμε μερικές κουβέντες που και που) δεν έχουμε αλληλοβοήθεια. Όπως θα καταλάβω λίγο αργότερα, αυτό έγινε επειδή ο Νίκος δεν ήξερε να κάνει ομαδικό. Όταν του εξήγησα, κάναμε μια χαρά αλλαγές!

Μπαίνουμε στο Λέχαιο και κάτω από την πινακίδα "Expert" - ακριβώς όπως το είχε περιγράψει ο Χάρης, βλέπω κόσμο μαζεμένο γύρω από τον Έκτωρα! Σφραγίζω και περνάω απέναντι στην καντίνα να πάρω ένα μπουκάλι νερό. Η κυρία ρωτάει με περιέργεια (έχει μετρήσει πάνω από 100 ποδηλάτες μέχρι τώρα) και εύχεται καλή συνέχεια και καλό κουράγιο! Γεμίζω το παγούρι μου και αφήνω το υπόλοιπο νερό μου πάνω στο αυτοκίνητο του Έκτωρα για όποιον άλλο χρειάζεται. Ο Νίκος επωφελείται (αφού ρωτήσει αν και δε χρειαζόταν - είναι ευγενικό παιδί) και ξεκινάμε παρέα.

Δε θα χωρίσουμε καθόλου μέχρι τον τερματισμό! Θα τον περιμένω και θα με περιμένει όποτε χρειαστεί από δω και πέρα. Θα κάνουμε ομαδικό για αρκετή ώρα, θα μου προτείνει να κεράσει εκμέκ στους Αγ. Θεοδώρους (σταματήσαμε, αλλά το ζαχαροπλαστείο ήταν κλειστό!). Θα μάθω ότι ξεκίνησε με άλλους έξι Σπαρτιάτες στις 4:30 το πρωί από τη Σπάρτη για να έρθουν να πάρουν μέρος στο brevet! Θα μάθω ότι έχουμε ίδια ηλικία και ότι είναι φωτογράφος. Θα κρατήσουμε παρέα ο ένας στον άλλο και θα περάσουμε τη γραμμή του τερματισμού μαζί!

Μετά το τελευταίο control έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι:

Έχω βελτιωθεί σημαντικά ως ποδηλάτης, αφού έχω βγάλει τα 140 km σχετικά άνετα και γρήγορα.
Εκτός απροόπτου θα τερματίσω αρκετά νωρίς (μέρα!) και δε θα χρειαστώ τα φωτάκια μου και το ανακλαστικό γιλέκο μου!
Περνάω ΚΑΛΑ και θέλω κι άλλο!

Βγαίνουμε στο δρόμο προς Ισθμό, δεν ξεχνάω να τρώω κάθε 1 1/2 με δυο ώρες (τώρα είναι μια καλή ώρα για το κρουασάν που μας κέρασαν στο 2ο control!) και τα χιλιόμετρα περνάνε γρήγορα. Όταν φτάνουμε στο σταθμό του προαστιακού στην Κόρινθο, είμαι λίγο μπερδεμένος. Πώς πάμε τώρα για τη γέφυρα; Τα κορίτσια που μόλις είχαν τελειώσει τη βάρδιά τους στο παρακείμενο super market μας στέλνουν στη σωστή κατεύθυνση και ο χάρτης στο GPS μου, επιβεβαιώνει μετά από λίγο. Κάποιοι - έμαθα - χάθηκαν σε αυτό το σημείο και μπήκαν μέσα στην πόλη της Κορίνθου. Ρωτάτε, στην Ελλάδα, ρωτώντας πας στην Πόλη! Βασικό μάθημα από αυτό το brevet!

Διασχίζουμε τη γέφυρα και από δω και πέρα η διαδρομή μου είναι και πάλι γνώριμη. Η κουβεντούλα με το Νίκο βοηθάει να περάσει η ώρα και τα χιλιόμετρα. Διυλιστήρια, Αγ. Θεόδωροι, Κινέτα, Νέα Πέραμος... Τα ανηφοράκια της Κακιάς Σκάλας είναι τώρα λίγο πιο δύσκολα απ' ότι όταν πηγαίναμε, αλλά δε μας σταματάει τίποτα. Λίγο πιασμένος από τη σέλα αισθάνομαι αλλά κατά τ' άλλα, μια χαρά!

Η ομορφότερη θέα της διαδρομής (αυτή που έκανε και το φωτογράφο Νίκο να ευχηθεί να είχε τη μηχανή του μαζί) ήταν ο ήλιος χαμηλά στον ορίζοντα, πάνω από τον Κορινθιακό, κρυμμένος πίσω από ένα γκρίζο σύννεφο που άφηνε τις ακτίνες του μόνο να σχηματίζουν υπέροχες αντανακλάσεις πάνω στα γαλήνια νερά του κόλπου. Γυρνάω στο Νίκο και του λέω: "Γι ' αυτό κάνω ποδήλατο! Για να φωτογραφίζω στο μυαλό μου τέτοιες εικόνες!"

Με τέτοιες εικόνες να γεμίζουν τις μπαταρίες μας, φτάνουμε στην Ελευσίνα και τερματίζουμε στις 17:20! Ποδηλάτησα 8:40 και τερμάτισα σε 9:20! Αν θυμηθώ ότι στον Πύργο οι αντίστοιχοι χρόνοι μου ήταν 12:00 και 10:30, νομίζω ότι είναι φανερά τα αποτελέσματα της προπόνησης! Η παρέα ήταν όλη εκεί (είχαν φτάσει περίπου 20 - 30 λεπτά πριν) και όλοι μαζί χαρήκαμε την επιτυχία μας.

Άλλη μια ποδηλατική εμπειρία, που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου.

Πάμε για το 1ο brevet του 2010

2010-01-21T23:42:00.000+02:00

Με ανυπομονησία (αλλά και αγωνία) περιμένω το 1ο brevet του 2010. Στις 30/1, Ελευσίνα - Κόρινθος - Νεμέα. Η διαδρομή είναι σχετικά γνωστή (πρόσφατα έκανα και το κομμάτι της Νεμέας). Θα βασιστώ βέβαια στο νεο-αποκτηθέν GPS το οποίο - η αλήθεια είναι - μου προσφέρει μια αίσθηση ασφάλειας, αφού ακόμα και αν μείνω μόνος μου, δεν ανησυχώ για τη διαδρομή.

Τα παθήματα του brevet της Χαλκίδας ελπίζω να γίνουν μαθήματα... Καλή προετοιμασία και μυαλό!

Το αθλητικό μέρος της προετοιμασίας πάει σχετικά καλά... Πήρα βέβαια κιλά στις γιορτές και τώρα προσπαθώ να τα ρίξω, αλλά η φυσική κατάσταση έχει βελτιωθεί, καθώς και η θέση μου πάνω στο ποδήλατο.

Η διαδρομή θεωρείται σχετικά βατή από πλευράς υψομετρικών, αλλά - για να μην ξεχνιόμαστε - δεν παύουν να είναι 206 χλμ. που απαιτούν - αν μη τι άλλο - σεβασμό!

Εξελίξεις

2010-01-05T20:46:00.002+02:00

Την περίοδο των εορτών, προσπάθησα να απέχω από τις οθόνες κάθε είδους, και να αφιερώσω περισσότερο χρόνο σε αυτούς και αυτά που αγαπάω. Έτσι, πέρασα πολύ χρόνο με τη σύντροφο και τα παιδιά, έκανα πολύ ποδήλατο, αλλά δεν ασχολήθηκα με το blog μου.

Οι προπονήσεις πήγαν αρκετά καλά. Έκανα μπόλικα χιλιόμετρα. Από ποδηλατικές αγορές, έκανα μία και καλή! Garmin Edge 705! Το ζαχάρωνα καιρό, το πέτυχα σε καλή τιμή και το ψώνισα! Χάρτες (Ελλάδας) φόρτωσα μόνος μου και δουλεύουν μια χαρά! Το χρησιμοποίησα μια φορά, στη χθεσινή προπόνηση, όπου στόχος μου ήταν να εξοικειωθώ με τις βασικές λειτουργίες του. Στις επόμενες προπονήσεις, θα τεστάρω και τη λειτουργία της πλοήγησης. Η πλοήγηση θα μου είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στο brevet της Νεμέας (που είναι ο πρώτος μου στόχος για το 2010), σε όποιο επόμενο brevet αποφασίσω να πάρω μέρος και βέβαια στο ... GBI 2010!

Σήμερα λοιπόν ήταν μια κομβική ημέρα, μια και ξεκίνησαν οι εγγραφές για το GBI 2010! Θα γίνει από 1η έως 8 Ιούνη, από την Πράγα μέχρι το Ντίσελντορφ και ... θα πούμε πολλά σχετικά σε επόμενα post!

Μια από τις καλύτερες

2009-12-22T16:31:00.002+02:00

Ιδανικός καιρός και καλή διάθεση βοήθησαν ώστε η σημερινή να είναι μια από τις καλύτερες προπονήσεις.

8:30 ξεκινήσαμε από τον Άλιμο (just the two of us - periklis19 κι εγώ) και πιάσαμε νωρίς μπρεβετάδικο ρυθμό. Κρατήσαμε τη μ.ω.τ. κάπου στο 26.5 km/h και δε χορταίναμε χιλιόμετρα!

Πρώτη καλή συνάντηση με το Γιάννη, αθλητή ποδηλασίας στην Πάτρα, που είχε βγει για την προπόνησή του και είχε την καλοσύνη να διορθώσει ένα - δυο λαθάκια στο ρυθμό του Περικλή. Είδε το φως το αληθινό ο Περικλής μόλις εφάρμοσε τις οδηγίες! Ευχαριστούμε Γιάννη!

Άφιξη στο βράχο (ναι δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε πριν το Σούνιο!) και η πρόταση για ένα εσπρεσάκι στα γρήγορα, δεν ακούστηκε καθόλου άσχημη! Οι απαραίτητες φωτογραφίες και...

Ξεκινώντας για την επιστροφή, είχαμε τη δεύτερη και καλύτερη συνάντηση της ημέρας! Ο φίλος μου Διονύσης με την παρέα του (Θανάσης - Γιώργος - Ηλίας) είχαν φτάσει λίγο πριν, είχαν πάρει τις ανάσες τους και ήταν έτοιμοι για επιστροφή! Το καλύτερο! Άλλο γκρουπάκι των δύο και τελείως άλλο πράγμα γκρουπάκι των έξι!

Τα παιδιά ήταν λίγο πιο γρήγοροι από μας, αλλά μας τράβηξαν μια χαρά και είχαν την καλοσύνη να κάνουν και μια μικρή ανασυγκρότηση στην Ανάβυσσο. (Thanks guys!). Έτσι φτάσαμε όλοι παρέα μέχρι τη Βουλιαγμένη όπου με τον Περικλή αποφασίσαμε να κρατήσουμε σταθερό ρυθμό και να μην ανοίξουμε περισσότερο.

Γυρίσαμε μέχρι τον Άλιμο όπως ξεκινήσαμε (οι δυο μας) έχοντας διατηρήσει τη συνολική μ.ω.τ. για τα 120 χλμ. της διαδρομής σε 26.5 km/h. Ένα τεράστιο χαμόγελο, ζωγραφισμένο στα πρόσωπα και των δύο μας, τα έλεγε όλα!

Καθόλου άσχημα, και μια εξαιρετική μπρεβετοπροπόνηση έλαβε τέλος!

(ΥΓ: Ακόμα και η σφίγγα που αποφάσισε να "χωθεί" μέσα στο σκουφάκι μου και να με τσιμπήσει στον κρόταφο, δε στάθηκε ικανή να χαλάσει ούτε στο ελάχιστο αυτή την υπέροχη προπόνηση!)

Μικρο-βελτιώσεις

2009-12-16T01:13:00.002+02:00

...περί βάρους και άλλων δαιμονίων...

Αποφάσισα να κάνω μερικές μικρο-βελτιώσεις στο Tarmac.

Τρόμπα: Η τρόμπα που είχα ήταν μεγάλη, βαριά, άκομψη και ... χάλαγε τη μόστρα! Αντικαταστάθηκε από την πιο μικρή και πιο ελαφριά Zefal που βρήκα. Βάρους 50 γραμμαρίων, από carbon και μεγέθους λιγότερο από το μισό σε σχέση με την προηγούμενη. Προς το παρόν, την έβαλα δίπλα στην παγουροθήκη - όπως και την παλιά - αλλά άνετα χωράει και στην πίσω τσέπη.
Αμπούλες CO2. Αγόρασα 2, έβαλα τη μία στο τσαντάκι και ... έχω το κεφάλι μου ήσυχο!
Πολυεργαλείο: Μεγάλο, βαρύ και ελαφρώς σκουριασμένο το παλιό, αντικαταστάθηκε από ένα μικροσκοπικό της Specialized, πραγματικό κόσμημα.

Μικροπράγματα, αλλά βελτίωσαν την αισθητική και την πρακτικότητα, μειώνοντας κατά κάμποσα γραμμάρια το συνολικό βάρος.

Προς Κόρινθο...

2009-12-12T18:48:00.002+02:00

Οι βολτονήσεις με το Tarmac πάνε από το καλό στο καλύτερο. Έχω αρχίσει να δένομαι με το καινούριο μου ποδήλατο και να απολαμβάνω κάθε χιλιόμετρο. Σήμερα είχαμε κανονίσει να κάνουμε ένα κομμάτι του 1ου brevet του 2010: Μαγούλα - Ισθμός...

Τέσσερις στην παπιο-παρέα σήμερα το πρωί, PC997, emfragmatias, Κώστας (νέο μέλος) και ο υπογράφων. Συγκέντρωση έξω από το σταθμό προαστιακού στη Μαγούλα και αναχώρηση στις 8:45. Πάμε Μελετάκι! Είχαμε καιρό να το ανέβουμε, και μας χαροποίησε ιδιαίτερα το γεγονός ότι ο ρυθμός μας ήταν σαφώς ανώτερος από την προηγούμενη φορά. Η προπόνηση αποδίδει και το επίπεδο ανεβαίνει. Αρκεί να θυμηθούμε ότι στο Brevet δεν πρέπει να παρασυρθούμε, αφού θα είναι τα πρώτα 12 από τα 200 χλμ!

Συνέχεια στην παλιά εθνική, με ιδανικό καιρό (συννεφιά) και μπρεβετάδικο ρυθμό (24 km/h). Ανασυγκρότηση στους Αγ. Θεοδώρους για να αποφασίσουμε: σταματάμε για καφέ και επιστρέφουμε ποδηλατικά ή συνεχίζουμε μέχρι Κόρινθο και γυρνάμε με τρένο; Ο emfragmatias επιμένει για το 2ο σενάριο και θα το ...πληρώσει στη συνέχεια!

Φτάνουμε Ισθμό, γρήγορος καφές, οι απαραίτητες φωτογραφίες και πάμε για το σταθμό του Προαστιακού. "Εδώ πάμε αριστερά" λέει κάποιος... Το ψιλόβροχο έχει αρχίσει και 2 - 3 χλμ. πιο κάτω συνειδητοποιώ ότι πάμε για ... Πάτρα! Αναστροφή, βρίσκουμε το σωστό δρόμο (κάνοντας τις κούρσες μας για λίγο cyclocross!) και φτάνουμε "εγκαίρως" στο σταθμό.

Κι εδώ έχουμε το ... καλύτερο: Τηλεφωνική απειλή για βόμβα και διακοπή δρομολογίων! Γίναμε Ευρώπη! Στο Λονδίνο μου τύχαινε συχνά. Εδώ, πρώτη φορά! Όμως έξω η βροχή έχει χοντρύνει, οπότε η απόφαση είναι εύκολη: καφεδάκι και σάντουιτς (μια χαρά ήταν το μαγαζάκι μέσα στο σταθμό) και ... μαντέψτε ποιος πληρώνει! (Δεν ήθελες καφέ στους Αγ. Θεοδώρους, ε; Πλήρωνε τώρα :-)).

Αφού ειδοποιήσαμε τις γυναίκες μας να μην μας περιμένουν για μεσημεριανό, δεν είχαμε κάτι άλλο να ανησυχούμε, και περάσαμε μια χαρά! Γέλια, πειράγματα, συνταγές από τον Μάγειρα-Κώστα (ετοιμάζω στρογκανώφ για το βράδυ!) και διαφωνίες μεταξύ PC997 και emfragmatia για το αν χωράνε δυο ποδήλατα και δυο αναβάτες σε ένα ταξί!

Πώς πέρασαν δυο ώρες μέχρ να ξεκινήσουν τα δρομολόγια και να μπούμε στο τρένο της επιστροφής, ούτε που το καταλάβαμε! Άσε που φτιάξαμε setup για τα καινούρια carbon κουρσάκια που θα παραγγείλουν από βδομάδα ο emfragmatias και ο Κώστας.

Το κέφι συνεχίστηκε αμείωτο (για να μην πω αυξημένο) μέσα στο τρένο, η παρέα έδεσε ακόμα περισσότερο και το ραντεβού ανανεώθηκε για την επόμενη βδομάδα.

Περάσαμε όμορφα και σίγουρα ήταν μια βολτόνηση που θα θυμόμαστε για καιρό!

Εντυπώσεις από το Tarmac

2009-11-29T21:30:00.002+02:00

Οι εντυπώσεις μου από το νέο μου ποδήλατο (Specialized Tarmac Pro) μέχρι τώρα...

Το ποδήλατο είναι απόλυτο. Ό,τι του δίνεις (από προσπάθεια και δύναμη) στο επιστρέφει στο ακέραιο! Αυτό από μόνο του είναι πορωτικό! Συνεχίζεις να πατάς και να δίνεις συνέχεια, μέχρι που "σκας" και δεν μπορείς άλλο. Το ποδήλατο αυτό με ... ξεζουμίζει. Και βέβαια έχει ανεβάσει πολύ τις απαιτήσεις προς εμένα...

Παράλληλα, έχει αποδειχτεί πολύ απορροφητικό στις ανωμαλίες του δρόμου. Ακόμα και όταν ανέβηκα πάνω στο πλακόστρωτο του πεζόδρομου στην παραλιακή, ήταν άνετο και απορροφητικό, σα να είχα αμορτισέρ πίσω! Και να φανταστεί κανείς ότι δεν έχει το σύστημα Zertz της Specialized στα chain stays. Το έχει μόνο στο παλουκόσελο.

Στις στροφές είναι σταθερό και δίνει απίστευτη σιγουριά. Τα περιφερειακά του (Ultegra 6700) λειτουργούν άψογα. Οι τροχοί του έχουν καλύτερη κύλιση από τους προηγούμενους (του Klein). Τα φρένα είναι δυνατά και αποτελεσματικά. Τα λάστιχα (μην τα ματιάσω...) δεν έχουν επιτρέψει ούτε μια σκασμένη σαμπρέλα μέχρι τώρα!

Το μόνο πρόσθετο που χρειάζομαι αυτή τη στιγμή είναι ένα καινούριο κοντεράκι (μια και δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένος από το Velomann). Μάλλον όμως θα πάω κατ' ευθείαν σε Garmin 705!

Το μόνο που μου λείπει αυτή τη στιγμή είναι περισσότερος χρόνος να κάνω βόλτες με το καινούριο μου εργαλείο και να γνωριστούμε καλύτερα!

Οι προπονήσεις συνεχίζονται

2009-11-29T21:19:00.002+02:00

Αυτή την περίοδο, έχω καθιερώσει τη βραδινή βολτόνηση της Τετάρτης. Με την παρέα, κάνουμε περίπου 60 - 70 χλμ. κάθε φορά, με όλο και αυξανόμενο ρυθμό. Έχουμε φτάσει να πηγαίνουμε μέχρι τα μισά με πάνω από 29 km/h μ.ω.τ. και η συνολική μ.ω.τ. καταλήγει γύρω στο 28.0 - 28.5 km/h.

Το Σαββατοκύριακο κάνω μια ή δύο μεγάλες προπονήσεις (90+ km) και έχω επίσης καθιερώσει προπόνηση στο προπονητήριο 2 φορές τη βδομάδα. Σταδιακά σκοπεύω να αυξήσω την ένταση των προπονήσεων στο προπονητήριο και να προσθέσω ανηφόρες (που παραμένουν το αδύνατο σημείο μου!)

Σταδιακά θα προχωρήσω στη στοχοθεσία για το 2010, η οποία εκτός από brevet, θα περιλαμβάνει μάλλον και μια πρώτη επαφή με αγώνες...

Βολτόνηση - 14/11

2009-11-14T18:02:00.003+02:00

Σήμερα ήμουν αποφασισμένος να περάσω καλά και να απολαύσω το καινούριο μου ποδήλατο. Είχα κανονίσει λοιπόν συνάντηση στις 8:00 στον Άλιμο, με σκοπό να πάμε μέχρι το Σούνιο.

Μαζευτήκαμε μόνο τρεις, αλλά οι τρεις καλοί: Πέτρος, Περικλής κι εγώ. "Even better" όπως είπε και ο Πέτρος! Με καλό ρυθμό και αρκετές αλλαγές και αλληλοβοήθεια φτάσαμε μέχρι την Ανάβυσσο, όπου κάναμε την 1η μικρή στάση μας (μ.ω.τ. 27.5 km/h μέχρι εκείνη τη στιγμή). Συνεχίσαμε προς Σούνιο, με υπέροχο καιρό (ζέστανε αρκετά μόλις σηκώθηκε ο ήλιος, οπότε το Jacket μου αποδείχτηκε κάπως ζεστό, αλλά ευτυχώς έχει φερμουάρ μέχρι κάτω!).

Στο βράχο κάναμε σχετικά μικρή στάση, γιατί είχαμε αποφασίσει να κάνουμε στάση για καφέ στην πλατεία της Παλαιάς Φώκαιας. Είχα υποσχεθεί κέρασμα για τα αυριανά μου γενέθλια!

Η κουβεντούλα ήταν ενδιαφέρουσα και όχι μόνο ποδηλατική. Ο ήλιος μας ζέστανε στην πλατεία και ανανεωμένοι συνεχίσαμε την επιστροφή. Μοναδική παραφωνία ήταν το πρόβλημα που αντιμετωπίζω με το κολάρο του παλουκόσελου. Φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά, αφού η σέλα κατεβαίνει από τη θέση της περίπου 1 cm ανά ώρα ποδηλασίας. Στην επιστροφή, αποφασίσαμε ο "τερματισμός" να είναι στον Κασιμάτη (στη Γλυφάδα) ώστε ο Λεωνίδας να ελέγξει το κολάρο μου και ο Πέτρος με τον Περικλή να πάρουν πληροφορίες και τιμές για τις επόμενες ποδηλατικές αγορές τους.

Ήταν μια υπέροχη βολτόνηση που την κατα-ευχαριστήθηκα.

Συνολικά 120 km με μ.ω.τ. 26.5 km/h.

Μαθήματα από (μισό) brevet

2009-11-01T14:22:00.004+02:00

Πήγα στη Χαλκίδα από την Παρασκευή το βράδυ. Με εκκίνηση στις 7:00, ήταν πολύ δύσκολο για μένα να πάω αυθημερόν. Η επιλογή ήταν σωστή. Είχα χρόνο να ετοιμάσω ποδήλατο και ρουχισμό, να χαλαρώσω (τρώγοντας μια μακαρονάδα μαζί με τον Πέτρο) και να ξεκουραστώ πέφτοντας για ύπνο γύρω στις 23:30.

Το πρώτο λάθος ήταν ότι άργησα λίγο να πάω στην εκκίνηση. Ήμουν από τους τελευταίους που σφράγισαν και δεν πρόλαβα να:

συνειδητοποιήσω ότι έπρεπε να φορέσω κατ' ευθείαν αδιάβροχο (το κατάλαβα περίπου 10 λεπτά αργότερα και αναγκάστηκα να σταματήσω για να το φορέσω, με αποτέλεσμα να χάσω από νωρίς το κυρίως γκρούπ)
να ετοιμάσω το φαγητό μου (ανοίγοντας τις συσκευασίες από τις ενεργειακές μπάρες)
να γεμίσω το παγούρι μου με νερό (νόμιζα ότι το νερό της βρύσης δεν πίνεται και περίμενα να βρω περίπτερο, αλλά...)

Μικρές λεπτομέρειες που στοίχισαν αρκετά...
Κάθε μια από τις προαναφερθείσες παραλείψεις, στοίχισαν μια μικρή αντίστοιχη στάση, μειώνοντας σημαντικά τη μ.ω.τ. των πρώτων χιλιομέτρων.

Οι (μικρές) ατυχίες συνεχίστηκαν:

το μαγνητάκι του κοντέρ δεν ήταν καλά σφιγμένο (έχει φθαρεί το πλαστικό του τμήμα) με αποτέλεσμα να κουνηθεί από την ακτίνα και να σταματήσει να δίνει σήμα. Αποτέλεσμα: άχρηστο το roadbook και η υπόθεση πλοήγηση (πολύ σημαντική σε ένα brevet) πήγε περίπατο! Έπρεπε τώρα να βασίζομαι στους άλλους (και όπως αποδείχτηκε) το λάθος είναι εύκολο να γίνει!
η μπαταρία του κοντέρ φαίνεται πως ήταν στα τελευταία της, γιατί επηρεασμένη και από το κρύο, άρχισε να μη δίνει αρκετό ρεύμα στο κοντέρ. Ούτε ο παλμογράφος μου λειτουργούσε!

Τα παραπάνω αποτελούν ήδη σημαντικά μαθήματα και διαπιστώσεις για τις επόμενες φορές! Παρόλο που η προετοιμασία μου ήταν αρκετά λεπτομερής, αυτές οι μικρές παραλείψεις έκαναν μεγάλη διαφορά! Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Ποδήλατο σε άριστη κατάσταση σημαίνει (εκτός από τα προφανή) φρέσκες μπαταρίες και σφίξιμο ακόμα και του μαγνήτη! Σημασία στη λεπτομέρεια!
Φαγητό. Στα brevet ο χρόνος είναι πιεστικός. Είναι καλύτερα το φαγητό να είναι έτοιμο προς κατανάλωση (ανοιχτές ή εύκολα ανοιγόμενες συσκευασίες) πάνω στο ποδήλατο. Οι στάσεις (5 - 10 λεπτά ανά 2 ώρες στην περίπτωσή μου) καλύτερα να αναλώνονται σε άλλα θέματα (π.χ. ανεφοδιασμός νερού). Επιπλέον, κάτι που μπορείς να κάνεις εύκολα πάνω στο ποδήλατο στην ευθεία με λιακάδα, δεν είναι εξίσου εύκολο σε ανηφορο-κατηφόρες με βροχή!
Πλοήγηση: Το roadbook θέλει πλαστικοποίηση και καλή μελέτη. Είναι αρκετά δύσκολο να το βγάζεις κάθε τόσο από την πίσω τσέπη και να το βλέπεις, πόσο μάλλον υπό δυνατή βροχή. Ακόμα κι αν δε βρέχει, γίνεται μούσκεμα από τον ιδρώτα να δεν είναι μέσα σε πλαστική σακούλα.

Το τελευταίο σχόλιο αφορά την παρέα, το group με το οποίο μένει κάποιος στη διάρκεια ενός brevet. Είναι αλήθεια ότι βασικό συστατικό της διασκέδασης είναι η παρέα. Είναι όμως δύσκολο να μείνει μεγάλο group ενωμένο για τόσες ώρες. Ειδικά αν η δυναμικότητες των ποδηλατών διαφέρουν. Κακά τα ψέματα. Όλοι ξεκινάμε για να τερματίσουμε και ο καθένας εκτιμά τις δυνάμεις του ανά πάσα στιγμή. Δεν έχω καταλήξει ποιο είναι το ιδανικό σενάριο, αλλά αρκετοί έμπειροι μπρεβετάδες φαίνεται να συστήνουν ομάδες των δυο-τριών το πολύ. Από την άλλη, αν υπάρχουν αρκετές ευθείες, τα γκρουπάκια περισσότερων ατόμων, βοηθάνε για γρηγορότερη (και πιο ξεκούραστη) κάλυψη μεγάλων αποστάσεων.

Επόμενος στόχος είναι η καλή προετοιμασία τους χειμερινούς μήνες και η συμμετοχή σε brevet του νέου έτους (μάλλον στο τέλος Ιανουαρίου).